Ο Μητσοτάκης ήρθε στην εξουσία επειδή μοίρασε προσδοκίες που έπεισαν τους πολίτες ότι θα κάνει καλύτερη τη ζωή τους μετά τη λήξη των Μνημονίων. Υποσχέθηκε να φέρει ανάπτυξη για όλους και ότι θα μειώσει τη φορολογία. Ισχυρίστηκε ότι οι εργαζόμενοι θα δουν αύξηση στους μισθούς τους από τις πολλές και ποιοτικές θέσεις εργασίας που θα δημιουργήσει, ενώ αυξήσεις στις συντάξεις θα χαρούν και οι απόμαχοι της εργασίας. Οι παραπάνω υποσχέσεις του αποδείχθηκαν αισχρά ψέματα. Το κόστος ζωής των πολιτών έχει ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη, την ώρα που συνεχώς ξεπροβάλλουν νέες ευκαιρίες για τα ισχυρά συμφέροντα της χώρας, όπως τράπεζες, καρτέλ ενέργειας, καρτέλ σούπερ μάρκετ κ.ά.
Η φορολογία στα εισοδήματα λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων έχει γίνει δυσβάσταχτη.
Σε αρκετά επαγγέλματα οι εργαζόμενοι διακινδυνεύουν τη ζωή τους στους χώρους εργασίας ελλείψει πρόνοιας για την ασφάλειά τους, με τη χώρα μας να σημειώνει νέο αρνητικό ρεκόρ 40 θανάτων στην εργασία από την αρχή του έτους.
Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι όσο περνά ο καιρός χάνουν όχι μόνο σε δικαιώματα, αλλά και σε οικονομικές απολαβές (απενεργοποίηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας - και όχι μόνο).
Στα έξι χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη διαπιστώσαμε ότι η υπόθεση Novartis μπήκε στο αρχείο, ενώ οι υπόλοιπες χώρες που ζήτησαν αποζημίωση τους αποδόθηκε. Το σκάνδαλο των υποκλοπών μπήκε στο αρχείο, με τον πρωθυπουργό επικεφαλής της ΕΥΠ και την Ελλάδα να πουλάει το Predatοr σε άλλες χώρες. Και βέβαια τι να πούμε για την εμπορευματοποίηση της Υγείας; Αν έχεις χρήματα, καταφεύγεις σε απογευματινά χειρουργεία με γιατρούς που δεν επαρκούν ακόμα κι αν τα νοσοκομεία δεν εφημερεύουν. Τι να πούμε για την υποβάθμιση της δημόσιας Παιδείας, καθώς δεν προσλαμβάνεται ο αριθμός των εκπαιδευτικών που απαιτείται;
Oσο για το Ταμείο Ανάκαμψης, λίγες εταιρείες ωφελούνται, ενώ οι περισσότερες μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν μπορούν να δανειοδοτηθούν.
Στις αρνητικές πρωτιές στον τομέα της οικονομίας, στη συσσώρευση σκανδάλων σε μόλις έξι χρόνια, στην κατρακύλα σε όλα τα επίπεδα ζωής έρχεται να προστεθεί το κρατικό έγκλημα των Τεμπών.
Είναι η χρονική στιγμή που αρχίζει να συσσωρεύεται η ταξική-τοξική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Σε αυτό συμβάλλουν ο τεράστιος αγώνας της Μαρίας Καρυστιανού, των υπολοίπων συγγενών των θυμάτων της τραγωδίας και λίγα ΜΜΕ που ενεργοποιoύνται στον αγώνα για την αποκάλυψη της αλήθειας.
Το πλήρωμα του χρόνου όμως έρχεται με σειρά αποκαλύψεων για συγκάλυψη της αλήθειας.
Ενας σιδηρόδρομος γυμνός από δικλίδες ασφαλείας, παρά τις προειδοποιήσεις ειδημόνων.
Είναι η ώρα που η ύβρις, η αλαζονεία των χρόνων διακυβέρνησης απέναντι στους πολίτες, δίνει τη θέση της στην άτι, στην τύφλωση του μυαλού των κυβερνώντων. Οι οποίοι εξακολουθούν να διαπράττουν το ένα λάθος μετά το άλλο προσβάλλοντας περαιτέρω τους νεκρούς και τους συγγενείς τους, αλλά και τη νοημοσύνη του λαού, που μένει κάθε φορά εμβρόντητος απέναντι στις νέες αποκαλύψεις.
Η νέμεσις προκαλεί την οργή, για να έρθει στη συνέχεια η τίσις που προκαλεί τη συντριβή όσων διέπραξαν την ύβρι. Σε αυτό το στάδιο βρίσκεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη και δεν μπορεί να ξεφύγει ό,τι και να κάνει. Ο αμοραλισμός, η κυνικότητα, η εχθροπάθεια σε καθετί που κομίζει αλληλεγγύη και πρόοδο έρχονται να βρουν τοίχο στα ανακλαστικά της κοινωνίας, που δεν ανέχεται να αφήσει χωρίς τιμωρία μια κυβέρνηση υπαίτια για το έγκλημα στα Τέμπη και δυνάστρια της ζωής της.
