Τον Μάρτιο του 2014 η εταιρεία Lamda Development ανακηρύχθηκε προτιμητέος επενδυτής για την ανάπλαση του Ελληνικού.
Πανηγύρια. Η μεγαλύτερη ιδιωτική επένδυση που έγινε ποτέ στη χώρα, 7 δισ., προσδοκώμενη ανάπτυξη ίση με 2,4% του ΑΕΠ της χώρας.
Και 70.000 θέσεις εργασίας. Θρίαμβος!
Τον Ιανουάριο του 2015 ήρθαν οι μαδούροι. Η άποψή τους ήταν ότι στο Ελληνικό δεν χρειαζόταν καζίνο, ούτε ουρανοξύστες. Μπορούσε μια χαρά να γίνει ανάπλαση με βάση τη μελέτη του ΕΜΠ που είχαν παραγγείλει οι όμοροι δήμοι.
Κι αυτό ανάπτυξη και θέσεις εργασίας είναι.
Όμως οι μαδούροι υποχρεώθηκαν τελικά να εφαρμόσουν Μνημόνιο. Και το Μνημόνιο τους υποχρέωνε να υπογράψουν σύμφαση με τη Lamda Development ώστε να γίνει καζίνο και ιδιωτική επένδυση.
Οι μαδούροι πέτυχαν μια αξιοπρεπή σύμβαση. Με αύξηση του κοινόχρηστου πράσινου και κατοχυρωμένη πρόσβαση στην παραλία.
Η τότε αντιπολίτευση λύσσαξε. Πώς είναι δυνατόν ο καπιταλισμός να υπογράφει συμβάσεις με τους μαδούρους;
Και πόνταρε όλα της τα λεφτά στο να μπλοκάρει η επένδυση και να πάρει τον «μουτζούρη» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Ώστε να λέει μετά νά οι αριστεροί, μισούν τις επενδύσεις κ.λπ. κ.λπ.
Σε κάθε θέμα που προέκυπτε μεταξύ τής τότε κυβέρνησης και του επενδυτή όρμαγε με λύσσα υπέρ του επενδυτή.
Όταν μάλιστα τέθηκε θέμα προστασίας των αρχαίων, ανέβηκε στα κεραμίδια. Νά οι κουλτουριάρες συριζαίες της αρχαιολογικής που μπλοκάρουν το εμβληματικό έργο κ.λπ. κ.λπ. Και τα κανάλια, οχετός.
Οι εθνοπατριώτες. Που, κατά τα άλλα, μόλις δουν αρχαία, τους πιάνει η ψέκα.
Δεκαπέντε ημέρες καθυστέρησε η απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και η Ν.Δ. κόντεψε να ξεκινήσει εμφύλιο για την υπεράσπιση των επενδύσεων.
Τέλος πάντων, λύθηκε κι αυτό. Η επένδυση όμως δεν ξεκινούσε.
Όσο πλησίαζαν οι εκλογές, ήταν σαφές ότι η εταιρεία δεν θα ξεκινούσε τίποτα. Περίμενε να αλλάξει η κυβέρνηση για να αλλάξει τη σύμβαση.
Τα ότι σε μία εβδομάδα θα έμπαιναν οι μπουλντόζες κ.λπ. δεν τα συζητάμε καν. Ανέκδοτο έγινε.
Απεναντίας, άρχισαν να αποχωρούν διάφοροι Κινέζοι και Άραβες που είχαν έρθει για συνεταίροι...
Και κοντά δύο χρόνια αργότερα έρχεται στη Βουλή η νέα σύμβαση.
Για να μην τα πολυλογούμε: το Δημόσιο παραχωρεί γη στον επενδυτή ο οποίος μπορεί να τη διαχειριστεί σαν να είναι δική του. Και το ίδιο παραιτείται από κάθε όφελος.
Μπορεί, δηλαδή, να την οικοπεδοποιήσει, να τη χτίσει ή να την πουλήσει σε άλλους να τη χτίσουν εκείνοι.
Νέος Βουτζάς, φάση.
Μπορεί να χτίσει φράχτες γύρω - γύρω. Συνολικά ή στα σημεία που τον βολεύει, απομονώνοντας γειτονιές με δικό τους παραλιακό μέτωπο.
Ώστε να απολαμβάνουν ηλιοβασίλεμα οι πλούσιοι χωρίς να τους ενοχλούμε εμείς οι ινδιάνοι.
Και μπορεί να περιφράξει γιατί του έχουμε παραχωρήσει την κυριότητα των κοινόχρηστων χώρων. Δηλαδή των δρόμων και των πλατειών.
Μπορεί ακόμα να την υποθηκεύσει τη γη που του παραχωρείται και να τη χάσει. Ακόμα και το πάρκο των 2.000 στρεμμάτων, που θεωρείται κοινόχρηστο.
Αλλά μην ανησυχείτε, θα χτίσει πέντε - έξι malls να καταναλώνουμε όσο θέλουμε.
Που θα είναι μάλλον και τα μόνα που θα γίνουν. Γιατί, σιγά - σιγά, από 2,4% του ΑΕΠ και τέτοια εμβληματικά, η επένδυση έχει κατέβει στα 900 εκατομμύρια.
Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα θα γινόταν τέτοιου είδους «ανάπλαση» ενός τεράστιου ελεύθερου χώρου;
Εδώ πρόκειται για αρπαγή μετασοβιετικού τύπου της δεκαετίας του ’90. Και ό,τι κάτσει.
Άντε, βρε. Καλοφάγωτο.
