Βγήκε βαριά τραυματισμένος από το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, πήγε να διαδηλώσει μαζί με χιλιάδες κόσμου με αίτημα την απονομή δικαιοσύνης και κατέληξε στα κρατητήρια. Ο λόγος για τον 26χρονο φοιτητή Αντώνη Αντωνίου, επιβάτη της μοιραίας αμαξοστοιχίας IC62, ο οποίος περιγράφει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής πώς προσήχθη μετά το τέλος του συλλαλητηρίου για τα Τέμπη την περασμένη Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη, αναφέρεται στη στάση των αστυνομικών Αρχών και της κυβέρνησης απέναντι στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις που διοργανώνονται σε όλη τη χώρα και δίνει ραντεβού με όλους-ες ξανά στους δρόμους.
Πενήντα εννέα άτομα προσήχθησαν το βράδυ της 5ης Μαρτίου ως ύποπτα για συμμετοχή στα επεισόδια που σημειώθηκαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μετά την ολοκλήρωση ακόμη ενός μαζικού συλλαλητηρίου για το έγκλημα στα Τέμπη. Μεταξύ των 59 προσαχθέντων, που στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι καθώς δεν προέκυψε κάτι μεμπτό σε βάρος τους, ήταν ο Αντώνης Αντωνίου με καταγωγή από τη Λαμία, σπουδαστής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών στην Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι δυνάμεις της αστυνομίας σταμάτησαν τον ίδιο μαζί με άλλα τέσσερα άτομα από την παρέα του για «τυπικό έλεγχο» στην πλατεία της ΧΑΝΘ χωρίς να υπάρχει καμία ένταση στο σημείο εκείνη τη στιγμή και ακολούθησαν κι άλλες προληπτικές προσαγωγές στον σωρό. «Επικρατούσε ηρεμία, αυτοκίνητα και λεωφορεία κυκλοφορούσαν κανονικά στον δρόμο, δεν ήταν αποκλεισμένη η περιοχή, κόσμος περπατούσε δίπλα μας και ξαφνικά αποφάσισαν να σταματήσουν για έλεγχο περίπου 20 άτομα που περνούσαμε από το σημείο» περιγράφει.
«Εισπνέαμε δακρυγόνα περικυκλωμένοι από την αστυνομία»
«Το συλλαλητήριο είχε ολοκληρωθεί, ήταν απολύτως ειρηνικό. Η πορεία από το άγαλμα Βενιζέλου είχε κινηθεί προς τον ΟΣΕ και εν συνεχεία προς την Αγίου Δημητρίου, όπου ο κύριος όγκος των διαδηλωτών άρχισε να διαλύεται. Αναγκαστικά κινηθήκαμε προς την Καμάρα γιατί είχαν παρατεταγμένες κλούβες και μετά κατευθυνθήκαμε προς τη Δ. Γούναρη και την Τσιμισκή με σκοπό να φτάσουμε στη Γ´ Σεπτεμβρίου όπου είχαμε σταθμεύσει τα αυτοκίνητά μας. Ξαφνικά, χωρίς κανέναν λόγο, στην πλατεία της ΧΑΝΘ αστυνομικές δυνάμεις μάς σταμάτησαν για “τυπικό έλεγχο” όπως μας είπαν, μας περικύκλωσαν και ακολούθησαν κι άλλες προσαγωγές διερχόμενων ατόμων, μάλιστα πολλά ήταν γυναικόπαιδα. Μείναμε εκεί κάποια ώρα -που έμοιαζε αιωνιότητα- περιμένοντας να έρθει να μας παραλάβει κλούβα για να μας μεταφέρει στο Αστυνομικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης και στο μεταξύ εισπνεύσαμε δακρυγόνα που έπεσαν στο σημείο, με τις αστυνομικές δυνάμεις να μας αφήνουν εντελώς απροστάτευτους. Τότε ήταν που έχασα τις ανάσες μου και πανικοβλήθηκα» εξιστορεί ο Αντώνης Αντωνίου.
Ανεξίτηλα σημάδια σε σώμα και ψυχή
Και πώς να μην πανικοβληθεί άλλωστε, όταν το σώμα του τώρα δειλά δειλά συνέρχεται από τα τραύματα που του άφησε το δυστύχημα. Με σπασμένο το δεξί του χέρι, με σπασμένη σε τρία σημεία τη γνάθο του, με σπασμένα πλευρά και χτυπημένους πνεύμονες. Έτσι βγήκε από το τέταρτο βαγόνι του επιβατικού τρένου -χάρη στη βοήθεια φιλικού του προσώπου που ταξίδευαν παρέα-αφού προηγουμένως είχε χάσει τις αισθήσεις του για περίπου 45 λεπτά. Χρειάστηκε να νοσηλευτεί σχεδόν έναν μήνα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας, να υποβληθεί σε σειρά επεμβάσεων -η τελευταία μόλις πριν από 7 μήνες-, να υποβάλλεται σε επανέλεγχο και εξετάσεις κάθε εβδομάδα σχεδόν. Για καιρό δεν μπορούσε να μιλήσει, να φάει στερεά τροφή και να εξυπηρετηθεί μόνος του. Με μεγάλη προσπάθεια και ατσάλινη υπομονή κατάφερε σταδιακά να επανέλθει στην καθημερινότητά του και ξεκίνησε να βρίσκει ξανά τα πατήματά του. Σε αυτή τη «διαδρομή» κατά βάση υπήρχε συμπαράσταση και βοήθεια από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον του παρά από την ίδια την Πολιτεία, που για ακόμη μια φορά δεν κατάφερε να προσφέρει ένα ασφαλές υποστηρικτικό πλαίσιο για όσους επέζησαν από το σιδηροδρομικό δυστύχημα το οποίο έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στο ίδιο τους το είναι.
«Δεν σεβάστηκαν τους νεκρούς, θα σεβαστούν τους ζωντανούς;»
Δύο χρόνια μετά τα Τέμπη ο Αντώνης Αντωνίου σύρθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του σε αστυνομικό τμήμα. Ποια ήταν η αντιμετώπιση των Αρχών όταν προσήχθη στο Αστυνομικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης για την εξακρίβωση στοιχείων και ανέφερε ότι ήταν ένας από τους επιζώντες του σιδηροδρομικού δυστυχήματος; «Τίποτα, δεν ενδιαφέρθηκε κανένας» μας απαντά. Τρεισήμισι ώρες σχεδόν κράτησε η διαδικασία συνολικά μέχρι να αφεθεί ελεύθερος και μία λέξη χρησιμοποιεί για να την περιγράψει: «Βία. Είναι βία από όλες τις απόψεις. Είναι βία να σε αφήνουν απροστάτευτο να τρως δακρυγόνα περιμένοντας την κλούβα. Είναι βία να σε στοιβάζουν με δεκάδες άτομα στο κρατητήριο. Είναι βία να σε γδύνουν, να σε υποβάλλουν σε έλεγχο σαν κοινό εγκληματία και να σου παίρνουν τα πράγματα». «Θα μου πεις, εδώ δεν σεβάστηκαν τους νεκρούς τα ΜΑΤ και έδερναν κόσμο πάνω στα ονόματα των θυμάτων στο Σύνταγμα. Θα σεβαστούν τους ζωντανούς;» σχολιάζει δηκτικά.
«Ραντεβού στους δρόμους ξανά και ξανά»
Εχοντας φροντίσει τα τραύματα στο σώμα του και παλεύοντας για αυτά της ψυχής του, ο Αντώνης Αντωνίου αισθάνεται πλέον έτοιμος να μοιραστεί και δημόσια την εμπειρία του αλλά κυρίως τις σκέψεις του για όσα συμβαίνουν σήμερα. «Είναι συγκινητική η ανταπόκριση του κόσμου» υπογραμμίζει στον απόηχο των μεγαλειωδών κινητοποιήσεων που διοργανώνονται από άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα. Στον αντίποδα, χαρακτηρίζει απογοητευτικές και εξοργιστικές τις αναφορές του πρωθυπουργού από το βήμα της Βουλής για τα συλλαλητήρια και κάνει λόγο για απαξιωτική στάση της κυβέρνησης απέναντι στην κοινωνία που δίνει έναν τεράστιο αγώνα. Κι αυτός ο αγώνας, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, είναι και για να δικαιωθεί η μνήμη των θυμάτων, να αποδοθεί δικαιοσύνη και να μην επιτρέψουμε να ξανασυμβεί παρόμοιο έγκλημα. Αλλά και για να μιλήσουμε για όλα όσα πληγώνουν τις ζωές μας και για να διεκδικήσουμε έναν κόσμο λίγο πιο δίκαιο και ανθρώπινο από εδώ και πέρα. «Ραντεβού στους δρόμους ξανά» λέει στο κλείσιμο της κουβέντας μας.
