Η επικείμενη συζήτηση στη Βουλή για τους εξοπλισμούς είναι προβληματική. Είναι σα να βάζεις το κάρο μπροστά από το άλογο, και μάλιστα δύο κάρα μπροστά από το άλογο:
Θα έπρεπε να έχουν προηγηθεί δύο άλλες συζητήσεις, δύο άλλες επεξεργασίες.
Ή μία θα έπρεπε να αφορά την εξωτερική πολιτική η οποία περιλαμβάνει και τα ζητήματα άμυνας και ασφάλειας της χώρας.
Η δεύτερη θα έπρεπε να αφορά πιο ειδικά τις ένοπλες δυνάμεις, το μέγεθος, τη φυσιογνωμία τους, το αμυντικό δόγμα, τον σχεδιασμό για το ερχόμενο διάστημα με βάση την όποια απειλή, η πρώτη συζήτηση θα είχε προσδιοριστεί ως κύρια.
Και προφανώς θα έπρεπε να έχει προηγηθεί της συζήτησης - σόου Μητσοτάκη, η αναλυτική ενημέρωση των κομμάτων στην αρμόδια επιτροπή εξοπλιστικών προγραμμάτων.
Έπρεπε όλα αυτά να έχουν προηγηθεί ώστε να μπορεί να γίνει ουσιαστική συζήτηση για τα εξοπλιστικά.
Έτσι όπως γίνεται, είναι μία πρόκληση καθώς αφορά ένα κολοσσιαίο ποσό και την δέσμευση της χώρας σε μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, χωρίς καμία συζήτηση, με μόνη την διαβεβαίωση ότι η κυβέρνηση ξέρει τι κάνει. Αυτή η κυβέρνηση η οποία δεν μπορεί να συνδέσει σιδηροδρομικά την Αθήνα με την Θεσσαλονίκη. Ζητάνε εκ προοιμίου συναίνεση στην χώρα του Τσοχατζόπουλου! Είναι προφανές ότι αυτή τη συναίνεση , αυτή την λευκή επιταγή στην πραγματικότητα, κανείς νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να τη δώσει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Πολύ περισσότερο όταν εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας και ένας εσωτερικός ανταγωνισμός στη ΝΔ αλλά και στην ευρύτερη Δεξιά, με τους ένστολους ως μήλο της έριδος.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία, αρκεί η σύγχρονη ιστορία μας για να κτυπήσει καμπανάκια. Έχει πληρώσει ακριβά η χώρα και ο λαός τους εθνικιστικούς τυχοδιωκτισμούς που συνήθως ακολουθούν τη δημιουργία πολεμικού κλίματος.
Θα έπρεπε επίσης να χτυπάει όχι καμπανάκια, αλλά καμπάνες, η ευκολία με την οποία οι ευρωπαϊκές ελίτ -οι Γερμανοί βιομήχανοι- αποφασίζουν την «επανεξοπλισμό» και τον εκμιλιταρισμο των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Και το κάνουν με μια απίστευτη ανιστόρητη φυσικότητα. Η πρόεδρος της Κομισιόν, Γερμανίδα η ίδια επέλεξε να περιγράψει τη διαδικασία που προτείνει με την ίδια διατύπωση που χρησιμοποιήθηκε στην Γερμανία ως βασική πολιτική του Χίτλερ.
Η ενότητα της Δύσης όπως την γνωρίσαμε μεταπολεμικά δεν υφίσταται και η Ελλάδα, ως συνήθως, βρίσκεται στην ιδιαίτερη θέση, να πρέπει να διαλέξει στρατόπεδο: Με τις ΗΠΑ ή με την υπόλοιπη Ευρώπη που σημειωτέον δεν ξέρουμε αν θα πάρει κάποια μορφή και ποια θα είναι;
Με τις ΗΠΑ του Τραμπ, από την άλλη, δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι η χώρα μας θα αποτελέσει κομμάτι του σχεδιασμού για την Μέση Ανατολή, δηλαδή κομμάτι του στρατηγικού σχεδιασμού του Ισραήλ, το οποίο ως εξωτερική πολιτική διεξάγει αποκλειστικά και μόνον πολέμους.
Η κατάσταση παγκοσμίως είναι τέτοια που δεν μπορούμε να βάλουμε το κεφάλι στην άμμο και να προσποιηθούμε ότι δεν υπάρχει, ούτε να τρέφουμε την ελπίδα ότι η Ελλάδα με κάποιο τρόπο θα μείνει ανεπηρέαστη. Το θέμα είναι αν θα μπορέσει να καταστρώσει δική της στρατηγική για την υπεράσπιση των συμφερόντων της, ή αν θα συμπεριληφθεί σε αλλότριους σχεδιασμούς ως δεδομένη.
Η συζήτηση για τα εξοπλιστικά είναι εκ τα φύσεως της, μια συζήτηση πολιτική, τεχνική φυσικά, αλλά και υπαρξιακά στρατηγική για τη χώρα. Το τεράστιο κόστος «στρατηγικής κλίμακας», και το γεγονός ότι οι προμηθευτές όπλων έχουν συγκεκριμένες δικές τους εθνικές ατζέντες να εξυπηρετήσουν δημιουργούν μια μοναδική συνθήκη που μόνον με τις μνημονικές καταστάσεις μπορεί να συγκριθεί ως προς τη βαρύτητα και τη σημασία.
Για την επιβίωση, την συνοχή και την προκοπή της ελληνικής κοινωνία, οι εξοπλισμοί δεν μπορούν να πληρωθούν αναλώμασι του ήδη κουτσουρεμένου κοινωνικού κράτους με νέα λιτότητα και δανεισμό.
Οι εξοπλισμοί θα πρέπει χρηματοδοτηθούν με την ειδική φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων που λυμαίνονται τη χώρα. Ήρθε η ώρα να πληρώσουν το λουφέ.
