Η πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ως κορυφαία θεσμική κοινοβουλευτική παρέμβαση, διαμορφώνει μια νέα αφετηρία στις πολιτικές εξελίξεις, όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Ιουλίου του 2019.
Μετά την ολοκλήρωση ενός κύκλου 2,5 ετών, το κυβερνητικό καθεστώς βρίσκεται απογυμνωμένο από κάθε πρόσχημα μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα: Το περιβόητο Επιτελικό Κράτος, μια αυταρχική δομή συγκεντρωτικής εξουσίας, έχει αποτύχει παταγωδώς σε κάθε τομέα διαχείρισης και ιδιαίτερα στις περιπτώσεις των κρίσεων (πανδημία, οικονομία –ακρίβεια, φυσικές καταστροφές).
Στην πραγματικότητα, όμως, το περιβόητο Επιτελικό Κράτος είναι το τυπικό προκάλυμμα του βαθέος Κράτους των συστημικών συμφερόντων, τα οποία ασκούν στην πράξη την πολιτική εξουσία, λαμβάνοντας τις αποφάσεις πάνω σε κρίσιμα ζητήματα, αποφάσεις τις οποίες επιβάλλουν στον Κυρ. Μητσοτάκη και στους κυβερνητικούς υποτελείς διαχειριστές.
Το Επιτελικό Κράτος δεν είναι στην πράξη παρά το περιτύλιγμα του Κράτους των Ιδιωτικών Συμφερόντων. Οι φορείς του Επιτελικού κράτους (πρωθυπουργός και κυβερνητικά επιτελεία) δεν συνιστούν παρά μια διαμεσολαβητική δομή, ένα είδος «ατζέντηδων» προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα καθεστωτικά-ιδιωτικά συμφέροντα που τους στηρίζουν.
Δεν είναι ανίκανοι αλλά συνειδητοί καταστροφείς
Γι’ αυτό και από την πρώτη στιγμή της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης ήρθε στη Βουλή μια «καταιγίδα» νομοθετημάτων με πρώτο και απόλυτο στόχο να νομιμοποιηθούν και να θεσμοποιηθούν οι εφ’ όλης της ύλης ιδιωτικοποιήσεις, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η διάλυση και ιδιωτικοποίηση κρίσιμων τομέων του κοινωνικού κράτους…
Το Κράτος των Ιδιωτικών Συμφερόντων και οι πολιτικοί- κομματικοί υποτελείς και εντολοδόχοι του επιδιώκουν να διαμορφώσουν ένα πλέγμα μη αντιστρεπτών δομικών αλλαγών, μπροστά στο οποίο μια προοδευτική – αριστερή κυβέρνηση είτε θα ενσωματωνόταν είτε θα κατέρρεε…
Η κατάρρευση, ο ευτελισμός και η απαξίωση του Επιτελικού Κράτους της κυβέρνησης και του Κυρ. Μητσοτάκη αποτελούν τη μια όψη του καθεστωτικού «νομίσματος».
Γιατί σε κάθε τομέα που το Επιτελικό Κράτος αποτυγχάνει παταγωδώς, το Κράτος τω Ιδιωτικών Συμφερόντων πετυχαίνει άριστα αποτελέσματα, προωθώντας τους στόχους του.
- Στις καταστροφικές πυρκαγιές ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης είδε να ανοίγεται πεδίο δράσης λαμπρό στους ιδιώτες και στις ανεμογεννήτριες…
- Οι χιλιάδες νεκροί της πανδημίας, οι χιλιάδες που έφυγαν άδικα, διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ, είναι το αναγκαίο τίμημα της καλής τουριστικής περιόδου, όπως είπε ο Κυρ. Μητσοτάκης και δεν αποτελούν πρόβλημα για την κυβέρνηση (υφυπουργός Μ. Γκάγκα)
- Η διάλυση του ΕΣΥ αποτελεί αναγκαίο βήμα για να εφορμήσουν οι κλινικάρχες και τα funds ώστε να καλύψουν «το κενό».
- Η ακρίβεια, η ενεργειακή κρίση, αποτελούν δευτερεύοντα γεγονότα. Πρωταρχικός στόχος το ξεπούλημα της ΔΕΗ, του ΔΕΔΔΗΕ, η διασφάλιση της κερδοσκοπίας των παρόχων.
Ατέλειωτος ο κατάλογος… Το Κράτος των Ιδιωτικών Συμφερόντων δεν χρειάζεται άλλωστε κοινωνική νομιμοποίηση… Δεν απολογείται σε κανέναν.
Ο «πολιτικός υπόκοσμος»
Όμως τώρα που ο «μπερντές» του Επιτελικού Κράτους καταρρέει διάτρητος, το Κράτος των Ιδιωτικών Συμφερόντων, το καθεστώς των οικονομικο-πολιτικών συμφερόντων που συνεχίζει και διευρύνει το καταστροφικό έργο της περιόδου 2010-2014, δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από καμιά προπαγάνδα και οποιοδήποτε καλλωπισμό. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει.
Όταν ένα καθεστώς συμφερόντων κλονίζεται δεινά και καταρρέει, τότε έρχονται στην επιφάνεια όλες οι άνομες και αποηθικοποιημένες πρακτικές του. Το κυβερνητικό καθεστώς και οι επιτελείς του δεν είχαν απλώς σχέσεις και συναλλαγές με ένα πρόσωπο της trash TV, της βιομηχανίας της πορνογραφίας που τους εκβιάζει και τους απειλεί. Γνωρίζουμε ότι η διαπλοκή, η διαφθορά, οι άνομες συναλλαγές αποτελούν δομικό στοιχείο λειτουργίας του συστήματος συμφερόντων.
Στην περίπτωσή μας όμως αποδεικνύεται ότι πέραν του κοινωνικού υπόκοσμου υπάρχει ένας «πολιτικός υπόκοσμος» που μέσα από μια «γκρίζα περιοχή» συναλλάσσεται και συνεργάζεται μαζί του… Κι όταν μια κυβερνητική εξουσία έχει φθάσει σ’ αυτό το κατάντημα, τότε η παραμονή της μόνο δεινά μπορεί να επισωρεύσει σ’ ολόκληρη την κοινωνία. Γι αυτό και η απομάκρυνσή της από την εξουσία αποτελεί όρο εθνικής και κοινωνικής επιβίωσης.
