Πήραν πάλι το μυστρί και άρχισαν να χτίζουν πόρτες και παράθυρα. Με τσιμεντόλιθους αποκαθιστούν την περίφημη νομιμότητα. Αλλά μονάχα εκεί που μπορούν. Γιατί μπορεί το οργανωμένο έγκλημα να τους έχει ξεφύγει εντελώς και η ανομία να τους έχει γυρίσει μπούμερανγκ αλλά στο χτίσιμο τα πάνε μια χαρά. Με τσιμεντόλιθους έχτισαν -αφού πρώτα ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης εκκένωσε- το αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο “Εμπρός”, όπως παλαιότερα είχαν αποκαταστήσει τον Νόμο και την Τάξη εκκενώνοντας και χτίζοντας τις πόρτες και τα παράθυρα σε εγκαταλελειμμένα κτήρια που φιλοξενούνταν οικογένειες προσφύγων. Γιατί μέχρι εκεί φτάνουν τα χέρια του νόμου, που στο ένα κρατάει το γκλομπ και στο άλλο το μυστρί.
Τι και αν απέτυχαν παταγωδώς εκεί που τα τελευταία χρόνια είχαν εστιάσει την κριτική τους προς την προηγούμενη κυβέρνηση; Τι κι αν η ανομία και η εγκληματικότητα οργιάζουν; Τι κι αν ο χρυσαυγίτης Παππάς εξακολουθεί να κυκλοφορεί ελεύθερος; Τι κι αν δημοσιογράφοι δολοφονούνται στη μέση του δρόμου και φερόμενοι ως δημοσιογράφοι υπογράφουν συμβόλαια θανάτου για άλλους δημοσιογράφους; Τι κι αν η κοινωνία απορεί για το τι ρόλο παίζουν οι χιλιάδες των νεοπροσληφθέντων ειδικών φρουρών αφού ο μόνος που μέχρι πρότινος ένιωθε ασφάλεια ήταν ο Μένιος Φουρθιώτης; Αρκεί που αστυνομοκρατούνται τα Εξάρχεια και χτίζονται με τσιμεντόλιθους αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και καταλήψεις φιλοξενίας προσφύγων. Γιατί για μέχρι εκεί είναι και ο Νόμος και η Τάξη τους. Για ό,τι τους χτυπά άσχημα στο μάτι και στην ιδεολογία τους. Και για τα υπόλοιπα βλέπουμε.
Επιστροφή λοιπόν στην εποχή του τσιμεντόλιθου, όπου χτίζονται χώροι τέχνης και ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Επιστροφή στην εποχή του τσιμεντόλιθου, σε μια εποχή που η τέχνη εξακολουθεί να βρίσκεται σε σκληρή καραντίνα και οι ιδέες κυκλοφορούν με μήνυμα στο 13033.
