Όλα τα κλισέ της μνημονιακής περιόδου, μιας περιόδου συντηρητικοποίησης και εντεινόμενου αυταρχισμού δηλαδή, βρίσκει κανείς στο χθεσινό άρθρο του κ. Ι.Κ. Πρετεντέρη στα "Νέα". Κατηγορεί ο δημοσιογράφος της τηλεόρασης -αυτής που στη συνείδηση της πλειονότητας των Ελλήνων προτιμά να συσκοτίζει και να χειραγωγεί, παρά να ενημερώνει και να αφυπνίζει- τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης για μικρομεγαλισμό. Σχεδόν επιχαίρει ο αρθρογράφος για την “κακοποίηση” -όπως γράφει- του Αλέξη Τσίπρα από τον Βενιζέλο στη Βουλή. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν δίστασε να συκοφαντήσει τον διάλογο Εκκλησίας και Αριστεράς και την καταγγελία του Αλέξη Τσίπρα ότι είναι οι μνημονιακές πολιτικές που διώχνουν την ανάπτυξη και τις επενδύσεις. Επιτέθηκε χυδαία και αντιπολιτικά στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ.
Η αναφορά του Τσίπρα στις εταιρείες που αφήνουν τη χώρα είναι αναφορά στους ανέργους που μένουν πίσω, στην πραγματικότητα απαλλαγμένη από δογματισμούς (όπως θα έλεγε ο κύριος Πρετεντέρης σε άλλη περίπτωση). Οι επιθέσεις Σαμαρά - Βενιζέλου, όμως, και μάλιστα σε αυτό το ύφος, τι εξυπηρετούν; Πιστεύει ο αρθρογράφος ότι ξέχασε ο κόσμος τα μαύρα ταμεία, τον Τσουκάτο, τη Siemens, τους Ολυμπιακούς, το Βατοπέδι, το Χρηματιστήριο, την Ιντρακόμ παλιότερα και τόσα άλλα; Μήπως δεν θυμάται ο κόσμος ποια ήταν η στάση των ΜΜΕ που εκφράζει ο τηλε-αστέρας και οι πολιτικοί του φίλοι σε πολλές από αυτές τις υποθέσεις ή πώς μεταχειρίζονται τις κοινωνικές ομάδες που εξωθούνται σήμερα στο εργασιακό περιθώριο, στην πείνα και την απελπισία; Δεν έχει καταλάβει μάλλον πως ο κόσμος προσέχει όχι μόνο αυτό που λέγεται, αλλά και αυτό που δεν λέγεται, ποιος μιλάει αλλά και σε ποιο πλαίσιο. Μόλις την επόμενη μέρα ο "έντιμος" φίλος του πρωθυπουργού καταδικάστηκε ισόβια σε μια ιστορική δικαστική απόφαση που εκφράζει το αίτημα της ελληνικής κοινωνίας για δικαιοσύνη. Όμως ο αρθρογράφος της πρώτης σε κυκλοφορία εφημερίδας επέλεξε να ασχοληθεί με τον "μικρομεγαλισμό", όπως λέει, της Κουμουνδούρου και όχι με την υπόθεση Παπαγεωργόπουλου.
Οι τομές που χρησιμοποιεί ο λόγος των κυρίων Σαμαρά, Βενιζέλου, Πρετεντέρη (με αυτή τη σειρά αρθρώνεται) μιλάει για μικρούς και μεγάλους, υπεύθυνους και ανεύθυνους, ευρωπαϊστές και αντι-ευρωπαϊστές, θιασώτες της ανάπτυξης και φορείς της διαφθοράς κ.ο.κ. Αν ρωτούσε οποιονδήποτε πολίτη αυτής της χώρας σε ποιο από τα δυο μπλοκ κατατάσσει τον Αλέξη Τσίπρα και αντίστοιχα τον Αντώνη Σαμαρά, τον Βαγγέλη Βενιζέλο και τον ίδιο τον κύριο Πρετεντέρη, τι απάντηση φαντάζεται ότι θα έπαιρνε; Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ καταδεικνύει με τον πολιτικό του λόγο την υποκρισία, την ασυνέπεια και τις αδυναμίες των πολιτικών των κυβερνητικών εταίρων ακόμα και απέναντι στις ίδιες τις ιδεολογικές τους παραδοχές και εξαγγελίες, ως οφείλει να κάνει.
Η νευρικότητα των Σαμαρά - Βενιζέλου θυμίζει γέρους σε καφενείο του '80 που, μην έχοντας οτιδήποτε ουσιαστικό να προσφέρουν πια, βρίζουν πάνω από το τάβλι τούς αλήτες νέους που απομακρύνονται από την πατρική εξουσία τους. Έτσι κι αυτοί γαντζώνονται από το διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας που υπηρέτησαν όλα αυτά τα χρόνια, εμμονικά ταγμένοι στις ιδεοληψίες και τους δογματισμούς τους, αδύναμοι να αναζητήσουν τις λύσεις που απαιτεί η εποχή. Και ο λόγος του αρθρογράφου μοιάζει με αυτόν του καφετζή που επιχαίρει. Σαν να λέει: “Σφαλιάρες θέλουν τα κωλόπαιδα, να στρώσουν”. Αυτή, δυστυχώς, είναι η προσφορά του στον δημόσιο διάλογο. Ενός λόγου νεκρού, που νομίζει πως είναι ακόμα επίκαιρος.
