Άργησε μεν, αλλά τα καταφέραμε. Σήμερα ξεκινούν οι διαδικασίες του 3ου Συνεδρίου μας, με ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, συνέδρους από όλη τη χώρα και ένα διακύβευμα: την Αριστερά του 21ου αιώνα.
Του αιώνα των πρεκάριων, την ακροδεξιάς ανόδου, των οικονομικών κρίσεων, της πανδημίας, του πολέμου, της τεχνολογίας και της ιστορικής αναδίπλωσης. Είτε ως τραγωδίας είτε ως φάρσας. Όπως διαβάζω αυτά που γράφω, αν εξαιρέσουμε τους πρεκάριους (κι αυτό με υποσημειώσεις) είναι σαν να περιγράφεται ο προηγούμενος αιώνας.
Βέβαια, αν οι καπιταλιστές ήταν ηλίθιοι, θα τους είχαμε κερδίσει εδώ και 200 χρόνια. Οπότε, προς το παρόν -και όπως πάντα, δηλαδή- μας καλούν οι αγώνες. Είτε για ήττες είτε για νίκες, εμείς οφείλουμε να είμαστε εκεί. Αν το καλοσκεφτούμε, οι διασκορπισμένες νίκες των κινημάτων ήταν αυτές που πάντοτε άλλαζαν την κοινωνία, την έκαναν πιο όμορφη. Πιο ζωντανή (και αυτή είναι μια κυριολεξία).
Κάνεις πολιτική με τα κινήματα, όμως; Κάνεις, γιατί εκεί συσπειρώνεται ο λαός. Να μην ξεχάσουμε ποτέ ότι η μεγαλύτερη συνιστώσα του κινήματος, τα προηγούμενα χρόνια, ήμασταν εμείς, με τη δυνατή μας νεολαία και το κόμμα που βρισκόταν παντού. Να μην ξεχνάμε και ότι, αυτήν την ταραγμένη δεκαετία, ήμασταν η μοναδική κυβέρνηση που άντεξε τετραετία. Να μην ξεχνάμε την Ιστορία που μας έκανε ριζοσπαστική Αριστερά. Να μη φοβηθούμε.
Έχουμε μπροστά μας ένα εξαιρετικό συνέδριο, μια σπουδαία ευκαιρία όχι μόνο για τα προγράμματα και τις τροπολογίες, δεν είναι τα συνέδρια μόνο αναγκαίες διαδικασίες. Η σπουδαία ευκαιρία είναι που θα βρεθούμε όλοι μαζί, θα ενωθούμε, θα θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Γι' αυτό είναι τόσο αναγκαίο αυτό το συνέδριο που ξεκινά σήμερα.
Στους νέους μας αγώνες, συντρόφισσες, σύντροφοι. Για τον λαό.
