«Δυστυχώς, δεν φαίνεται να γίνεται καμία σοβαρή προσπάθεια για την ειρήνη. Να βάλει κάποιος πραγματικά φρένο στην πολεμική μηχανή της Ρωσίας και να προτείνει στο τραπέζι ένα σχέδιο ειρήνης. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, γιατί, πρώτον, επιδεινώνει την κατάσταση του ουκρανικού λαού, με τον θάνατο, την προσφυγιά και την καταστροφή των υποδομών της χώρας, και, δεύτερον, επιδεινώνει τη γεωπολιτική αναταραχή. Μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα έχουμε έναν καπιταλιστικό πόλεμο, ο οποίος θα αποβεί και αποβαίνει ήδη σε βάρος των λαών, της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. Η ακρίβεια, η επισιτιστική και η κλιματική κρίση αποτελούν τις άμεσες συνέπειές του», τόνισε στην ΑΥΓΗ η Σία Αναγνωστοπούλου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., πανεπιστημιακός, πρώην αναπληρώτρια υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και προηγουμένως αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας.
Πώς ερμηνεύεται η κατάσταση αυτή στη δική μας περιοχή;
Γεωπολιτικά στη δική μας περιοχή η Τουρκία εμφανίζεται ως ειρηνοποιός. Είναι τραγικό και αντιφατικό η ίδια η Ευρώπη να μην μπορεί να παίξει τον ρόλο της μεγάλης ειρηνευτικής δύναμης, να μην μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να μην μπορεί να φτιάξει ένα στρατηγικό σχέδιο για όλη μας την περιοχή και αυτό το ρόλο τον να τον προσφέρει, στην καλύτερη περίπτωση διά της αδρανείας, στην Τουρκία. Περισσότερο στην Τουρκία από το Ισραήλ. Αυτό αλλάζει τους συσχετισμούς δύναμης και στη δική μας περιοχή, αλλά και όλο το γεωπολιτικό σκηνικό.
Ποιο ήταν το μήνυμα του Ζελένσκι στην ελληνική Βουλή και του εκπροσώπου τού Τάγματος Αζόφ;
Όλοι συμφωνούμε όπως σε ό,τι αφορά την Ελλάδα πρόκειται για ένα φιάσκο και μια ντροπή που απαιτεί να δούμε τις αιτίες. Είναι ντροπή να ξεπλυθεί το Τάγμα Αζόφ μέσω της ελληνικής Βουλής. Αν αιφνιδιάστηκε η ελληνική κυβέρνηση και ο πρόεδρος της Βουλής, τότε το ατόπημα είναι εξίσου μεγάλο. Δεν μπορεί ένας ξένος ηγέτης να αιφνιδιάζει το ελληνικό Κοινοβούλιο και μέσω αυτού τον ελληνικό λαό. Δεν μπορεί να τον υποχρεώνει σε ξέπλυμα του Τάγματος Αζόφ.
Όλη όμως η διαχείριση του θέματος του πολέμου από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν τραγική από την αρχή. Αυτό επέτρεψε και στον Ζελένσκι κάτι που δεν είχε κάνει σε κανένα άλλο Κοινοβούλιο. Η χώρα με ευθύνη της κυβέρνησης μετατράπηκε σε αιχμή του δόρατος του ΝΑΤΟ, σήκωσε τη σημαία της Δύσης, που ορίζεται όμως αποκλειστικά από το ΝΑΤΟ, έστειλε οπλισμό στην Ουκρανία. Στο εσωτερικό της χώρας, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ήταν κατά της ρωσικής εισβολής και ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. από την πρώτη στιγμή αντέδρασε με διαδήλωση στη ρωσική πρεσβεία, η κυβέρνηση χρησιμοποίησε τοξικό και διχαστικό κλίμα. Όσοι δεν συντάσσονται με τις επιλογές της θεωρούνται ότι είναι εναντίον της Ουκρανίας και υπερασπιστές του Ρώσου Προέδρου. Αυτό δημιούργησε τοξικότητα και διχασμό στην ελληνική κοινωνία. Η κυβέρνηση προσπάθησε να απομονώσει μέσω του πολέμου τους πολιτικούς της αντιπάλους, κυρίως όμως τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
Σε ό,τι αφορά την ντροπή που διαδραματίστηκε στην ελληνική Βουλή, παρά το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. δικαίως είπε θεσμικά ότι θα συμμετέχει, προσωπικά έκανα την επιλογή να μην πάω. Για έναν λόγο. Ο Πρόεδρος Ζελένσκι μίλησε -και πολύ καλά έκανε- στον ΟΗΕ και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Καλά κάνει και μιλάει όπου θέλει για να υπερασπίσει την Ουκρανία. Όμως οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν ταχθεί κατά του πολέμου, με διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις, και δείχνουν την αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες. Αυτή η επιμονή είναι σαν να προσπαθούν να μας πείσουν κάτω από τις γραμμές για κάτι άλλο. Να συμπηχθεί δηλαδή ένα μέτωπο που θα ενισχύει τις πολεμικές κραυγές και όχι την ειρήνη. Αυτό κάτι σημαίνει.
Σε ό,τι αφορά την Κύπρο, απορώ γιατί οι Κύπριοι έπεσαν από τα σύννεφα. Δεν ξέρουμε τη σχέση της Τουρκίας με την Ουκρανία; Είναι δυνατόν, ενώ ο ίδιος ο Πρόεδρος Ζελένσκι έχει βγει και έχει πει για τη βοήθεια που του δίνει η Τουρκίας, να δεχόταν τώρα να μιλήσει ή να ακούσει την πρόεδρο της κυπριακής Βουλής; Γιατί ξέρουμε ότι έπεσε η σύνδεση. Θα μπορούσε να ακούσει ο Ζελένσκι οτιδήποτε εναντίον της Τουρκίας; Αν οι Κύπριοι κάλεσαν τον Ζελένσκι να πει αυτά που είπε, δικαίως το ΑΚΕΛ δεν συμμετείχε. Γιατί έχουμε όλη αυτή την προπαγάνδα του Ζελένσκι για κάτι για το οποίο οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι πεισμένοι; Οι λαοί καλούν τις πολιτικές εξουσίες τους να βρουν τρόπο για την ειρήνη, ένα στρατηγικό σχέδιο για την ειρήνη.
Οι περισσότερες προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης, ακόμη και κάποια αριστερά κόμματα που συμμετέχουν σε κυβερνήσεις, συναινούν στην αποστολή όπλων στην Ουκρανία και ακολουθούν σε πολλές περιπτώσεις τις πιο πολεμοκάπηλες φωνές, που έχουν διαγράψει τη λέξη "ειρήνη"...
Είναι τραγικό ότι έχει ενοχοποιηθεί η ειρήνη ως πολιτική στάση, ως προοπτική για τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Δεν αρκεί να καταδικάζει κανείς έναν πόλεμο και να στέκεται αλληλέγγυος στους πρόσφυγες, όπως στάθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ρητά και κατηγορηματικά, από την πρώτη στιγμή, στους πρόσφυγες και στον ουκρανικό λαό. Δεν αρκεί, γιατί έχει δημιουργηθεί ένα δεξιό σύστημα, που περιλαμβάνει και ένα μεγάλο τμήμα του λεγόμενου φιλελεύθερου Κέντρου, το οποίο ενοχοποιεί την ίδια την ειρήνη. Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα.
Οι αριστερές δυνάμεις πρέπει να βγουν από αυτή την ενοχοποίηση και πρέπει να διεκδικήσουν δυναμικά όχι μόνο το να είσαι εναντίον του πολέμου και να τον καταδικάζεις, αλλά και να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, που είναι η διεκδίκηση της ειρήνης. Κι εκεί σπρώχνεις τις πολιτικές ηγεσίες. Δεν τις σπρώχνεις να φτιάχνουν πολεμικά μέτωπα και να προετοιμάζεσαι για την παράταση του πολέμου. Είμαι εναντίον της ρήσης: «Άμα θέλεις την ειρήνη, προετοίμαζε τον πόλεμο». Άμα θέλουμε την ειρήνη, πρέπει να προετοιμάζουμε την ειρήνη.
Οι προοδευτικές δυνάμεις να εγκαταλείψουν την αυτοενοχοποίηση, ότι άμα μιλούν για την ειρήνη θεωρούνται ότι είναι υπέρ του Πούτιν. Γιατί θα το πληρώσουμε όλοι. Άκουσα τον Άδωνι Γεωργιάδη να λέει σε ένα κανάλι: «Είστε υπέρ της ελευθερίας ή στον ΣΥΡΙΖΑ θέλετε να είναι δούλοι οι άνθρωπο; Προσέξτε, η ελευθερία πια ταυτίζεται με την πείνα». Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του αντιφασιστικού αγώνα σήμανε ένα πράγμα: Ελευθερία ίσον ευημερία των κοινωνιών. Σήμερα μας λένε ότι ελευθερία σημαίνει πείνα, να παγώνεις μέσα στο σπίτι σου. Αυτό είναι το σύνθημα της Αμερικής, δεν πειράζει, ας παγώσουν οι Ευρωπαίοι.
Η μεγάλη κληρονομία της Αντίστασης και της νίκης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ότι οι κοινωνίες πρέπει να ευημερούν, να έχουν αγαθά. Η Αριστερά διαχρονικά τάχθηκε κατά των εισβολέων και κατά των επιθετικών πολέμων, που αμφισβητούν την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία άλλων χωρών. Αυτό αποτελεί ένα αξίωμα πάνω στο οποίο διεκδικούμε και αγωνιζόμαστε για την ειρήνη.
