Αλήθεια τώρα, η απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 9 μ.μ. προσθέτει κάτι στην καταπολέμηση της διασποράς του ιού; Θα λιγοστέψουν τα κρούσματα που καταγράφηκαν το προηγούμενο διάστημα σε ποσοστό άνω του 80% σε κλειστούς χώρους (π.χ. εργασιακούς, οίκους ευγηρίας, μέσα μεταφοράς); Θα έχουμε μήπως μ’ αυτόν τον περιορισμό περισσότερες κλίνες, γιατρούς και νοσηλευτές; Θα περισσεύουν στο εξής τα άδεια κρεβάτια στις ΜΕΘ;
Το μέτρο της απαγόρευσης κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ παίρνει πλέον άλλη διάσταση. Ειδικότερα μετά και την κυνική παραδοχή Γεωργιάδη ότι με το άνοιγμα του τουρισμού εξαπλώθηκε ταχύτατα ο κορωνοϊός, το παραμύθι της ατομικής ευθύνης τελείωσε για την κυβέρνηση.
Το μέτρο της απαγόρευσης μετά τις 9 το βράδυ «είναι σκέτη ιδεολογία και καταστολή», όπως πολύ σωστά έγραψε ο γνωστός δικηγόρος Θ. Καμπαγιάννης στην προσωπική του σελίδα. Προσθέτοντας εξαιρετικά εύστοχα ότι, εφόσον η έξοδος από το τούνελ προβλέπεται -στην καλύτερη περίπτωση- από την άνοιξη και πέρα, το συγκεκριμένο μέτρο δεν είναι «έκτακτη ανάγκη». Είναι η νέα κανονικότητα και πρέπει να απαντήσουμε αν θα τη δεχτούμε ως τέτοια.
Έγραφα την περασμένη εβδομάδα, εδώ, στην ίδια στήλη, ότι υπάρχει θέμα «δημοκρατίας». «Οι καθημερινές εστίες μιας ανεπανάληπτης αποσταθεροποίησης τείνουν να γίνουν ο κανόνας. Η ‘εκλεγμένη δυστοπία’ μετασχηματίζεται σε μια εγχώρια εκδοχή της alt right και ο κορωνοϊός γίνεται το τέλειο ‘όχημα’ υφαρπαγής στοιχειωδών ελευθεριών και δικαιωμάτων από την καθημερινότητα, την εργασία, τον πολιτισμό, τις συνταγματικές ελευθερίες»...
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πάρει τα σπίτια των χρεωμένων νοικοκυριών εν μέσω πανδημίας. Θα αυξήσει δραματικά τους φτωχούς εργαζόμενους με τις αναστολές συμβάσεων εργασίας, θα ξαναστείλει στην ανεργία -με την πλήρη αποτυχία της που οδήγησε στο νέο lockdown- μικρομεσαίους και εργαζόμενους διαλύοντας ταυτόχρονα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα ενός και πλέον αιώνα.
Με δεδομένες τις προβλέψεις για παράταση της νέας καραντίνας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει πρόβα παρατεταμένης καταστολής και βαθμιαίας αναστολής της δημοκρατίας. Στερώντας από τους σύγχρονους σκλάβους του καθημερινού δεκαώρου και του δωδεκαώρου το ελάχιστο δημοκρατικό δικαίωμα μιας βραδινής βόλτας.
