Οι πρόσφατες γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές άφησαν στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία γλυκόπικρη γεύση. Αφενός πανηγυρίσαμε την ήττα της Δεξιάς, που με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε κυβέρνησε για δεκαέξι συνεχόμενα χρόνια όχι μόνο τη Γερμανία αλλά και την Ε.Ε., με βαρύτατες συνέπειες και για τη δική μας χώρα.
Αφετέρου, διότι το κόμμα Η Αριστερά (Die Linke) απέτυχε τούτη τη φορά να υπερβεί το πλαφόν του 5% που απαιτείται για πλήρη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, εξασφαλίζοντας ωστόσο αρκετές βουλευτικές έδρες διά της απευθείας εκλογής από συγκεκριμένες περιφέρειες. Αποτυχία που της στέρησε τη δυνατότητα να γίνει ρυθμιστής στο μετεκλογικό σκηνικό με τον σχηματισμό κυβέρνησης Σοσιαλδημοκρατών - Πράσινων - Αριστεράς με καγκελάριο τον νικητή των εκλογών Όλαφ Σολτς.
Έτσι, ενώ ηττήθηκε η Δεξιά, η ποθούμενη κυβερνητική αλλαγή προς τα αριστερά τέθηκε εν αμφιβόλω, διότι στον ρόλο του ρυθμιστή βρέθηκαν οι Φιλελεύθεροι (FDP), προγραμματικά νεοφιλελεύθεροι.
Επισημαίνω ότι η συμμετοχή ή όχι του Die Linke αποτέλεσε επίδικο της προεκλογικής εκστρατείας, με τη Δεξιά και Ακροδεξιά να ενορχηστρώνουν αντικομμουνιστική εκστρατεία με «μπαμπούλα» την ενδεχόμενη συμμετοχής τής Αριστεράς στην κυβέρνηση, την οποία ο Όλαφ Σολτς δεν απέκλειε, έχοντας ο ίδιος κάνει ανοίγματα προς τα αριστερά, ένα από τα οποία ήταν ότι στο εκλογικό συνέδριο του SPD προσκάλεσε ως ομιλητή τον Αλέξη Τσίπρα.
Εσωκομματική πολυγλωσσία
Η ηγεσία της κόμματος της Αριστεράς είχε κατά πλειοψηφία αποδεχθεί την ιδέα της κυβερνητικής σύμπραξης με το SPD και τους Πράσινους, αλλά κάποια συγκροτημένα εσωκομματικά ρεύματα πολέμησαν ανοιχτά το ενδεχόμενο αυτό προκαλώντας μεγάλη σύγχυση στην εκλογική βάση του κόμματος. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που περίπου το 50% επέλεξε άλλα προοδευτικά κόμματα.
Με άλλα λόγια, περίπου το μισό των ψηφοφόρων της Αριστεράς ένιωσαν προγραμματικά άστεγοι λόγω της εσωκομματικής πολυγλωσσίας, όχι της θεμιτής πολυφωνίας. Αυτό τουλάχιστον υποστήριξε η πρώην πρόεδρος του κόμματος Γκάμπι Τσίμερ, που υπήρξε επί πολλά χρόνια και πρόεδρος της ομάδας της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο.
Από μια άποψη, ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. και το Die Linke έχουν ακολουθήσει παράλληλες πορείες. Εμείς, από τον ΣΥΝ στον ΣΥΡΙΖΑ, ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ και σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία. Οι δε Γερμανοί σύντροφοι από το πρώην κυβερνών κόμμα της Ανατολικής Γερμανίας (SED) στο «ΚΟΔΗΣΟ», δηλαδή το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού και μετά το 2008, ενοποίηση με μερίδα του SPD υπό τον πρώην πρόεδρο Όσκαρ Λαφοντέν, με αποτέλεσμα την ίδρυση του κόμματος με τη σημερινή του μορφή, το οποίο σε πρώτη φάση είχε συμπροέδρους τους Λόταρ Μπίσκι και Όσκαρ Λαφοντέν.
Για μια νέα Ευρώπη
Το Die Linke προχώρησε πολύ καλά αναδεικνυόμενο τρίτο κόμμα το 2008, όμως ο κύριος στόχος της ενοποίησης, που ήταν να πολλαπλασιαστεί η εκλογική του βάση στην πρώην Δυτική Γερμανία, δυστυχώς δεν επιτεύχθηκε. Εκλογικά προπύργια του Die Linke παρέμειναν τα ανατολικά κρατίδια, του Βερολίνου συμπεριλαμβανομένου, όπου με υποψήφιο παλιότερα τον χαρισματικό Γκρέκορ Γκίζι είχε υπερβεί το 20%.
Οι πρόσφατες εκλογές λογικά ευνοούσαν την Αριστερά, καθώς η πανδημία έχει επαναφέρει στο προσκήνιο την αξία του δημόσιου τομέα, του εθνικού συστήματος Υγείας και ευρύτερα των κοινωνικών υπηρεσιών, ενώ και η καγκελάριος Μέρκελ είχε ευνοήσει το σχέδιο ανάκαμψης της Ε.Ε., που σήμαινε τουλάχιστον διαφοροποίηση από τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, αναστολή του Σύμφωνου Σταθερότητας κ.λπ.
Από την άλλη, στο εκλογικό σώμα διαμορφώθηκε προεκλογικά ισχυρή τάση υπέρ της κυβερνητικής αλλαγής, κάτι που στην αρχή δεν φαινόταν πιθανό, με τον Όλαφ Σολτς να υπολείπεται κατά πολύ στις δημοσκοπήσεις των Χριστιανοδημοκρατών. Να μην υποτιμηθεί και η επίδραση της αλλαγής που σημειώθηκε στις ΗΠΑ, με τον προστάτη των ακροδεξιών απανταχού της Ευρώπης Ντόναλντ Τραμπ να δίνει τη θέση του στον Τζο Μπάιντεν, που «ακούμπησε» σε μεγάλα κινήματα εντός των ΗΠΑ, όπως το Black Lives Matter. Γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. πρότεινε στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς να οικοδομήσουμε ένα Euro-Atlantic link με την εκεί πολύμορφη Αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα.
Είμαι βέβαιος ότι η γερμανική Αριστερά, με όσες δυνάμεις διαθέτει, ιδιαίτερα στο Ευρωκοινοβούλιο, θα πρωταγωνιστήσει μαζί μας σε αυτή την κατεύθυνση, κάτι που ήδη κάνει στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προοδευτικού Φόρουμ με στόχο μια νέα Ευρώπη για έναν νέο κόσμο. Χάθηκε μια μάχη, αλλά όχι ο πόλεμος!
* Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία
