Προσπαθώ εδώ και καιρό -στο μέτρο του δυνατού- να αποφεύγω στην αρθρογραφία μου θέματα για τις εσωτερικές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον από τις στήλες της ΑΥΓΗΣ. Αντικρίζοντας όμως τα πρωτοσέλιδα το πρωί της Πέμπτης, μετά τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., καθώς η κυρίαρχη εντύπωση ήταν ότι η μειοψηφία δεν έχει σκοπό να παραδώσει την εξουσία στην πλειοψηφία και προτιμά να κάψει το «μαγαζί», διευκολύνοντας στην ουσία την κυριαρχία του Μητσοτάκη, δεν άντεξα στον πειρασμό.
Η περιφρόνηση προς τα 150.000 μέλη και φίλους του κόμματος που έλαβαν μέρος στη διαδικασία για την εκλογή νέου προέδρου είναι πρωτοφανής. Και αν αυτό τραβήξει επί μακρόν, είναι σχεδόν βέβαιο πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ζήτημα αν θα είναι, σύντομα, έστω τρίτο κόμμα. Σε μια παράγραφο του κειμένου που κατέθεσαν εννέα μέλη της Ομπρέλας στην συνεδρίαση της Π.Γ. σημειώνουν: «Η δημοκρατική ανάταξη (!) του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. επείγει (!) ώστε να ανακοπεί η συνεχιζόμενη (!) πορεία της στρατηγικής ήττας. Αυτό προϋποθέτει να λειτουργήσουν τα όργανα και να γίνει το Έκτακτο Συνέδριο μέσα στις προθεσμίες που είχε αποφασίσει η Κεντρική Επιτροπή, δηλαδή τον Νοέμβριο. Μόνο έτσι (!) ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. μπορεί, έστω την ύστατη στιγμή, να συγκροτήσει σχέδιο εναλλακτικής διακυβέρνησης της χώρας, με πρόγραμμα, κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, με ισχυρούς (!) δεσμούς με την κοινωνία...». Και σαν να μην έφτανε αυτό, κατηγορείται ο νέος πρόεδρος πως είναι εκτός (!) προγραμματικών θέσεων, όταν αυτές είναι το ζητούμενο για το προσεχές συνέδριο. Δηλαδή σήμερα, 22 Οκτωβρίου, μπορεί να γίνει σε ένα μήνα τακτικό συνέδριο, με εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων, να προετοιμαστούν εισηγήσεις, να γίνουν συνδιασκέψεις σε όλη τη χώρα και να προκύψει ενότητα; Όταν η απόφαση για το συνέδριο που πάρθηκε στις 16 Ιουλίου, χωρίς να γνωρίζει κανείς την επανάσταση που ακολούθησε όταν ένα απλό μέλος του κόμματος και υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας, σε μη εκλόγιμη θέση, θεωρήθηκε από την πλειοψηφία ως ο καταλληλότερος για την ηγεσία, δεν άλλαξε τίποτα; Δεν παρέλαβαν το μήνυμα πως η ψήφιση Κασσελάκη ήταν μεν ρίσκο, μα και η ύστατη ελπίδα απέναντι στη βεβαιότητα της αποτυχίας από το παλαιό κατεστημένο;
Στην ομιλία του στη συνεδρίαση της Π.Γ., όπου ελήφθη η απόφαση για μετάθεση του συνεδρίου τον προσεχή Φεβρουάριο, ο Στ. Κασσελάκης εισηγήθηκε: «Διοργάνωση 13 περιφερειακών αναπτυξιακών συνεδρίων. Ταυτόχρονα και παράλληλα με αυτά, το κόμμα θα ασχοληθεί και με συγκεκριμένες θεματικές (ενδεικτικά: ακρίβεια, κοινωνικό κράτος, στέγη και κόκκινα δάνεια, πρωτογενής παραγωγή, ευρωπαϊκό όραμα, θεσμοί, σύγκλιση με Ευρώπη κ.ά.). Όλα αυτά θα ξεκινήσουν μέσα στον Νοέμβριο και θα έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τον Ιανουάριο. Θα πάω και στις 13 περιφέρειες. Χρειαζόμαστε την εμπλοκή της κοινωνίας. Την ενεργό συμμετοχή του συνόλου των μελών του κόμματος, αλλά και της κοινωνίας. Την εμπλοκή της Αυτοδιοίκησης, των εργαζομένων, των παραγωγικών και αναπτυξιακών φορέων, των επιστημόνων, των ανθρώπων του πολιτισμού». Δεν χρειάζονται όλα αυτά; Δεν είναι χρήσιμα και δημοκρατικά; Για ποιο λόγο μπορεί να διαφωνεί κάνεις; Τι καλύτερο μπορεί να προκύψει σε ένα fast track συνέδριο που θα μοιάζει με ρινγκ; Τι είδους ενότητα μπορεί να προκύψει με υβριστικές αντιπαραθέσεις. Ποιο είναι τελικά το σχέδιο; Να μετατρέψουν τον νέο πρόεδρο σε μαριονέτα; Και μετά; Μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία ένα τέτοιο κόμμα; Και, ως επίλογο, παραθέτω μια παράγραφο από την πρόσφατη ανάρτηση του Δημήτρη Μάρδα, που διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών στη διακυβέρνηση Τσίπρα, στην πλέον δύσκολη περίοδο της χώρας: «Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, ως συνέχεια του αποτελέσματος των βουλευτικών εκλογών του 2019 και 2023, είναι καιρός να συζητηθεί εις βάθος. Όσοι επιρρίπτουν ευθύνες στη νέα ηγεσία του κόμματος, που περιβάλλεται από παλιό περιτύλιγμα, ψάχνουν για το άλλοθι της αποτυχίας και όχι για τις αιτίες». Σε τι βάθος άραγε μπορούν να συζητηθούν όλα αυτά μέσα σε ένα μήνα; Η απάντηση είναι δεδομένη. Δεν μπορούν, γιατί κάποιοι δεν θέλουν να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν και δεν θέλουν να πετύχουν οι άλλοι.
