Βέβαιος ότι θα υπάρξει ρύθμιση σε σχέση με το χρέος εμφανίζεται ο Κώστας Σημίτης στο βιβλίο του “Υπάρχει λύση;” (εκδ. Πόλις), ενώ εκτιμά ότι το πιθανότερο είναι πως δεν θα συμμετέχει πλέον το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, αν και πρόκειται για θέσεις που έχει διατυπώσει έως τις 30 Σεπτεμβρίου. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι δεν θα υπάρξει τέταρτο Μνημόνιο, ωστόσο δηλώνει απαισιόδοξος για το μέλλον της ελληνικής κατάστασης.
Για τον Κ. Σημίτη η λύση φαίνεται πως είναι η εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και η αποκοπή από το "πελατειακό κράτος", που θεωρεί ότι δεν έχουν συντελεστεί με κανένα από τα τρία προγράμματα.
Αναφέρει ειδικότερα ότι, αν και θα υπάρξει ρύθμιση για το ελληνικό χρέος, παραμένει ανοικτό τι είδους ρύθμιση θα είναι αυτή και πόσο θα βοηθήσει την Ελλάδα στην ανάκαμψη. Τη θέση του την αιτιολογεί ως εξής: Καθώς, κατά το ΔΝΤ, το χρέος δεν είναι βιώσιμο και ο κανονισμός του απαγορεύει τη χορήγηση δανείων σε χώρες με μη βιώσιμο χρέος, "η πιθανότερη λύση, όσον αφορά το ΔΝΤ, είναι να συμφωνηθεί ότι δεν θα συμμετέχει πλέον στη χρηματοδότηση του ελληνικού προγράμματος. Θα συνεχίσει όμως να συμμετέχει στην κοινή εποπτεία, ως ‘τεχνικός σύμβουλος’”.
Ουσιαστικά υποστηρίζει πως, παρότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο, το ΔΝΤ συμμετείχε γιατί “μέχρι τώρα έκανε τα στραβά μάτια για να συμπαρασταθεί στους Ευρωπαίους, αλλά εφεξής θα συνεργαστεί μόνο αν υπάρξει μια γενναία περικοπή του χρέους που θα το καταστήσει βιώσιμο".
Ο Κ. Σημίτης ασκεί κριτική σε όλες τις κυβερνήσεις από το 2004 και μετά, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη διακυβέρνηση Καραμανλή, ενώ επαλαμβάνει την κριτική του για τη στρατηγική (“λεφτά υπάρχουν”), τις αδράνειες και τα λάθη της κυβέρνησης Παπανδρέου, είναι πιο ήπιος αναφορικά με τους διαχειριστές του δεύτερου Μνημονίου, ενώ εμφανίζεται ιδιαίτερα επικριτικός για τη σημερινή κυβέρνηση.
Όμως παράλληλα ασκεί κριτική στην Ε.Ε. και το ΔΝΤ και επισημαίνει τις ευθύνες τους για το πώς διαχειρίστηκαν την κρίση, ιδιαίτερα ως προς το πρώτο πρόγραμμα, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι “το δεύτερο Μνημόνιο είναι η πανηγυρική επιβεβαίωση ότι το πρώτο δεν είχε σχεδιασθεί σωστά.
Σε διάλεξή του στο LSE, στο Λονδίνο, ο Κ. Σημίτης φέρεται να επέκρινε τη σκληρή στάση των Ευρωπαίων έναντι ενός υπερχρεωμένου κράτους, καθώς φάνηκε από το πρώτο Μνημόνιο ότι δεν ενδιαφέρονταν για μακροπρόθεσμη λύση, αλλά για να διασώσουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες και να δώσουν μια προειδοποίηση σε άλλες χώρες που δεν ήλεγχαν το έλλειμμά τους.
Στο βιβλίο του αναφέρει πως “τέταρτο Μνημόνιο δεν είναι πιθανό": "Όχι μόνο γιατί οι Γερμανοί δεν το επιθυμούν, αλλά και γιατί οι περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να συμφωνήσουν σε συνέχιση της χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας μέσω Μνημονίων”.
Αναφέρει ότι θεωρούν πως ήδη έχουν προσπαθήσει αρκετά και ότι η χώρα πρέπει να δανειστεί από τις αγορές όπως οι άλλες χώρες και ότι “αν δεν μπορεί, θα πρέπει να απευθυνθεί ή στο ΔΝΤ ή σ' έναν αρμόδιο οργανισμό της Ευρωζώνης”. Προσθέτει ότι κάθε δανεισμός σε αυτή την περίπτωση θα συνοδεύεται από ένα δύσκολο πρόγραμμα προσαρμογής και πως, στη χειρότερη περίπτωση, “αν δεν βρεθούν χρήματα, θα επακολουθήσει η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και, πιθανότητα, η πτώχευση”.
"Πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα ζούμε μια απ' τα ίδια, αν όχι χειρότερα. Ελπίζω να διαψευστώ" είναι η εκτίμηση που διατυπώνει για το μέλλον.
