Το προηγούμενο διάστημα "έγιναν βήματα", ωστόσο "δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι καταφέραμε να δημιουργήσουμε σοβαρές ρωγμές στο σύστημα της επιτροπείας ή στο βαθύ συντηρητικό κράτος, που συνεχίζει και σήμερα να εμποδίζει ή να υπονομεύει κάθε ριζοσπαστική τομή", αναφέρει “το κείμενο των 13”. Αναφερόμενοι στις “αδικαιολόγητες για μας εμμονές" των δανειστών, υπογραμμίζουν: “Το πρόγραμμά τους δεν βγαίνει, καθώς έχει υφεσιακή και αντικοινωνική διάσταση και με αυτή την έννοια πρέπει να ανατραπεί". Παράλληλα, σημειώνεται ότι “τα όποια θετικά αποτελέσματα προέκυψαν από κινήσεις και νομοθετικές πρωτοβουλίες της ελληνικής κυβέρνησης μέσω του παράλληλου προγράμματος και μόνο", ενώ τονίζεται και ότι στη διαπραγμάτευση “αν στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το εγχώριο νεοφιλελεύθερο μπλοκ, δεν θα είχε δοθεί καμία μάχη, δεν θα υπήρχε κανένα κέρδος για τον κόσμο της εργασίας, τις λαϊκές κοινωνικές τάξεις". "Ο αντίπαλος επιδιώκει στη φάση αυτή, στη φάση της διαπραγμάτευσης για τη δεύτερη αξιολόγηση, να μας αποκόψει από κοινωνικές συμμαχίες που αποτελούν για μας οξυγόνο" προειδοποιούν, χαρακτηρίζοντας “καθοριστικό σημείο της συμφωνίας" μέτρα ελάφρυνσης του χρέους και χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα.
Τονίζοντας ότι “χρειάζεται να εκπονήσουμε σχέδιο, που θα ενθαρρύνει τον λαϊκό παράγοντα να μπει στο προσκήνιο" και “ειλικρίνεια στον δημόσιο λόγο μας", υπογραμμίζεται πως “ο μόνος που μπορεί να αποφασίσει για την ίδια τη ζωή του είναι ο ελληνικός λαός", ο οποίος “σε κάθε περίπτωση είναι ο τελικός κριτής". Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις με τη Σοσιαλδημοκρατία, σημειώνεται ότι πρέπει να είναι "προσεκτικές και επιλεκτικές" και να εστιάσουν “στις αριστερές πτέρυγες των κομμάτων αυτών, χωρίς να υποτιμάμε τις υπαρκτές ανατροπές από τα αριστερά στο εσωτερικό ορισμένων από αυτά".
Κριτική ασκούν στο “μοντέλο διακυβέρνησης και το στιλ εξουσίας, που σε ορισμένες περιπτώσεις είναι σε απόσταση από τις εξαγγελίες και την αριστερή μας συνείδηση", περιλαμβάνοντας σε αυτό: “Τα κέντρα κράτησης για τους πρόσφυγες, τα θεσμικά εμπόδια στη διαδικασία ασύλου, το σπάσιμο καταλήψεων, τις υποχωρήσεις σε ζητήματα δικαιοσύνης και δικαιωμάτων, το αναπτυξιακό μοντέλο που ενίοτε παίρνει μορφή μεγάλων φαραωνικών έργων (σ.σ.: αναφέρονται κυρίως στο θέμα των δρόμων)".
