Το απόγευμα της Παρασκευής, πρωινή τοπική ώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρέθηκαν αντιμέτωπες με ένα αδιανόητο μπλοκάρισμα στη χρηματοδότηση των ομοσπονδιακών υπηρεσιών, αποτέλεσμα της αδυναμίας να υπάρξει συναίνεση επί του προϋπολογισμού. Ακόμα κι αν οι περισσότεροι προέβλεπαν ότι έστω και την τελευταία στιγμή θα ανακοπεί η καταστροφή, το γεγονός απηχεί με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο την οικονομική και θεσμική αστάθεια την οποία προβλέπεται ότι θα προκαλέσει η δεύτερη διακυβέρνηση Τραμπ. Την ίδια στιγμή η έντονη απειλή της ύφεσης στις δύο μεγαλύτερες οικονομίες της Ε.Ε., στη Γερμανία και στη Γαλλία, συνοδεύεται από μια πρωτοφανή δίδυμη πολιτική κρίση. Πρώτη φορά στη σύγχρονη Ιστορία τους οι δύο χώρες αδυνατούν να δημιουργήσουν μια οποιαδήποτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και αυτό τους συμβαίνει ταυτόχρονα. Την ίδια ώρα η συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία καθιστά μάλλον αδύνατη την ανάσχεση της τυφλής πορείας προς την ύφεση και την κρίση για την Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, πλέον, ίσως ούτε το τέλος του πολέμου θα αρκούσε για κάτι τέτοιο.
Ολοένα και περισσότεροι οικονομολόγοι και αναλυτές προβλέπουν, σύμφωνα με όλα αυτά, ότι το ξέσπασμα μιας νέας κρίσης, με κέντρο την Ε.Ε., ακόμα μεγαλύτερης από εκείνη του 2008 είναι αναπόφευκτο. Σε μια τέτοια περίπτωση κανείς δεν γελιέται. Η Ελλάδα όχι απλά δεν είναι προφυλαγμένη από τις συνέπειές της, αλλά εξακολουθεί χωρίς την παραμικρή αμφιβολία να βρίσκεται στην πρώτη ζώνη του κινδύνου, διαθέτοντας μια εντελώς παρασιτική άρχουσα τάξη, που δεν παράγει τίποτα και βασίζει τη σκανδαλώδη κερδοφορία της στη διαρκή μείωση του κόστους, στη φοροκλοπή και στη φοροαπαλλαγή, που έχουν φυσικά βλαβερές συνέπειες και στο κράτος.
Ποια θα μπορούσε να είναι η πολιτική αντιπαράταξη σε αυτή τη συνθήκη εάν η χώρα γλιστρούσε ξανά σε κρίση, κάτι που μοιάζει πολύ πιθανό; Το 2010 η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος είχε χαρακτηριστικά μιας δυσαρέσκειας που συνδύαζε την αγανάκτηση για τις ανεπάρκειές του με το αίτημα για μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη. Σήμερα, ας μην κρυβόμαστε, αυτό το τελευταίο αίτημα είναι θαμμένο κάτω από ένα βουνό θυμού με χαρακτηριστικά σε μεγάλο βαθμό ατομικιστικά - αν όχι ευθέως αντικοινωνικά. Σε όλες τις μετρήσεις η Ακροδεξιά προσεγγίζει ποσοστά της τάξης του 20% και οι «αξίες» της ακόμα μεγαλύτερα. Μια κρίση θα βρει τη φαιά παράταξη σε καλύτερη θέση πολιτικής εκκίνησης. Το ευρωπαϊκό παράδειγμα δείχνει ότι πολιτικές οικονομικού και κοινωνικού αυταρχισμού λειτουργούν ενίοτε ως αναισθητικά για τις κοινωνίες. Εάν η Αριστερά φιλοδοξεί να υπερβεί αυτόν τον συσχετισμό στην αναμενόμενα έντονη επόμενη περίοδο, οφείλει να παρουσιάσει ένα συνεκτικό κοινωνικό σχέδιο που να απαντά στο ζήτημα των άμεσων αναγκών, πριν μιλήσει ξανά για ισότητα και ελευθερία. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτό μπορεί να το κάνει σε συναίνεση με το σημερινό σύστημα.
