Οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα είναι μια σοβαρή δοκιμασία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι γιατί υπάρχει κίνδυνος να έχει χειρότερα αποτελέσματα απ’ ό,τι στις προηγούμενες, αλλά επειδή τώρα έχει προηγηθεί ένα αποκαρδιωτικό εκλογικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, ο χρόνος είναι περιορισμένος. Ο ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβριο θα έχει μια νέα ηγεσία, η οποία, αντί της εύλογης πίστωσης χρόνου, θα έχει να διαχειριστεί το αποτέλεσμα των εκλογών σε δήμους και περιφέρειες.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο ΣΥΡΙΖΑ μία στρατηγική έχει: να πετύχει στην Αθήνα και σε ακόμα κάποιους σημαντικούς δήμους ένα θετικό αποτέλεσμα. Κι αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον, να επιλέξει υποψηφιότητες που θα ενθουσιάσουν και θα κινητοποιήσουν τη βάση και τον ίδιο τον πολιτικό του χώρο, καθώς η ακτινοβολία και η πολιτική επιρροή χτίζονται από τα μέσα προς τα έξω. Και δεύτερον, να κατακτήσει ένα αποτέλεσμα που να αξίζει να το χαρείς και να το πανηγυρίσεις. Κι ας μην σου δίνει τον δήμο. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα σε κομβικούς δήμους θα είναι ανάσα για τον ΣΥΡΙΖΑ και η καλύτερη βάση για την ανασυγκρότησή του.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Σίγουρα όχι δίνοντας το χρίσμα σε επαγγελματίες παράγοντες του αυτοδιοικητικού κατεστημένου ή celebrities από τον mainstram δημόσιο χώρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κοιτάξει προσεκτικά τα επιτυχημένα του παραδείγματα. Στο παρελθόν ανέτρεψε όλα τα δεδομένα -διαφορετικά για κάθε εποχή- το 2006 με τον Αλέξη Τσίπρα, το 2014 με τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, το 2019 με τον Νάσο Ηλιόπουλο (ο τελευταίος, για να είμαστε δίκαιοι, θα μπορούσε να τα πάει ακόμα καλύτερα, αν, πριν ανακοινώσουμε την υποψηφιότητά του, δεν είχαμε φάει δύο μήνες να συζητάμε πότε την υποψηφιότητα της Κατερίνας Παναγοπούλου και πότε αυτή της Γιάννας Αγγελοπούλου).
Τι κοινό είχαν όλοι αυτοί; Ήταν πρόσωπα που κατά την εκκίνησή τους ήταν άγνωστα τον κόσμο, όμως ιδιαίτερα αποδεκτά και αγαπητά μέσα στις γραμμές του. Ο καθένας με τον τρόπο του αντιπροσώπευαν αυτό που όλος ο κόσμος της Αριστεράς θεωρούσε πως πρέπει να είναι η Αριστερά. Ήταν νέοι, μορφωμένοι, ζωντανοί, έξυπνοι, κοινωνικά ευαίσθητοι και πολιτικά ικανοί. Το γεγονός ότι ανταποκρίνονταν στα κριτήρια του κόσμου της Αριστεράς έδωσε στον κόσμο της τη δυνατότητα και το κίνητρο να τους στηρίξει με τον πιο φυσικό τρόπο. Κι έτσι συγκροτήθηκε η δυναμική των υποψηφιοτήτων αυτών, με αποτέλεσμα η απήχησή τους να επεκταθεί πολύ πέρα από τη στενή κομματική περίμετρο. Εννοείται με πολύ προσεκτική, σοβαρή και απαιτητική επικοινωνιακή δουλειά - γιατί κι αυτό είναι ένας παράγοντας που φαίνεται τελευταία να έχουμε υποτιμήσει δραματικά.
Ας έχουμε λοιπόν συνείδηση της πραγματικότητας: η δυναμική και ο ενθουσιασμός κερδίζουν τις μάχες. Αλλά η δυναμική και ο ενθουσιασμός δεν αγοράζονται απέξω, δεν δανείζονται και δεν υπενοικιάζονται. Ούτε αποκτώνται με μετάγγιση. Μόνο αν εξασφαλίσουμε αυτό το κλίμα μέσα στις δικές μας γραμμές θα μπορέσουμε να το διαδώσουμε προς τα έξω. Ας βρει λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ τα κατάλληλα πρόσωπα κι ας δοκιμάσει. Μερικές νίκες και η ικανοποίηση που θα φέρουν θα είναι καθοριστικής σημασίας για την ανάκτηση της αυτοπεποίθησης, της αισιοδοξίας και της συνοχής του χώρου.
