Αν και η φράση αυτή είναι υπερβολικά φθαρμένη, σ’ αυτή τη συνθήκη είναι εντελώς πραγματική: η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης είναι πρωτόγνωρη. Η κυβέρνηση βιώνει μια απόρριψη χωρίς προηγούμενο στη σύγχρονη Ιστορία. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι τα κόμματα που συναποτελούσαν τη λαομίσητη κυβέρνηση Παπαδήμου συγκέντρωσαν το 2012 ποσοστό κοντά στο 35%, που ούτε στον ύπνο της θα έβλεπε σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Από την άλλη, κανένα κόμμα από αυτά που θα μπορούσαν να παρουσιάσουν μια εναλλακτική πολιτική πρόταση δεν αναπτύσσει δυναμική έστω για να διεκδικήσει την πρώτη θέση από τη Νέα Δημοκρατία.
Η αριστερή ή κεντροαριστερή αντιπολίτευση δεν μπήκε καθόλου στη διαδικασία να αμφισβητήσει ένα κλίμα «Νo politica» που διαχέεται στην κοινωνία με αφορμή την υπόθεση των Τεμπών και τον κοινωνικό ξεσηκωμό που έχει προκαλέσει. Προφανώς και υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό. Τα κόμματα που εκπροσωπούν αυτόν τον χώρο είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό ζαλισμένα από την πολιτική γυριστρούλα των τελευταίων χρόνων και -μην κρυβόμαστε- υπάρχει ένα μεγάλο απόθεμα αντιπάθειας εναντίον τους στην ελληνική κοινωνία. Το να δοκιμάσουν να συγκρουστούν με μια υπαρκτή τάση ενέχει ένα σημαντικό ρίσκο. Θα χρειαζόταν αρκετό σφρίγος για να αντιμετωπιστεί η επίθεση που θα ακολουθούσε.
Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αν η Αριστερά δεν παρέμβει με πολιτικούς όρους στο κλίμα των ημερών, διατρέχει τον σοβαρό κίνδυνο να περιθωριοποιηθεί προς όφελος μιας ηθικολογίας χωρίς πολιτικό πρόσημο, άρα σε τελική ανάλυση μιας δεξιάς ηθικολογίας.
Υπάρχει πρόβλημα με τον τρόπο απόδοσης της δικαιοσύνης από τη δικαστική εξουσία; Η απάντηση είναι, προφανώς, ναι. Τότε η Αριστερά οφείλει να παρουσιάσει μια συνεκτική πρόταση που να εμπεριέχει τη λογοδοσία και να αποκλείει τον ποινικό λαϊκισμό. Υπάρχει πρόβλημα με την ασφάλεια του σιδηρόδρομου; Τότε η Αριστερά οφείλει να ανοίξει τη συζήτηση για το τι είδους μέσα μεταφοράς επιθυμεί, με ποιο ιδιοκτησιακό καθεστώς και με ποια προτεραιότητα. Αποδέχεται, για παράδειγμα, να είναι η Ελλάδα μια χώρα αυτοκινητόδρομων; Εξακολουθεί να θεωρεί πως οι κοινωνικές υπηρεσίες πρέπει να είναι δημόσιες κι αν ναι, προτείνει να αλλάξει το καθεστώς στην ενέργεια, στα τρένα και αλλού;
Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες, εκτός των άλλων γιατί μπορεί να οδηγήσουν σε μια ενδοσκόπηση που φαντάζει απειλητική. Για την Αριστερά όμως πάντα πιο ανησυχητική είναι η υποχώρηση της πολιτικής.
