Να πούμε μερικά αυτονόητα;
Η διαπόμπευση του πρύτανη ήταν αθλιότητα. Το να μεταχειρίζεσαι κάποιον έτσι επειδή βρέθηκες σε θέση ισχύος είναι φασιστική πρακτική.
Και οι φασιστικές πρακτικές δεν χωράνε πουθενά στην κοινωνία.
Μια τελεία εδώ, για να πάμε σε άλλο θέμα.
Όλα τα παραπάνω δεν καθιστούν λιγότερο άθλιο τον Χρυσοχοΐδη.
Ο οποίος βγήκε να επικηρύξει τους δράστες με 100.000 ευρώ.
Διότι το κράτος ζητάει συνήθως τη βοήθεια των πολιτών για να συλλάβει κάποιον όταν τον θεωρεί εξαιρετικά επικίνδυνο.
Τον Παλαιοκώστα, ας πούμε. Ή τον Χριστόδουλο Ξηρό.
Σε άλλες περιπτώσεις δεν συνηθίζεται, γιατί λειτουργεί ως κίνητρο για ανθρώπους να καρφώσουν άλλους ανθρώπους. Για προσωπικούς λόγους και όχι για να βοηθήσουν τον νόμο.
Και είναι γεγονός ότι ο Χρυσοχοΐδης δεν προχώρησε σε επικήρυξη ούτε για τον Περίανδρο ούτε για τον Παππά της Χ.Α.
Γιατί επικήρυξε αυτούς λοιπόν ο Χρυσοχοΐδης;
Πρώτον, επειδή θα προτιμούσε να τους συλλάβει με κάρφωμα παρά να τους βρει έτσι.
Δείχνει ότι η κοινωνία θέλει να τον βοηθήσει. Σε αντίθεση με την ανεύθυνη Αριστερά.
Αλλά αυτό είναι μια υπόθεση, γιατί ο Χρυσοχοϊδης δεν έχει πρόθεση να τους συλλάβει.
Η δράση τους βοηθάει εξαιρετικά την κυβέρνηση. Αντιθέτως, η σύλληψή τους μόνο προβλήματα θα της δημιουργήσει.
Δεύτερον, με την επικήρυξη ο Χρυσοχοΐδης προσπαθεί να φουσκώσει τη σοβαρότητα του αδικήματος.
Και το κάνει ώστε όποιος διαμαρτυρηθεί να τον εκθέσει ως φιλικά διακείμενο προς τέτοιες πρακτικές.
Έτσι θα μπορέσει να έχει λάσπη να πετάξει εναντίον όλου αυτού του κόσμου που φωνάζει για τις αθλιότητές του.
Όπως την κακοποίηση παιδιών από την Αστυνομία και την κράτηση δεκατετράχρονων για μέρες στο τμήμα.
Όπως ο ύποπτος τρόπος με τον οποίο η Αστυνομία άφησε τον υπαρχηγό της Χ.Α. να φύγει.
Όπως η εκδικητική επίθεση της Αστυνομίας στον κόσμο έξω από το Εφετείο και τα ψέματα που είπαν μετά για 150 μολότοφ.
Όπως η κτηνώδης επίθεση σε διαδηλωτές στο Σύνταγμα. Και η αθλιότητα εις βάρος του αστυνομικού που υπηρετεί στον ΣΥΡΙΖΑ.
Που τον πήγαν για απελευθέρωση κουκουλοφόρου για να στηθεί αφήγημα.
Όπως, παλιότερα, η επίθεση στον Ινδαρέ, ο ξυλοδαρμός πολίτη από την ασφάλεια του Δημητριάδη κ.λπ.
Και μόλις προχθές ο κόσμος είδε τα ΜΑΤ να εισβάλλουν σε καφετέρια και να χτυπούν ακόμη κι ένα πεντάχρονο.
Όποιος μιλήσει γι' αυτά, θα είναι απολογητής της ανομίας στα πανεπιστήμια. Γιατί έτσι.
Ειδικά για το προχθεσινό γεγονός στο Γαλάτσι: ούτε ο υπουργός ούτε η Αστυνομία θεώρησαν το γεγονός άξιο λόγου για να βγει έστω και μια ανακοίνωση.
Ή να διατάξουν έστω μια ΕΔΕ για τα μάτια του κόσμου.
Και δεν είναι μόνο ότι χτύπησαν αδιακρίτως κόσμο, ανάμεσα στον οποίο και ένα μικρό παιδί.
Είναι ότι η επίθεση αυτή και η λύσσα με την οποία έγινε δείχνει ότι τα ΜΑΤ είναι εντελώς διαβρωμένα από φασισμό.
Γιατί η ιστορία έγινε στο πλαίσιο κυνηγητού σε αντιφασίστες διαδηλωτές. Εξ ου και η τυφλή λύσσα.
Αλλά αυτά δεν τον ενοχλούν τον Χρυσοχοΐδη. Γιατί η πρόθεσή του δεν είναι να χτυπήσει τον φασισμό.
Είναι να αντλήσει πολιτικό κέρδος υλοποιώντας το αφήγημα Μητσοτάκη «η Αριστερά και η βία είναι συγκοινωνούντα δοχεία».
Εκεί που τρώει ψωμάκι δεν έχει νόημα να πουλήσει αντιφασισμό ούτε αστυνομικό επαγγελματισμό. Αριστερά και βία θα πουλήσει.
Ας το καταλάβουμε, γιατί έχουμε πολλά να δούμε ακόμα.
