Η «αστική ευγένεια» της Δεξιάς είναι, πλέον, αστικός μύθος. Αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά και δεν χρειαζόταν η μνησίκακη δήλωση Μητσοτάκη μετά την αποχώρηση του Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για να επανεπιβεβαιωθεί η έλλειψη ήθους που διακρίνει τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά.
Εγινε, όμως. Γιατί ο Μητσοτάκης μπορεί. Άλλωστε, ο πρωθυπουργός δεν διεκδικεί δάφνες εμβριθούς ηγέτη, αλλά «αποτελεσματικού» τεχνοκράτη. Οπότε ο σκοπός πάντα θα αγιάζει τα μέσα. Πρόκειται για τη γλώσσα της παντοκρατορίας, της υπεροψίας του 40% και μιας φαυλότητας που συχνά θα την επικαλείται. Προμηνύουν έτσι ότι θα συνεχίσουν σε αυτή τη διακυβέρνηση ό,τι έκαναν κατά κόρον τα προηγούμενα χρόνια: να διαχωρίζουν τα λεχθέντα από τα σημαίνοντα ώστε να χάνεται η ουσία του διαλόγου.
Γι’ αυτόν τον λόγο το κυρίαρχο μιντιακό σύστημα και τα γαλάζια στελέχη έσπευσαν με πάθος να στηρίξουν το νέο unfair του πρωθυπουργού, να χορεύει στην πλάτη του ηττημένου. Άλλωστε, η απαξίωση του αντιπάλου μέχρι την πολιτική του εξόντωση είναι ένα εμπεδωμένο σύστημα νικηφόρας πορείας. Η Ν.Δ. σε αυτό απλώς αντιγράφει δοκιμασμένες «συνταγές» του Τραμπ, του Όρμπαν κ.ά. και πουθενά στη «λίστα» με τα SOS των ηγετών της alt-right δεν υπάρχει η υποσημείωση «σεβασμός στον αντίπαλο που μόλις έχεις νικήσει κατά κράτος».
Ωστόσο, εντυπωσιακό είναι το στοιχείο ότι πέρα από τα δύο καλοδουλεμένα κλισέ της «τοξικότητας» και της «αναξιοπιστίας» δεν μπορούν να χρεώσουν τίποτε άλλο στον Αλέξη Τσίπρα. Ούτε ότι έριξε τη χώρα στα βράχια ούτε χρέη ούτε σκάνδαλα... Και αυτό τους πονάει. Γι’ αυτό δεν πρόκειται να αλλάξουν στρατηγική. Θα συνεχίσουν να αποσυνδέουν το σημαίνον από το σημαινόμενο με τη βοήθεια μιας πλειάδας φανερών και μη επιτελείων. Να δαιμονοποιούν για να κυριαρχούν.
Θυμάμαι τον Αλέξη στα μαθητικά συλλαλητήρια του ’90. «Είναι και ο Τσίπρας εδώ» λέγανε τότε οι μαθητές ενθουσιασμένοι. Ήταν νέος, ασυμβίβαστος και ένας από μας. Σήμερα, μετά την αποχώρησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και ορκισμένοι πολέμιοί του αναγνώρισαν ότι «το άστρο του έλαμπε». Μόνο ο μικροπρεπής γόνος Μητσοτάκη δεν είχε το σθένος να το παραδεχθεί.
Ο Αλ. Τσίπρας δεν είναι από πολιτικό τζάκι. Ξεχώρισε μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες. Όταν ανέλαβε την ηγεσία της χρεοκοπημένης χώρας, λειτούργησε πυροσβεστικά και προωθητικά (έξοδο από τα Μνημόνια, Πρέσπες). Κυρίως, όμως, έκανε πράξη το όραμα μιας νικηφόρας Αριστεράς, αναλαμβάνοντας όλο το κόστος. Τους έκανε να τον, να μας φοβούνται.
Αυτή είναι για μένα η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του.
