Το πλήθος και το ύφος των άρθρων και των παρεμβάσεων των πρωτοκλασάτων στελεχών του ΚΚΕ ενόψει του 19ου Συνεδρίου του κόμματος μαρτυρούν ότι η εσωκομματική αντιπαράθεση που εξελίσσεται στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου, όπως αυτός ήρθε στο φως της δημοσιότητας μέσα από τον "Ριζοσπάστη" ως την περασμένη Κυριακή, είναι κάτι παραπάνω από σφοδρή.
Το γεγονός επιβεβαιώνεται κι από τη σπουδή του ίδιου του "Ριζοσπάστη" να απαντά με το γνωστό επιχείρημα περί «εχθρών του κόμματος» το οποίο συμπληρωνόταν από το ότι οι θέσεις για το 19ο Συνέδριο έχουν ψηφιστεί από τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών του κόμματος, σε όλα τα δημοσιεύματα του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου που ανέδειξαν -το καθένα από τη δική του σκοπιά, βεβαίως- την αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει.
Από την πλευρά των διαφωνούντων, οι βασικές αιχμές γύρω από τις οποίες αρθρώνεται η κριτική στη γραμμή που ακολουθεί το κόμμα έχει να κάνει με τα παρακάτω σημεία, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους: τα στελέχη και τα μέλη αυτά θέτουν ότι η ηγεσία του κόμματος έχει εγκαταλείψει τις θέσεις που είχε ψηφίσει το 15ο Συνέδριο του ΚΚΕ, το οποίο είχε ως βασικό προγραμματικό κόμβο τη συγκρότηση του Αντι-Μονοπωλιακού Αντι-Ιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού μετώπου (ΑΑΔΜ) ως όχημα για την πορεία προς τον σοσιαλισμό, το οποίο αντικαθίσταται πλέον με τη λαϊκή εξουσία.
Η εγκατάλειψη αυτή, σημειώνουν, αποτυπώνεται θεωρητικά στην αλλαγή της αντίληψης του κόμματος σε ό,τι αφορά τη θέση της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, καθώς πλέον το ΚΚΕ υποστηρίζει πως η χώρα βρίσκεται σε θέση αλληλεξάρτησης, ενώ οι διαφωνούντες υπογραμμίζουν πως η θέση αυτή αντιβαίνει τον λενινισμό.
Η εγκατάλειψη της γραμμής του ΑΑΔΜ, επισημαίνουν οι διαφωνούντες, είναι αυτή που ευθύνεται για την εκλογική συντριβή που υπέστη το ΚΚΕ στις δύο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις, μέσα σε συνθήκες κατάρρευσης των εκλογικών ποσοστών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, και διευκόλυνε τον ΣΥΡΙΖΑ να φτάσει στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακόμα ασκούν κριτική στην άρνηση του ΚΚΕ για συγκρότηση κυβέρνησης της Αριστεράς επικαλούμενοι είτε ότι σε επίπεδο τακτικής το ΚΚΕ θα έπρεπε να θέσει τους όρους του με σκοπό να αποκαλύψει τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ ως "οπορτουνιστικής δύναμης" είτε ως αναγκαίο στάδιο στην κατεύθυνση προς τον στρατηγικό στόχο του σοσιαλισμού. Στο ίδιο μοτίβο δεν έλειψαν και κριτικές για τον τρόπο που χειρίστηκε κάποια ζητήματα ο "Ριζοσπάστης", ιδίως σε σχέση με την έννοια της Αριστεράς.
Από την πλευρά της ηγεσίας, χρησιμοποιείται σκληρή γλώσσα προς τους διαφωνούντες, η οποία προμηνύει οργανωτικές εξελίξεις στο ΚΚΕ. Όσοι διαφωνούν, κατηγορούνται για οπορτουνισμό και φραξιονισμό αλλά και για αστική παρέκκλιση. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Αλέκα Παπαρήγα έκανε λόγο για «αγράμματα στελέχη», ενώ υποστήριξε πως η αυθεντική διαφωνία προς την κομματική καθοδήγηση μπορεί να εκφραστεί μόνο από τα μέλη του κόμματος που συμφωνούν με τη γραμμή. Επιπλέον κατηγόρησε για οπορτουνισμό όλη την υπόλοιπη Αριστερά, κάνοντας μάλιστα προσωπική αναφορά στον Π. Λαφαζάνη και τον Αλ. Αλαβάνο.
Να επανέλθουμε στην τακτική των συμμαχιών
«Οι διαφορές του ΑΑΔΜ με τη Λαϊκή Συμμαχία είναι μεγάλες. Το ΑΑΔΜ πρόκειται για συμμαχία κοινωνική αλλά και πολιτική, για συσπείρωση Αντιμονοπωλιακή - Αντιιμπεριαλιστική - Δημοκρατική. Συσπείρωση στη βάση της αντίθεσης μονοπωλίων - ιμπεριαλισμού από τη μια και του λαού από την άλλη. Αντίθετα στη Λαϊκή Συμμαχία γίνεται λόγος για συσπείρωση μόνο κοινωνική και (όχι πολιτική), αποκλείει καθαρά τη συμμαχία, ακόμα και την κοινή δράση με άλλα πολιτικά κόμματα» είχε επισημάνει στον προσυνεδριακό διάλογο («Ρ», 1/3) ο πρώην βουλευτής του κόμματος, Αντ. Σκυλάκκος, επιχειρώντας να αναδείξει τη μεταβολή θέσεων και τις συνέπειές της στο πολιτικό επίπεδο. Και πρόσθεσε: «Μπορούμε βέβαια να ακολουθήσουμε τον 'μοναχικό' δρόμο. Οι δυσκολίες όμως θα είναι τεράστιες, μέχρι και αξεπέραστες».
Ασκώντας κριτική για την θέση του ΚΚΕ σχετικά με την ιμπεριαλιστική αλληλεξάρτηση, ο Π. Γεωργιάδης, πρώην επικεφαλής του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών του ΚΚΕ, είχε υπογραμμίσει («Ρ», 24/3): «Διερωτάται κανείς, πώς η Ελλάδα μπορεί να ανακατανέμει την παγκόσμια αγορά με το 0,34% (από 0,72% το 1980) του παγκόσμιου ΑΕΠ; Ένα βήμα προς την υπερβολή είναι αρκετό για να σε βγάλει έξω από τον μαρξισμό, μας διδάσκει ο Λένιν!».
Αυτό είχε αποτέλεσμα, επεσήμανε, «στο όνομα της στρατηγικής να στραγγαλίζεται και να εξαφανίζεται κάθε έννοια λενινιστικής τακτικής», το οποίο οδήγησε με τη σειρά του στο πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, όπου «χάσαμε τις μισές μας δυνάμεις 'εν ριπή οφθαλμού'».
Ο Ν. Μπογιόπουλος, δημοσιογράφος του "Ριζοσπάστη", τόνισε («Ρ», 31/3) πως το ΚΚΕ δεν πρέπει να «παραιτείται από κανένα όπλο και από κανένα ενδεχόμενο -έστω και το πιο αμυδρό- στον επαναστατικό αγώνα, μη εξαιρουμένου του ενδεχομένου κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, η οποία θα συνιστούσε διαστρέβλωση αν συσχετιζόταν με 'στάδια', με 'ενδιάμεσες εξουσίες' ή με την 'αριστερή' κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ».
Επιπλέον επέκρινε τον "Ριζοσπάστη" για τη γραμμή που ακολουθεί, σημειώνοντας πως: «Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα 'πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ' για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι 'το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την Αριστερά', κείμενα όπου αντί επιχειρημάτων βρίθουν ασυνταξιών και αφορισμών, πρωτοσέλιδα όπου απουσιάζει ή υποβαθμίζεται το σημαντικό της επικαιρότητας (π.χ. θάνατος Τσάβες), δεν συνηγορούν στην εκτίμηση περί 'βελτίωσής του'».
Ο οπορτουνιστής δεν γίνεται επαναστάτης
«Οι οπορτουνιστές δεν μπορεί να γίνουν επαναστάτες, με τίποτα. Οι επαναστάτες δυστυχώς γίνονται και οπορτουνιστές, το αντίθετο όμως δεν γίνεται. Είναι κρίσιμο ζήτημα» επεσήμανε η Αλ. Παπαρήγα μιλώντας στην πρόσφατη Συνδιάσκεψη της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής. Και πρόσθεσε:
«Και τι μαζικότητα δηλαδή θα αποκτήσει το κίνημα; Μόλις πάμε εμείς με τον Λαφαζάνη, και δεν λένε με τον Λαφαζάνη, να τον τραβήξουμε απ' τον Συνασπισμό και μόλις πάμε εμείς και κάνουμε κι ενιαίο φορέα -έτσι το καταλαβαίνουν- συμμαχικό, ο εργάτης δεν θα φοβάται μη χάσει τη δουλειά του στην απεργία, αμέσως ο λαός θα ξεσηκωθεί και θα ακολουθήσει; Είναι κι αστεία».
Ακόμα υποστήριξε πως ο Αλ. Αλαβάνος χρησιμοποιείται από το σύστημα ως εμπόδιο για το ΚΚΕ: «Είναι τυχαία η ανάσυρση του Αλαβάνου, που τον είχαν στο ανάθεμα; Είναι καθαρά ο νέος αντιΚΚΕ αριστερός χώρος, τον οποίο προσπαθούν να τον δυναμώσουν και να τον ανασυγκροτήσουν».
Ακόμα η Αλ. Παπαρήγα τόνισε πως όσοι διαφωνούν με τη γραμμή δεν έχουν καθαρή σκέψη: «Η πιο ουσιαστική κριτική, και βαθιά, είναι όταν συμφωνείς με τη στρατηγική του Κόμματος. Γιατί τότε μπορείς να κρίνεις ουσιαστικά, όχι αυτός που διαφωνεί, αυτός που διαφωνεί δεν μπορεί να κρίνει γιατί κυριαρχεί η διαφωνία του. Κρίνει με βάση τη διαφωνία του».
Τέλος, έδειξε την τύχη που θα έχουν όσοι διαφωνούν με τις θέσεις για το 19ο Συνέδριο του κόμματος τονίζοντας (Real News) πως «το ΚΚΕ θα απορρίψει εκείνες τις απόψεις που, είτε συγκαλυμμένα είτε ανοιχτά, προτείνουν τον αφοπλισμό του ΚΚΕ».
Για οπορτουνισμό έκανε λόγο και ο Γ. Μαρίνος, μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ ("Ρ", 31/3): Αυτή η θέση (σ.σ.: ανάγκη για οικοδόμηση του σοσιαλισμού) δεν μπορεί να υποκατασταθεί από προσεγγίσεις που θολώνουν τα νερά, εισάγοντας άμεσα ή έμμεσα, απροκάλυπτα ή πονηρά, ενδιάμεσο στάδιο, ενδιάμεση εξουσία ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό την πολιτική των συμμαχιών. Αυτό κάνει ο οπορτουνισμός".
Επιπλέον χαρακτήρισε όσους διαφωνούν ως μια οικτρή μειοψηφία που φραξιονίζει με στόχο να εγκλωβίσει το κόμμα στις αυταπάτες του κοινοβουλευτισμού: "Σε όλη αυτή τη διαδικασία εκφράστηκαν λιγοστές διαφορετικές απόψεις, η έγκριση των ντοκουμέντων έγινε με συντριπτική πλειοψηφία και συνιστά προκλητική ασέβεια στους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες, αλλά και αυθαιρεσία, κάθε απόπειρα υποτίμησης ή αμφισβήτησης αυτών των συλλογικών, δημοκρατικών διαδικασιών.
Συνεπώς οι θέσεις του φραξιονισμού ισοδυναμούν με προσπάθεια ακύρωσης σημαντικών ιδεολογικοπολιτικών βημάτων που έχει κατακτήσει το ΚΚΕ αυτά τα χρόνια... κι αυτό με στόχευση τον εγκλωβισμό σε κοινοβουλευτική λύση".
«Οι σύντροφοι αυτοί υιοθετούν όλες τις εχθρικές αντιλήψεις για το Κόμμα, την πολιτική των οπορτουνιστών κάθε είδους και ταυτόχρονα ενισχύουν το οπλοστάσιο των αντιπάλων σε βάρος του Κόμματος» σημείωσε χαρακτηριστικά ο Δ. Γόντικας, επίσης μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ.
Διαφωνούντες:
1) Η εγκατάλειψη του Αντι-Μονοπωλιακού Αντι-Ιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου ευθύνεται για την εκλογική συντριβή του ΚΚΕ
2) Ασκούν κριτική στην άρνηση του ΚΚΕ για συγκρότηση κυβέρνησης της Αριστεράς
Ηγεσία:
1) Οπορτουνιστές και φραξιονιστές οι διαφωνούντες
2) Οι θέσεις για το 19ο Συνέδριο έχουν ψηφιστεί από τη συντριπτική πλειοψηφία του κόμματος
