"Εμμένουμε στη θέση μας ότι μόνο με τη λιτότητα δεν έρχεται ευημερία. Θα πρέπει να υπάρξει ελάφρυνση του χρέους". Η εισαγωγική αναφορά Ομπάμα πρέπει να γέμισε (και άλλη) αμηχανία τους εγχώριους υποστηρικτές των πολιτικών λιτότητας, δεξιούς, κεντροδεξιούς, μεταρρυθμιστές, κεντροαριστερούς. Μια αμηχανία που πρέπει να έγινε οργή όταν θύμισε πως "η λιτότητα δεν μπορεί να είναι συνταγή ανάπτυξης" και συνεχάρη προσωπικά τον πρωθυπουργό και τον ελληνικό λαό για όσα γίνονται στην οικονομία και στο προσφυγικό -θέμα στο οποίο η εγχώρια Δεξιά, με πρώτο και καλύτερο τον Κυριάκο "είμαι αντισυστημικός" Μητσοτάκη, ξιφουλκεί καθημερινά κατά της κυβέρνησης και των ανθρωπιστικών αξιών (αυτό είναι το πιο θλιβερό), νομιμοποιώντας τις πιο ξενοφοβικές, ρατσιστικές και εν τέλει ακροδεξιές φωνές.
Μα καλά, θα πει κάποιος καλοπροαίρετος παρατηρητής, από πού προκύπτει η αμηχανία, πόσο μάλλον η οργή; Η Ν.Δ., θα πει ο ίδιος παρατηρητής, με ανακοίνωσή της καλωσόρισε τον πρόεδρο Ομπάμα "προσδοκώντας μια χρήσιμη και παραγωγική επίσκεψη για τα ελληνικά συμφέροντα". Αλήθεια είναι! Μόνον που το καλωσόρισμα ήρθε μόλις χθες, είκοσι λεπτά πριν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ανακοινώσει την αναχώρηση Μητσοτάκη για το Άγιον Όρος την Πέμπτη και δυο ώρες πριν περάσει ο Αμερικανός πρόεδρος το κατώφλι του Προεδρικού Μεγάρου... Και τον καλωσόρισε αποφεύγοντας να κατονομάσει τα "ελληνικά συμφέροντα" τα οποία υποτίθεται ότι επικαλείται -ούτε στο χρέος αναφέρεται, ούτε για ανάπτυξη μιλά, ούτε βέβαια για ξεπέρασμα της λιτότητας κάνει λόγο...
"Για τη Νέα Δημοκρατία οι σχέσεις αμοιβαίας συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αποτελούν σταθερή επιλογή της εθνικής μας στρατηγικής. Η Νέα Δημοκρατία δεν ανακάλυψε σήμερα την Αμερική, αλλά ασκεί πολιτική με βάση τα διαχρονικά εθνικά συμφέροντα και τον στρατηγικό προσανατολισμό της χώρας" αναφέρει η ίδια ανακοίνωση του Μοσχάτου -με παράπονο που γίνεται ακόμα πιο φανερό για όποιον ακούει τους διαμορφωτές κοινής γνώμης που εκλαϊκεύουν καθημερινά από τα ερτζιανά τη βαθιά επικοινωνιακή γραμμή της Ν.Δ., αυτούς από τους οποίους διαφαίνεται η αμηχανία και η οργή. Σαν να λένε, μα έρχεται τώρα η Αριστερά να μας πάρει την μπουκιά μέσα από το στόμα, έρχεται ένας Αμερικανός πρόεδρος να συγχαρεί την Αριστερά αφήνοντας στην άκρη εμάς, τους διαχρονικά "ιδού ο στρατός σας" -διότι αυτό είναι το νόημα της "σταθερής επιλογής" που επικαλείται η Ν.Δ.: Μια πολιτική αποδοχής της αμερικάνικης πολιτικής όποια και αν ήταν κάθε φορά.
Γι' αυτό ενοχλούνται σήμερα. Επειδή η κυβερνώσα Αριστερά, εκμεταλλευόμενη φυσικά τη συγκυρία, τη γεωστρατηγική θέση της χώρας και τις ισορροπίες που αλλάζουν στην περιοχή μας και στον κόσμο, γίνεται αποδεκτή με τα δικά της χαρακτηριστικά ή, έστω, πολλά απ' αυτά...
