Οι εκλογές πέρασαν και μου φάνηκε ότι δεν έχω δει τόσες αναλύσεις όσες περίμενα για αυτές, όχι από τους ειδικούς αλλά από τους ανθρώπους μας. Λες και όλα είναι μηχανικά και δοσμένα από μια ανώτερη δύναμη και εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο πάρα να περιμένουμε καρτερικά το επόμενο συμβάν που θα επιβεβαιώσει ότι ο κόσμος είναι μαύρος και δύσκολος. Σαν χριστιανοί που δεν πιστεύουν ούτε στον παράδεισο.
Η Αριστερά δεν ψάχνει πλέον να πει πώς θα μπορέσουμε να φύγουμε από αυτή την κατάσταση, μιλάει για κεκτημένα και αγώνες του παρελθόντος, για τις νίκες του λαϊκού κινήματος, κάλεσε τον κόσμο σε δύο συνεχόμενες εκλογικές μάχες να ψηφίσει όχι για να γίνει καλύτερη η ζωή των ανθρώπων αλλά για να μην έρθουν οι «βάρβαροι». Και αυτοί ήρθαν, και βλέπουμε πώς είναι η ζωή μαζί τους και όχι χωρίς αυτούς. Τους συνηθίζουμε κάθε μέρα και δεν τολμάμε να πούμε τι κάνουν, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να κατηγορηθούμε επειδή δεν είμαστε με τη βαρβαρότητα. Η βαρβαρότητα επιτίθεται κάθε μέρα σε πρόσφυγες και μετανάστες, το ασθενοφόρο είναι μια πολυτέλεια, η ακρίβεια είναι σαν ένα βουνό που μεγαλώνει κάθε μέρα, το δημόσιο πανεπιστήμιο βαρίδι για την ανάπτυξη και η Υγεία για όλους είναι σαν παραμύθι που μας έλεγαν κάποτε οι γιαγιάδες μας πριν κοιμηθούμε το βράδυ. Η πείρα των κινημάτων και της αλληλεγγύης σβήνει και δεν μεταφέρεται στις επόμενες γενιές. Ακόμα και άνθρωποι που ήταν κομμάτι αυτών έχουν χάσει κάθε πίστη και πολλές φορές η επιμονή σε αυτά φαντάζει μια μεγάλη γραφικότητα.
Ολα μαύρα;
Οχι, πότε δεν είναι όλα μαύρα, πάντα και παντού υπάρχουν άνθρωποι που σηκώνουν το κεφάλι και αγωνίζονται, από τα πάρκα της Αθήνας και τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ μέχρι τους αγώνες για να μην πάρουν οι τράπεζες τα σπίτια των ανθρώπων. Λείπει όμως αυτό που θα καταφέρει να συνδέσει τους αγώνες, μεγάλους και μικρούς, θα κοιτάει ξεκάθαρα και θα διαλέξει πλευρά.
Είναι δυνατόν να νικήσουμε τη βαρβαρότητα;
Δεν είναι σίγουρο, δεν υπάρχει κάποια μαθηματική απόδειξη που θα λέει ότι αν κάνουμε το ένα ή το άλλο, τότε θα κερδίσουμε. Το θέμα είναι να αρχίσουμε να οργανώνουμε την αντίσταση, γιατί φοβάμαι ότι θα δείχνουμε το τι συμβαίνει και θα μας απαντούν όλοι με μια φωνή «τι να κάνουμε; Έτσι είναι τα πράγματα». Αν καταφέρουμε τουλάχιστον να φανταστούμε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης της ζωής των ανθρώπων και της οικονομίας, αν πιστέψουμε ξανά ότι υπάρχει κόσμος χωρίς φράχτες και κέρδος, αν ξαναγίνουν όλα έστω στο φαντασιακό «για όλους όλα», ίσως τότε μπορέσουμε να φτιάξουμε τις κοινότητες που αυτά θα γίνουν πραγματικότητα.
Η Αριστερά που προέρχεται από τις δικές μας παραδόσεις ηττήθηκε, αυτό όμως της δίνει την δυνατότητα να αλλάξει, να σκεφτεί και να αποκτήσει ξανά ταυτότητα. Μπορούν οι δυνάμεις της Αριστεράς να ενωθούν ξανά έστω στη συζήτηση και στη δράση. Δίνεται η δυνατότητα και όχι η σιγουριά, γιατί αν δεν βρεθεί ο τρόπος να μιλήσει η Αριστερά για τις ανάγκες των ανθρώπων μακριά από τη λογική του κέρδους και της ατομικότητας, θα εξαφανιστεί.
Και αυτό είναι οι ζωές μας, είναι σοβαρό και πρέπει να είναι ok.
Υ.Γ.: Δεν ξέρω καν αν έχει σημασία αυτή η απλή σκέψη που κάνω. Είμαι σίγουρος ότι αυτή την απλή σκέψη την έχουν κάνει πολλοί και πολλές, ίσως όμως έχει σημασία να λέμε και τα απλά για να βρεθούμε κάπου που θα μπορούμε να τα συζητήσουμε μαζί.
* Ο Αντώνης Γεωργαντάς είναι ιδιωτικός υπάλληλος
