Ο Κ. Μητσοτάκης εκβιάζεται πολιτικά από τους υπουργούς του που του λένε ότι «πέσαμε έξω» και από τις αλληλοδιαψευδόμενες δηλώσεις τους. Χθεσινό παράδειγμα: πότε θα ανοίξουν η εστίαση και το λιανεμπόριο. Ο πρωθυπουργός αποδυναμώνεται από το μπάχαλο μέσα στην κυβέρνηση για την πανδημία. Παντελής η ασυνεννοησία με τον Στ. Πέτσα. Άλλα ανακοινώνει το μεσημέρι και άλλα γίνονται το απόγευμα. Έχει χαθεί ο έλεγχος, γι’ αυτό έβαλαν τον Γ. Γεραπετρίτη σε ρόλο υπουργικού παιδονόμου μπας και ελέγξει την κατάσταση.
Στην πανδημία και την οικονομία έχει χαθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών. Πλέον και οι συστημικές δημοσκοπήσεις διαπιστώνουν ότι η πλειονότητα των πολιτών διάκειται αρνητικά στις κυβερνητικές αποφάσεις για την οικονομική κρίση, την πανδημία και τις ατομικές ελευθερίες. Γι’ αυτό το «ψωμί - υγεία - δημοκρατία» είναι επίκαιρο.
Την ίδια ώρα η Ν.Δ. έχει ανοίξει πόλεμο με τη νέα γενιά. Ακόμα και τα δεκαπεντάχρονα το πήραν χαμπάρι. Ο πρωθυπουργός δείχνει στη Βουλή τη νεολαία ως υπεύθυνη για συνωστισμό και όχι τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τον Κ. Καραμανλή. Δύο εικόνες είναι αρκετές: οι νέοι άνθρωποι συλλαμβάνονται και δένονται πισθάγκωνα και την ίδια ώρα οι καταδικασμένοι φασίστες χρυσαυγίτες μεταφέρονται στις φυλακές με τα χέρια μπροστά. Απροπό: Γιατί ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης δεν επικήρυξε τον φυγάδα Χρ. Παππά, ενώ επικήρυξε τους νέους που επιτέθηκαν (με αδιανόητη αλητεία) στον πρύτανη της ΑΣΟΕΕ;
Στη Βουλή ο Κ. Μητσοτάκης προσπάθησε να κρυφτεί από τον Αλ. Τσίπρα και βρήκε μπροστά του όλους τους πολιτικούς αρχηγούς. Απομονώθηκε απ’ όλους. Συγχαρητήρια στον υπουργό που είχε την φαεινή ιδέα.
Και μετά ανέθεσε τη διαχείριση της επετείου του Πολυτεχνείου στον υπουργό Δημοσίας Τάξεως (και όχι Προστασίας του Πολίτη). Ο υπουργός το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να απαγορεύσει τις συγκεντρώσεις. Δεν αναζήτησε συναινέσεις, δεν διαβουλεύθηκε με κανέναν, ήθελε πόλωση, ένταση και διχασμό -κλασική Δεξιά.
Ήταν μία επιλογή πολιτικά φορτισμένη σε αναζήτηση ενός ιδεολογικού μετώπου που θα συσπείρωνε τη Ν.Δ. Όλοι ακούσαμε στη Βουλή τον πρώτο πρωθυπουργό της χώρας που υιοθέτησε τη ρητορική της Ακροδεξιάς για «εκείνους που έκαναν καριέρες στο Πολυτεχνείο». Τουλάχιστον υποκρισία από τον Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος συζητούσε να κάνει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη Μ. Δαμανάκη.
Πανταχόθεν αδιέξοδα και στήριξη στη βακτηρία της Ακροδεξιάς. Πόσο μακριά μπορεί να σε πάει;
