Πριν από πέντε μήνες η χιονοστιβάδα αποκαλύψεων για το σκάνδαλο των υποκλοπών καλλιέργησε επιτακτικά τη συνθήκη ώστε να διαρραγεί το κοινό έδαφος ανάμεσα στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα, ο βαθιά αντιθεσμικός και αντιφιλελεύθερος τρόπος που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκτοτε χειρίστηκε την υπόθεση διέρρηξε και τις σχέσεις -ή και τα προσχήματα- στήριξης που του παρείχε τμήμα του κεντρώου/κεντροαριστερού χώρου, που πριν από τις εκλογές του 2019 είχε εγκολπωθεί εμμονικά στο αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο.
Ο νέος γύρος σύγκρουσης που πυροδοτεί μεταξύ προοδευτικών δυνάμεων και Ν.Δ. η παρέμβαση-γνωμοδότηση Ντογιάκου έρχεται σε αυτό το πλαίσιο να αποτελέσει τη δεύτερη πράξη στη διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στα δύο κόμματα. Σε κομματικό επίπεδο αυτό εκφράστηκε από την αντίδραση του Ν. Ανδρουλάκη, που δήλωσε ότι «ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση κακοποιούν βάναυσα τους θεσμούς στον βωμό της συγκάλυψης» και «δεν επιτρέπουν σε έναν έντιμο δικαστή», τον Χ. Ράμμο, να κάνει τη δουλειά του και να συνεχίσει την έρευνα. Κατήγγειλε, μάλιστα, τον Κ. Μητσοτάκη ότι αυτό γίνεται γιατί «θέλει να πάει στις επερχόμενες εκλογές έχοντας τον ελληνικό λαό σε απόλυτο σκοτάδι όσον αφορά τα πραγματικά ευρήματα αυτής της νοσηρής υπόθεσης», προειδοποιώντας ότι «δεν θα επιτρέψουμε ως Δημοκρατική Παράταξη να συνεχιστεί αυτή η διολίσθηση, που επιβάλλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη χώρα, εκθέτοντάς την διεθνώς». Ο επικεφαλής της Κ.Ο. χαρακτήρισε τον Κ. Μητσοτάκη «αρχιερέα της συγκάλυψης».
Στο επίπεδο που αφορά τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και του Κέντρου, οι νέες παρεμβάσεις κατά της γνωμοδότησης Ντογιάκου από επιφανείς συνταγματολόγους που προέρχονται ή όχι από το ΠΑΣΟΚ ενισχύουν περαιτέρω την πολιτική απομόνωση του Κ. Μητσοτάκη, φωτίζοντας παραπάνω τη ζημιά που προκαλεί στους θεσμούς. Η υπερκομματική σύνθεση της κριτικής που ασκήθηκε στη γνωμοδότηση Ντογιάκου, η κοινή δήλωση 16 πανεπιστημιακών συνταγματολόγων, συμπεριλαμβανομένων των Ν. Αλιβιζάτου και Ε. Βενιζέλου, η αντίδραση του ΔΣΑ και άλλων φορέων.
Αναπόφευκτα οι εξελίξεις επηρεάζουν και τις προοπτικές των μετεκλογικών συνεργασιών, που έως τότε θεωρούνταν περισσότερο γραμμικές ή και δεδομένες. Το Μ. Μαξίμου, που γνωρίζει ότι έχει χάσει τον ανοιχτό δίαυλο για μια εύκολη χείρα βοηθείας στη συγκρότηση κυβέρνησης μετά το άνοιγμα της κάλπης, ανταγωνίζεται πλέον το ΠΑΣΟΚ για το μετριοπαθές Κέντρο, πασχίζοντας να ανασυστήσει ένα αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Με αφορμή την αντίδραση Ανδρουλάκη, ο Γ. Οικονόμου έσπευσε να δηλώσει πόσο σέβεται η κυβέρνηση τους θεσμούς και πόσο «χαοτική και αποκαλυπτική» είναι η διαφορά της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ. Το οποίο προσπαθεί να το ταυτίσει με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Από την πλευρά της -και παρ’ όλα αυτά-, η Χ. Τρικούπη στο πλαίσιο κάποιας προεκλογικής στρατηγικής εξακολουθεί να μην αποκλείει τη συνεργασία με κανέναν, ούτε με τη Ν.Δ., και κάνει ό,τι μπορεί για να αποδείξει στη δεξαμενή του μετριοπαθούς Κέντρου ότι δεν ταυτίζεται με τη Ν.Δ. Έτσι, στην αρχική αντίδρασή της για τη γνωμοδότηση Ντογιάκου υπενθύμισε τις ίσες αποστάσεις, εξομοιώνοντας τη Ν.Δ. με τον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, με ιδιαίτερα γρήγορα αντανακλαστικά έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση κατά του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την κατάθεση της γραμματέα Καλογρίτσα. Κάτι που πέρα από τις ίσες αποστάσεις εξυπηρετεί για τη Χ. Τρικούπη και κάποια λογική ρελάνς για το πολιτικό κόστος από την υπόθεση Καϊλή.
