Μετά τις εκλογές είχα ορκιστεί να μην ξανασχολιάσω τα επικοινωνιακά τους καραγκιοζιλίκια, μιας και ό,τι τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια κορόιδευα τα είδα να αποτυπώνονται στα εκλογικά ποσοστά τους. Οπότε είχα ορκιστεί να μην ξαναπώ κουβέντα για όλα όσα με έκαναν να γελώ και να οργίζομαι, αλλά έβρισκαν ένα τεράστιο κοινό να εντυπωσιάζεται από αυτά και με την ψήφο του να τα επιβραβεύει. Με αυτά που βλέπω, όμως, τις τελευταίες δύο ημέρες, δεν αντέχω και τον όρκο μου θα τον πατήσω. Γιατί τρεις μέρες τώρα παρατηρώ τους πυροσβέστες και ένα πράγμα μου έχει κάνει εντύπωση. Δεν ξέρω πόσες ώρες οι άνθρωποι αυτοί έχουν τη δυνατότητα να πάνε σπίτια τους και να ξεκουραστούν, αλλά κάθε φορά που τους βλέπω, είτε στα τηλεοπτικά πλάνα είτε στις φωτογραφίες των φωτορεπόρτερ, είναι πάντα ξυρισμένοι.
Θα μου πεις, σιγά την παρατήρηση και σιγά τη λεπτομέρεια που πρόσεξες. Και το ίδιο θα έλεγα κι εγώ αν δεν μου έκανε κοντράστ η εικόνα των ξυρισμένων πυροσβεστών στο πεδίο της μάχης με τις φλόγες απέναντι στους επιμελημένα αξύριστους πολιτικάντηδες που δίνουν τη δική τους μάχη στο πεδίο των εντυπώσεων. Γιατί μπορεί πολλά να εξαρτώνται από μια εικόνα και από το μήνυμα που αυτή εκπέμπει, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και τη λεπτή γραμμή που υπάρχει ανάμεσα στην επικοινωνία και στη γελοιότητα. Γιατί δεν μπορεί να βλέπεις τον αξύριστο Πατούλη ανάμεσα στους κόντρα ξυρισμένους αξιωματικούς της Πυροσβεστικής, λες και μόνο αυτός δεν πρόλαβε να ξυριστεί υπό το βάρος κάποιων άγνωστων σε εμάς καθηκόντων, ενώ οι πραγματικά έχοντες την ευθύνη του σχεδιασμού της κατάσβεσης έχουν βρει χρόνο να ξυριστούν. Δεν μπορεί να βλέπεις υπουργούς με τα πουκάμισα έξω, λες και πάλευαν από το γραφείο τους με τις φλόγες, και τον πρωθυπουργό να περιμένει να μεγαλώσουν τα γένια του για να βγει στην τηλεόραση.
