του Γιώργου Παγώνη
Η φιλελεύθερη οικονομική ιδεολογία έχει στον πυρήνα της τη μείωση της φορολογίας στους πλούσιους. Γιατί αυτή η μείωση δημιουργεί, κατά τη γνώμη των οπαδών της, περισσεύματα που χρηματοδοτούν τις επενδύσεις, οι οποίες με τη σειρά τους φέρνουν ανάπτυξη. Η μείωση της φορολόγησης του πλούτου όμως υπονoμεύει την κοινωνική πρόνοια, τη δημόσια περίθαλψη, τη δημόσια εκπαίδευση, τις επιδοτήσεις και τα επιδόματα, με αποτέλεσμα τις συνέπειές της να τις πληρώνουν οι φτωχοί. Λίγο συγκινούνται οι απολογητές του οικονομικού φιλελευθερισμού. Κατά τη γνώμη τους, τη λύση θα τη δώσει η αναμενόμενη ανάπτυξη. Γι’ αυτούς η μείωση των φόρων στους πλούσιους είναι η πανάκεια της οικονομίας.
Το οικονομικό κραχ στις ΗΠΑ του 1929 έγινε τη στιγμή που ο ανώτερος φορολογικός συντελεστής στη χώρα ήταν στο κατώτερο σημείο της πορείας του κατά την περίοδο του ώριμου καπιταλισμού. Για να δούμε λίγο καλύτερα τη διαδρομή του χρονολογικά. 1918: 77%, 1922: 58%, 1925: 25%, 1929: 24%. Την επόμενη δεκαετία, μοχλός ανάπτυξης παντού ήταν το κράτος. Στη Αμερική κυριάρχησε το Νew Deal. 1932: 63%.
Πριν έναν μήνα ήταν η 75η επέτειος από την απόβαση της Νορμανδίας (6 Ιουνίου 1944). Στρατιώτες, κυρίως από τον Νέο Κόσμο και από το Ηνωμένο Βασίλειο, ήρθαν στο ηπειρωτικό κομμάτι της Γηραιάς Ηπείρου για να πολεμήσουν και να συμβάλουν στην απαλλαγή του από τον ναζισμό. Τα κατάφεραν, αλλά κάποιοι έμειναν για πάντα εδώ... Αρχηγός τους ήταν ο στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Οκτώ χρόνια μετά, το 1952, εξελέγη Πρόεδρος των ΗΠΑ. Επανεξελέγη το 1956.
Ο Αϊζενχάουερ ούτε κομμουνιστής, ούτε σοσιαλιστής ήταν. Ο Αϊζενχάουερ ήταν Ρεπουμπλικανός. Τι έκανε με τον ανώτερο φορολογικό συντελεστή; Συνέχισε την πολιτική των δημοκρατικών προκατόχων του Ρούζβελτ και Τρούμαν. 1944: 91%, 1952: 92%, 1954: 91%. Για το αποτέλεσμα αυτής της φορολογικής πολιτικής, για τον τρόπο με τον οποίο την αντιμετωπίζουν κάποια ΜΜΕ και τις επιπτώσεις του, ας δούμε ένα ενδιαφέρον ελληνικό απόσπασμα. "Στη δεκαετία του ’50, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην πατρίδα του ανόθευτου καπιταλισμού, ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής εισοδήματος ήταν 90%. Δεν διαβάσατε λάθος, 90%, και μάλιστα με Ρεπουμπλικανό Πρόεδρο τον Ντ. Αϊζενχάουερ. ‘Παραδόξως’ -αν τουλάχιστον πάρουμε τοις μετρητοίς την οικονομική παραφιλολογία των καναλιών- το σύστημα δεν κατέρρευσε. Το αντίθετο. Ήταν η χρυσή περίοδος της ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας και για χρόνια πολλά κανείς σχεδόν δεν είχε διαμαρτυρηθεί για αυτούς τους φόρους στους πλούσιους” (“Το Βήμα” Π. Καψής, 26.6.2011).
Στις ΗΠΑ, την εποχή του Αϊζενχάουερ, από ένα ποσό εισοδήματος και πάνω το 91% πήγαινε στο κράτος. Έτσι έγινε το "αμερικανικό όνειρο". Μύθοι είναι οι πανάκειες και τα θέσφατα του νεοφιλελευθερισμού. Ειδικά σε χώρες σαν την Ελλάδα, ο νεοφιλελευθερισμός έχει ταυτιστεί ουσιαστικά με το κεφάλαιο και έχει μετατρέψει την ενημέρωση σε προπαγάνδα που επηρεάζει και διαμορφώνει τις συνειδήσεις. Έχει λεχθεί ότι δεν γίνεται σοσιαλισμός χωρίς δημοκρατία. Δημοκρατία γίνεται χωρίς σοσιαλισμό;
