Όσο κι αν αυτή τη στιγμή φαίνεται παράξενο, το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα κληθεί σύντομα να αντιμετωπίσει η Κύπρος είναι το γιγαντιαίο ιδιωτικό χρέος και όχι μόνο το πολύ υψηλό Δημόσιο. Αυτό το δεύτερο, το δημόσιο χρέος δηλαδή, δεν οφείλεται σε δημοσιονομική "ασωτία", όπως θα υποστήριζαν κάποιοι "κολλημένοι" προτεστάντες, αλλά στην πραγματική ασωτία του ιδιωτικού τομέα (βλέπε τράπεζες). Για να είμαστε δίκαιοι, κατά ένα μέρος οφείλεται και στο κούρεμα των ελληνικών ομολόγων όπως και σε κάτι περίεργες -τουλάχιστον- συναλλαγές με την Deutsche Bank.
Όμως το ιδιωτικό χρέος, δηλαδή το χρέος των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, έχει εκτοξευθεί στον... Θεό, κοντά στο 400% του ΑΕΠ, και υπολείπεται μόνο εκείνου της Μάλτας (πάνω από 500%) και του Λουξεμβούργου (περίπου 600%) μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης. Περίεργες συμπτώσεις, θα πει κάποιος, με τους δύο άλλους φορολογικούς παραδείσους, οι οποίοι επί του παρόντος παραμένουν ανέγγιχτοι από την τιμωρητική πολιτική της Μέρκελ και του Σόιμπλε.
Το μεγάλο ιδιωτικό χρέος σε συνδυασμό με τη βαθιά ύφεση, η οποία εκτιμάται ότι θα υπερβεί το 20% την επόμενη τριετία, εξαιτίας του Μνημονίου και των περιοριστικών πολιτικών που θα κληθεί να εφαρμόσει η Κύπρος, θα προκαλέσουν έκρηξη της ανεργίας, μειώσεις μισθών, λουκέτα, κατασχέσεις ακινήτων και άλλα κακά ων ουκ έστιν αριθμός. Δεν αποκλείεται επομένως τα πράγματα να πάρουν εφιαλτικές διατάσεις, τις οποίες δεν έχουμε ακόμη φανταστεί.
Στ. Καπάκος
