Διάβαζα χθες, μεταξύ άλλων, μια εξαιρετικά εύστοχη δήλωση του Ευκλείδη Τσαλαλώτου για τα κατορθώματα και τις επιδόσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
«Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μια κυβέρνηση που εκλέχθηκε το 2019 με σύνθημα την αποτελεσματικότητα, τον θεσμικό εκσυγχρονισμό και την ασφάλεια, εκπλήσσει με τις τραγικές επιδόσεις της και στα τρία» ανέφερε, προσθέτοντας ότι «οι δημοκρατικοί θεσμοί υποφέρουν και μαζί τους υποφέρουν και οι πολίτες».
Έχει αξία να σταθεί κανείς ιδιαίτερα στο πρώτο σκέλος της δήλωσης, καθώς περιγράφει με σαφήνεια όσα βιώνουμε από το 2019 και τα οποία γίνονται τρισχειρότερα και πιο κραυγαλέα τις τελευταίες 45 ημέρες, μετά την απίστευτη νίκη της Ν.Δ. με ποσοστό 41%.
Η προχθεσινή εμφάνιση, μετά την εξαφάνιση επί μέρες, του πρωθυπουργού, τα όσα ανέφερε για το θέμα του ποδοσφαίρου, της βίας και τα «μπαγιάτικα» μέτρα που τα κρατάει στο συρτάρι για να τα εφαρμόσει συνθέτουν μια απίστευτη φαρσοκωμωδία. Όσο συνηθισμένοι κι αν είμαστε, συνεχίζει να μας εκπλήσσει με τη φαιδρότητα αλλά και με τη μαεστρία της μετάθεσης των ευθυνών. Και της ικανοποίησης των απαιτήσεων των προέδρων των ΠΑΕ. Ποιος Μιχάλης και ποιος Άλκης... Η δουλίτσα να γίνεται και να εγκρίνεται από τους μεγαλόσχημους ιδιοκτήτες και καναλάρχες.
Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον έχει το δεύτερο σκέλος της δήλωσης. Η αναφορά στους θεσμούς, στην υποβάθμισή τους και στις διαχρονικές συνέπειες που έχει αυτό για τους πολίτες με ερεθίζει και με κάνει να σκεφτώ τα καθ’ ημάς, που μας ταλανίζουν σαν ένας εσωτερικός καύσωνας διαρκείας.
Πόσο έχουμε απογοητευτεί και πόσο έχουμε απογοητεύσει ως ΣΥΡΙΖΑ… Πόσο ανεύθυνα συμπεριφερόμαστε ως μέλη ενός κόμματος της Αριστεράς. Πόσο εύκολοι είμαστε στις αλληλοκατηγορίες (στα σόσιαλ) για την επικράτηση της άποψης ή της πρότασής μας... Πόσο τελικά μισούμε (ναι, μην τρομάζει η λέξη) τον σύντροφο/φισσα της άλλης, της διαφορετικής άποψης του σχεδίου και της υποψηφιότητας. Τόση περιφρόνηση στους θεσμούς, στο καταστατικό, στη λέξη και στην έννοια της συντροφικότητας…
Μήπως τελικά δεν διαφέρουμε από ένα αστικό κόμμα της διεκδίκησης (με κάθε τρόπο;) της εναλλαγής (με κάθε μέσο;) στη διακυβέρνηση και στην εξουσία; Μπορεί κάποιοι να βλέπουν τα ματαιωμένα σχέδια προσωπικής ανέλιξης και να αποφαίνονται «γαία πυρί μιχθήτω», αλλά υπάρχουν ακόμα αριστεροί/ες που έχουν ζήσει καταστροφές και τις έκαναν μεγάλες επιστροφές.
