Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Ο Μητσοτάκης έχει κάνει τεράστια ανοησία που σκάλισε στη Βουλή την υπόθεση της Novartis.
Και μάλιστα προκαλώντας, με τον τρόπο που μίλησε για τους δύο δημοσιογράφους, που διώκονται επειδή αποκάλυψαν το σκάνδαλο.
Θέμα για το οποίο ήδη βουίζει ολόκληρη η Ευρώπη.
Αλλά και απαιτώντας συγgνώμες για τους Νεοδημοκράτες που αρχειοθετήθηκαν.
Με αποτέλεσμα να ξεσηκωθεί ο Βενιζέλος, ο Στουρνάρας και όλοι οι μη Νεοδημοκράτες, που αρχειοθετήθηκαν.
Και να του την πέσουν. Τι θέλεις να πεις, εμείς αρχειοθετηθήκαμε υπόπτως;
Στην πραγματικότητα, όλος ο κόσμος ξέρει πώς αρχειοθετήθηκε ό,τι αρχειοθετήθηκε.
Έχουν γίνει πρωτοφανείς μεθοδεύσεις για να αρχειοθετηθούν πράγματα. Τα έχουμε πει.
Το βασικό τους πλεονέκτημα ήταν να μην ενδιαφέρεται ο κόσμος για το θέμα και να μην το πολυκαταλαβαίνει.
Και να μην ασχολείται με τα αίσχη που έχουν γίνει στη Δικαιοσύνη και στην Προανακριτική.
Αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα βγήκε ο Μητσοτάκης και το ’κανε μαντάρα.
Προφανώς τον πήρε στον λαιμό του κάποιος σύμβουλος. Του είπε, αρχηγέ, σου κοπανάει ο Τσίπρας Φουρθιώτη, απάντησέ του για τη Novartis. Πολύ κακή συμβουλή.
Τη δεύτερη ανοησία μάλλον την έχει κάνει ο Άδωνις, καταθέτοντας στη Βουλή την πράξη αρχειοθέτησης. Την οποία πιθανώς δεν είχε διαβάσει.
Ή την είχε διαβάσει και δεν την είχε καταλάβει.
Έτσι, εκεί που πήγε να βγει άσπιλος με τη Novartis, καλείται τώρα να δικαιολογήσει κάτι ποσά που του έχουν κατατεθεί στους λογαριασμούς του από αδιευκρίνιστες πηγές.
Ή από διευκρινισμένες πηγές, όπως π.χ. ο ΣΚΑΪ, αλλά για αδιευκρίνιστους λόγους.
Αυτά για τη Novartis. Πάμε τώρα σε κάτι εντελώς άσχετο.
Αν είσαι αθώος και δεν έχεις πάρει χρήματα, δεν μπορούν να σου βρουν χρήματα. Γιατί δεν τα έχεις πάρει.
Αν έχεις πάρει χρήματα σε βαλίτσα με ροδάκια, πάλι δεν μπορούν να σου βρουν χρήματα. Όχι γιατί δεν τα έχεις πάρει, αλλά γιατί οι βαλίτσες με ροδάκια δεν αφήνουν ίχνη.
Δηλαδή αφήνουν, αλλά όχι ηλεκτρονικά.
Και στις δύο περιπτώσεις, η υπόθεσή σου αρχειοθετείται. Αφού δεν βρέθηκαν χρήματα.
Το κομβικό ζήτημα είναι αν αμφισβητείται η αξιοπιστία των μαρτύρων. Αν η πράξη αρχειοθέτησης λέει ότι οι μάρτυρες κατέθεσαν μούφες, τότε είναι ένα πράγμα.
Αν όμως η πράξη αρχειοθέτησης λέει ότι υπάρχουν οι μάρτυρες που κατέθεσαν αυτό και αυτό αλλά τα χρήματα δεν βρέθηκαν, τότε είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα.
Στη δεύτερη περίπτωση, δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι είσαι ένοχος. Σημαίνει όμως ότι, αντί να αρχειοθετηθεί η υπόθεση, μήπως θα ήταν ορθότερο να κληθείς ως ύποπτος.
Ειδικά μάλιστα όταν ο ένας εισαγγελέας ακριβώς αυτό υποστηρίζει. Άσχετα αν ο άλλος έρχεται και αρχειοθετεί.
Άλλωστε το να κληθείς σαν ύποπτος δεν σημαίνει και κάτι. Ούτε και να πας για κακούργημα σημαίνει κάτι. Ο Άδωνις το έχει πει.
Μιλώντας για τη δίωξη του Βαξεβάνη και της Παπαδάκου, βέβαια, αλλά το έχει πει.
Γενικά όλα αυτά τα πράγματα είναι πιο καθαρά όταν επιχειρείς να πλήξεις την αξιοπιστία των μαρτύρων. Και όχι τους ίδιους τους μάρτυρες. Όπως π.χ. επιχείρησε να κάνει η Προανακριτική για τον Παπαγγελόπουλο.
Και όταν μιλάς για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης χωρίς προηγουμένως να έχεις καρατομήσει την εισαγγελέα Διαφθοράς και να της έχεις ασκήσει δίωξη, διαλέγοντας το πόρισμα που σε βολεύει.
Γιατί αλλιώς μπορεί να ακούει ο κόσμος αθωότητα και να σκέφτεται βαλίτσες με ροδάκια. Ποτέ δεν ξέρεις με τους κακόβουλους.
