Αλλους ανθρώπους τους μετράς στις ήττες τους και άλλους στις νίκες τους. Είναι αυτές οι οριακές στιγμές στην ιστορία των ανθρώπων που μετριούνται τόσο με τον εαυτό τους όσο και με την Ιστορία. Και είναι κάτι τέτοιες στιγμές ικανές να σε σημαδέψουν ανεξίτηλα και να καρφωθούν για πάντα δίπλα στο όνομά σου. Γιατί είναι από τις στιγμές που κρίνεσαι για το πραγματικό σου μέγεθος. Το μέγεθος που δεν στο μετράνε τα ποσοστά και οι μονάδες, αλλά οι συμπεριφορές που είτε σε ανυψώνουν στη συνείδηση εχθρών και φίλων είτε σε καταβαραθρώνουν στα μάτια φίλων και εχθρών.
Ετσι και το μεσημέρι της Πέμπτης. Δύο άνθρωποι πάλι συγκρίθηκαν και κρίθηκαν. Ένας νικητής και ένας ηττημένος στάθηκαν απέναντι στην κοινωνία και για ακόμη μια φορά αναμετρήθηκαν. Αυτή τη φορά όχι για την εξουσία, αλλά για την ουσία. Συγκρίθηκαν και κρίθηκαν για κάτι πιο βαθύ και πιο αληθινό από τα ποσοστά και τις έδρες. Και ήταν από της Ιστορίας τα παράδοξα ο ηττημένος να δείχνει νικητής και ο νικητής χαμένος. Γιατί κοντύτερος, μικρότερος και λιγότερος κρίθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης ο κύριος 40% της Κυριακής. Γιατί είχε την ευκαιρία να σταθεί στο ύψος του ηττημένου αντιπάλου του και την κλότσησε. Γιατί είχε την ευκαιρία να αποδείξει πως δεν πήγαν στράφι τα πτυχία του και η αριστεία του, και την πέταξε στα σκουπίδια.
Και για τα σκουπίδια ήταν η μικρόψυχη στάση του. Μια στάση που μπορεί να μην άγγιξε την πολιτική φτήνια του Σαμαρά, που δεν πήγε στο Μαξίμου κάποτε να παραδώσει, αλλά και πάλι ήταν τέτοια που τον κόντυνε πολύ πιο κάτω από τα ποσοστά του. Γιατί τα ποσοστά μπορεί να σε κάνουν πρωθυπουργό, αλλά δεν είναι ικανά από μόνα τους να σε κάνουν και άνθρωπο.
