Μέσα σε όσα συμβαίνουν με τις φωτιές, ένα παράπλευρο θέμα είναι αυτά που συμβαίνουν με το Τατόι.
Το Τατόι είναι πολιτιστικό μνημείο και περιουσία του Δημοσίου. Δεν είναι περιουσία του βασιλέως.
Η βασιλική περιουσία δημεύτηκε από τη δικτατορία. Το 1992 η κυβέρνηση πατρός Μητσοτάκη πέρασε νόμο που επέστρεφε στον έκπτωτο βασιλιά την ιδιοκτησία του.
Δεκάδες κοντέινερ έφυγαν τότε μια νύχτα από το Τατόι και χωρίς κανέναν τελωνειακό έλεγχο φορτώθηκαν σε ένα καράβι για την Αγγλία. Αργότερα, αντικείμενα αξίας από το Τατόι άρχισαν να πουλιούνται σε δημοπρασίες.
Τη μίζα δεν την ξέρουμε. Αλλά, για να κινητοποιηθούν νταλίκες και καράβια και να ακινητοποιηθούν τελωνεία και υπηρεσίες δίωξης οικονομικού εγκλήματος, πρέπει να ήταν αντίστοιχη με το επίπεδο εξυπηρέτησης.
Το 1994 η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου αποκατέστησε το καθεστώς της απαλλοτρίωσης. Ακολούθησε μια μακρά δικαστική διαμάχη ανάμεσα στον βασιλέα και το Ελληνικό Δημόσιο και το θέμα έληξε το 2002 επί κυβέρνησης Σημίτη.
Ο βασιλεύς πήρε αποζημίωση 4,6 δισεκατομμύρια δραχμές ή 1,4 εκατομμύρια ευρώ. Και του έμειναν και τα κοντέινερ.
Και ενώ τα πράγματα είναι έτσι, βλέπουμε έναν σύλλογο φίλων του Τατοΐου να συμπεριφέρεται ως ιδιοκτήτης του παλατιού και των κτημάτων.
Και μάλιστα χωρίς να κρύβει καθόλου την όρεξη που του έχει ανοίξει για επενδύσεις.
Οι άνθρωποι που τον εκπροσωπούν δεν θέλουν δημόσιο οργανισμό για την αξιοποίηση του Τατοΐου. Ζητούν «να κρατηθεί η πολιτική έξω από τα όρια του κτήματος».
Και να ανατεθεί η διαχείριση «στην κοινωνία των πολιτών», ένα σχήμα διοίκησης με «ανθρώπους που γνωρίζουν, αγαπούν και έχουν περπατήσει τα 42.000 στρέμματα...», δηλαδή τους ίδιους.
Απ' ό,τι φαίνεται έχουν έτοιμο και το μπίζνες πλαν. Μιλάνε για επενδύσεις πολιτιστικών, τουρισμού, εναλλακτικής γεωργίας και αγροτουρισμού και τέτοια.
Προφανώς, αφού δεν είναι δικό τους, μπορούν να λένε ό,τι θέλουν.
Το πρόβλημα είναι ότι ως ιδιοκτήτες τούς αντιμετωπίζει και η κυβέρνηση. Και συγκεκριμένα η Μενδώνη.
Και κάθε τόσο τους δίνει διαβεβαιώσεις και βγάζει ανακοινώσεις για να τους εξευμενίσει. Λες και το Δημόσιο έχει αναλάβει να προσέχει δικά τους πράγματα.
Πράγμα που σημαίνει ότι τα συμφέροντα πίσω πρέπει να είναι τεράστια.
Και λογικό είναι να είναι έτσι, καθώς πρόκειται για τεράστιο φιλέτο. Που γίνεται ακόμα πιο ελκυστικό αν τις αποκαταστάσεις, τις αναπαλαιώσεις και τα διάφορα τα βάλει από την τσέπη του το Δημόσιο.
Και υπάρχει κι άλλο πρόβλημα. Ότι τα επενδυτικά όνειρα για τουρισμούς, αγροτουρισμούς και εστιατόρια πολυτελείας προσκρούουν στο γεγονός ότι η έκταση εκεί είναι δασική.
Και διατρέχει σοβαρό κίνδυνο επειδή, όπως είπε πολύ σωστά ο πρωθυπουργός μας στον Ερημίτη της Κέρκυρας, ό,τι δεν αξιοποιείται καίγεται.
Ήδη από τον Μάιο η Μενδώνη και ο Χαρδαλιάς πήγαν στο Τατόι και ανακοίνωσαν μέτρα για την πυροπροστασία των βασιλικών κτημάτων. Με τη Μενδώνη να κοιτάζει συνεχώς τον σύλλογο φίλων.
Τα γύρω - γύρω δεν φάνηκε να τους ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Φάνηκε και την Τρίτη, όταν ξέσπασε φωτιά και κατέστρεψε τα πάντα με 2 μποφόρ.
Η κατάσταση έχει ως εξής: Παντού στην Ευρώπη τα παλάτια είναι σημεία που προσελκύουν κατά μιλιούνια τουρίστες και ντόπιους.
Το Τατόι λοιπόν πρέπει να αναδειχθεί και να αξιοποιηθεί. Όχι όμως να το χαρίσουν σε κάποιους.
Τώρα η φωτιά δημιουργεί νέα δεδομένα. Περιμένουμε και θα δούμε.
Το σίγουρο είναι ότι, αν κάποιοι έχουν το φιλέτο στο μάτι, δεν θα αργήσουν να εμφανιστούν.
