Όταν λέμε Αριστερά, εννοούμε την οργανωμένη συλλογικότητα και όχι την αόριστη κίνηση των υποκειμένων, με σκοπό τον σοσιαλισμό. Στην περίπτωσή μας μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ, που αποφάσισε να αναλάβει την ευθύνη της κυβέρνησης του τόπου με σκοπό να απαντήσει εμπράκτως στο ερώτημα "τι να κάνουμε" - την περίοδο της κρίσης.
Αν δεν απαντήσεις στο ερώτημα αυτό, τότε δεν είσαι κόμμα αλλά λέσχη ή παρέα που λογαριασμό δεν δίνει στην κοινωνία και τις λύσεις τις αποφεύγει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κόμμα πάνω σ' αυτήν την υποχρέωση και ανάγκη που προέκυψε από το ερώτημα του "τι να κάνουμε" και απευθυνόταν όχι μόνο στα μέλη του αλλά και στην κοινωνία. Δεν προέκυψε τυχαία. Προήλθε από την απόφαση του Συνασπισμού, με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα, ώστε να κυβερνήσουμε άμεσα και όχι σε κάποιο ευνοϊκό και άνετο μέλλον.
Ως κόμμα, αυτό που κάναμε ήταν να αξιολογήσουμε την περίοδο, την κατάσταση του τόπου και του λαού, και στο τέλος να ιεραρχήσουμε τα καθήκοντα μας.
Αξιολογήσαμε την περίοδο και καταλήξαμε ότι το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της χρονικής περιόδου είναι η οικονομική και ανθρωπιστική κρίση, με την ανθρωπιστική κρίση να χτυπάει κόκκινο και να αφήνει στο πέρασμά της πάνω από 9.000 αυτοκτονίες φτωχών και απελπισμένων ανθρώπων που βρέθηκαν σε αδιέξοδο, λόγω της πολιτικής που ακολουθούσαν οι δυνάμεις των κεφαλαιοκρατών με πολιτικό τους προσωπικό τη Ν.Δ. και το νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ.
Η πολιτική περίοδος από πλευρά χρονικότητας ήταν και είναι φορτωμένη με πολλές υποχρεώσεις που είναι ταυτόχρονα σημαντικές.
Έπρεπε να αποφύγουμε τη χρεοκοπία που οδηγούσε σε άδειασμα των ταμείων των τραπεζών και κάθε κατάθεσης όπως και την ταυτόχρονη έξοδο από το ευρώ με την κατάληξή μας σε εθνικό νόμισμα, δίχως αξία.
Αυτό πρακτικά σήμαινε επώδυνα Μνημόνια και όχι μια συμφωνία με τους “θεσμούς” όπως τώρα, με μια πολιτική που έχει σκληρή αλλά αναλογική φορολογία, με προστασία των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και των μη εχόντων, αποφεύγοντας την περικοπή του μισθού και μια διαλυμένη αγορά με κλειστά τα νοσοκομεία και απούσα την πολιτική της ενέργειας για κάθε ανάγκη, είτε στην παραγωγή είτε στα νοικοκυριά.
Μιλάμε δηλαδή ότι έπρεπε να αποφύγουμε μια κατάρρευση που θα βόλευε μόνο όσους έχουν χρήματα στο εξωτερικό και σε θυρίδες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Αργεντινή, εκτός από τα θετικά μέτρα αυτοδιαχείρισης των επιχειρήσεων, η μαφία αλωνίζει στις λαϊκές γειτονιές και επωφελήθηκε από τη διάλυση του κράτους.
Ταυτόχρονα, καθήκον για την Αριστερά που πήρε την ευθύνη για κυβέρνηση ήταν, εκτός από την αποφυγή της κατάρρευσης στο κεφάλι του λαού, να δημιουργήσει κλίμα εμπιστοσύνης στην κοινωνία, στην αγορά αλλά και στις πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης που έχουν τους συσχετισμούς και εκτός από επιφυλακτικοί προς τη χώρα μας, λόγω των προηγούμενων κυβερνήσεων που λεηλάτησαν τα δάνεια, ήταν και είναι εχθρικοί προς κάθε αριστερή δύναμη και μάλιστα αυτήν που κυβερνάει με τον Αλέξη Τσίπρα πρωθυπουργό.
Τα άμεσα καθήκοντα έβαλαν τις ιδεοληψίες στην άκρη και ξεγυμνώθηκαν συνθήματα που δεν μπορούσαν να στηρίξουν την πολιτική πραγματικότητα και έτσι από την περιβόητη και άκαιρη “επίθεση στον πλούτο” πρέπει να πάμε στην παραγωγή πλούτου με την παράλληλη αναδιανομή του με την πολιτική της φορολόγησης, αναλογικά και κατά περίπτωση.
Όταν έχουμε οικονομική κρίση, είναι λάθος το σύνθημα της επίθεσης στον πλούτο, καθώς σοσιαλισμός δεν νοείται το μοίρασμα της φτώχειας αλλά μια δίκαιη “ανάπτυξη” που θα μοιράσει ευθύνες αναλογικά και θα δώσει κατευθύνσεις ώστε να μην έχουμε ως θύμα την εργασία και το περιβάλλον. Επίσης, στην περίοδο αυτή, οφείλεις ως κόμμα και κυβέρνηση να πάρεις στα σοβαρά τις αστικές δυνάμεις που δεν λειτουργούν παρασιτικά με διαπλοκή και διαφθορά και δέχονται μια συμμαχία με σκοπό τη “δίκαιη ανάπτυξη” για το ξεπέρασμα της κρίσης. Στην Ελλάδα αυτό είναι δύσκολο, καθώς το μεγαλύτερο κομμάτι της αστικής τάξης είναι κρατικοδίαιτο, λουμπενιάρικο και βουτηγμένο στη διαπλοκή.
Παρ' όλες τις δυσκολίες και το κακό περιβάλλον μπήκαμε στον πόλεμο και πολεμήσαμε, δίχως να αφήσουμε πίσω μας τον άμαχο κόσμο στα νύχια των νεοφιλελεύθερων, που ήθελαν να επωφεληθούν από την ήττα της πρώτης μάχης και να θερίσουν τα πάντα στο όνομα της παράδοσης στον αντίπαλο με αντάλλαγμα την διάσωση της τάξης των πλουσίων, εις βάρος των μισθών που τους είχαν ήδη κουτσουρέψει πάνω από 50%, όπως και τις συντάξεις τουλάχιστον 12 φορές από τη μέρα του ξεσπάσματος της κρίσης.
Ο πυκνός χρόνος έδωσε μαζί με την πίεση και όλες τις απαντήσεις, βάζοντάς μας μπροστά στην ευθύνη της πραγματικότητας, αλλά δίχως να παραιτούμαστε από την στρατηγική του σοσιαλισμού, τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς. Αυτό έπρεπε και πρέπει να γίνεται δίχως δημαγωγίες και βερμπαλισμούς αλλά και μακριά από τα αδιέξοδα των ιδεολογιών.
Οι Κινέζοι θεωρούν ότι δεν υπάρχει γενναιότητα και δειλία, αλλά συνθήκες κατάλληλες και ικανές για να πας στον στόχο σου. Δεν είναι δηλαδή γενναίο να πηδήξεις από το οκταώροφο κτήριο ούτε δειλία να αποφύγεις την πτώση με αποτέλεσμα τον θάνατο.
Γι' αυτό η κυβέρνηση έχει στον ορίζοντα των δύο τετραετιών τη μεταρρύθμιση του κράτους που θα αλλάξει το τοπίο που διαμορφώθηκε τις δεκαετίες που πέρασαν από τις δυνάμεις της διαπλοκής και της αντίδρασης σε κάθε δημοκρατικό, νεωτερικό και φιλελεύθερο μέτρο, όπως, ας πούμε, τα ανθρώπινα δικαιώματα (φυλακές, ναρκωτικά, επικοινωνία, μόρφωση). Μεταρρυθμίσεις που σκοπό έχουν να διευρύνουν τη δημοκρατία και συμμετοχή των πολιτών στις λήψεις των αποφάσεων και στον έλεγχο του κράτους, αλλά όλα αυτά πρέπει να συνοδέψουν τα μέτρα ενάντια στην ανεργία, τη φτώχεια και τη λιτότητα.
Η κυβέρνηση εξακολουθεί να έχει πρώτη της έγνοια τους φτωχούς που είναι αποκομμένοι κοινωνικά και γι' αυτό ξεκίνησε με τα μέτρα αλληλεγγύης και προστασίας, με την κάρτα σίτισης, την απαγόρευση της διακοπής του ρεύματος και του νερού, την διάσωση της πρώτης κατοικία και όχι "βίλας", την ελεύθερη είσοδο στα νοσοκομεία και την περίθαλψη, την ελεύθερη κίνηση στα μαζικά μέσα μεταφοράς στους άνεργους και μια σειρά από ανάλογα μέτρα που σκοπό έχουν την αξιοπρεπή διαβίωση όλων των πολιτών στην Ελλάδα, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τα γενικότερα ζητήματα που προκύπτουν την εποχή της κρίσης.
Για πρώτη φορά υπάρχει νόμος αναπτυξιακός-επενδύσεων που ανοίγει την αγορά πέραν των γνωστών οικογενειών και εταιρειών - ομίλων και μοιράζει την πίτα σε χιλιάδες πολίτες και μικρές εταιρείες. Για πρώτη φορά οι φτωχοί αντιμετωπίζονται με αξιοπρέπεια και δεν περιθωριοποιούνται ζώντας με το άγχος του κομμένου ρεύματος και του άδειου ψυγείου - κάτι που δεν μπορεί να το καταλάβει ο μικροαστός των 1.500 ευρώ τον μήνα, που τώρα γκρινιάζει για τον φόρο αλληλεγγύης.
Για πρώτη φορά υπάρχει κυβέρνηση που ανοίγει πόλεμο στη διαπλοκή και συγκρούεται με τμήματα της αστικής τάξης οδηγώντας την σε φυλακές και ταμεία καταβάλλοντας εκατομμύρια ευρώ όπως όφειλε. Για πρώτη φορά υπάρχει κυβέρνηση που αντιμετωπίζει πολιτισμένα τον πολίτη και δεν τον βλέπει ως επαίτη και παρακατιανό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ως Αριστερά ξεπεράσαμε τα υπαρξιακά μας προβλήματα.
Υπάρχει η αλλοτρίωση, ο φετιχισμός του αγώνα - αντίστασης που μετατρέπει ένα κόμμα της Αριστεράς σε κόμμα δράσης από την δύναμη της συνήθειας, με δημιουργία προσωπικών σχέσεων αντί των κοινωνικών σχέσεων όπως κανονικά οφείλει.
Πορείες και διαδηλώσεις γιατί έτσι πρέπει, που καταλήγουν σε καφέ και ποτά μετά το περιβόητο περπάτημα και την κουβέντα με συντρόφους, συντρόφισσες και φίλους που συναντιούνται κάθε φορά σε τέτοιες εκδηλώσεις. Δεσμεύσεις δηλαδή που κάνανε δύσκολη την κατανόηση των αναγκών και των προτεραιοτήτων, ιεραρχήσεων που πρέπει να έχει μια κυβέρνηση με την Αριστερά να κατέχει τη μεγαλύτερη δύναμη, δίχως όμως να έχει την αυτοδυναμία και τους συσχετισμούς σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Πολιτικές ευθύνες και πράξεις που δεν επιτρέπουν στα παιδιαρίσματα και τον δισταγμό να παίξουν πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής και τη χάραξη στρατηγικής που θα έχει τη νίκη στον ορίζοντα.
Δεν είναι λογική, όπως δεν είναι και αριστερή, ούτε σοσιαλιστική η τακτική που αρνείται το μοίρασμα του πλούτου. Γι' αυτό θα πρέπει να χαραχτεί μια πολιτική που θα φέρει ηρεμία και εμπιστοσύνη στην αγορά, ώστε αυτό να ευνοήσει τον λαό και την πλειοψηφία της κοινωνίας, και γι' αυτό θα πρέπει να αλλάξουν οι συσχετισμοί και στην Ευρώπη εκτός από την Ελλάδα.
Στην Ευρώπη χρειαζόμαστε μια προοδευτική ενότητα με σκοπό την επανίδρυση της ένωσης με κέντρο την ευημερία με δημοκρατία, αλληλεγγύη και προστασία του περιβάλλοντος. Απαραίτητο για κάτι τέτοιο είναι η αλλαγή ρότας της σοσιαλδημοκρατίας και η συνεργασία της με τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της οικολογίας, δημιουργώντας μια νέα στρατηγική που θα συμπαρασύρει με τη δυναμική της, τις κοινωνικές δυνάμεις που δεν φοβούνται τη δημοκρατία, την ποικιλία των εθνών, των φυλών αλλά και την αναδιανομή του πλούτου προς όφελος της εργασίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ένας νέος Διαφωτισμός, που θα έχει πάρει το μάθημα των αδιεξόδων της υπερσυσσώρευσης πλούτου και εξουσίας σε λίγα χέρια.
Το μέλλον μάς ανήκει γιατί για πρώτη φορά υπάρχει κυβέρνηση που αντιπαρατίθεται με την ιδιοτέλεια, την κοινωνική αδικία και έχει καλό σκοπό.
