Για τα υπαρξιακά αδιέξοδα της Ευρώπης, για το φιάσκο με το μπουρκίνι στη Γαλλία και τη "συριοποίηση της Τουρκίας" μιλήσαμε με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιο Κούλογλου. Από τη συζήτηση δεν θα μπορούσε να λείπει και η σημασία που ο ίδιος αποδίδει στη σύνοδο των χωρών του Νότου, οι τηλεοπτικές άδειες και η "ζούγκλα" του μιντιακού τοπίου του παρελθόντος αλλά και το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι πρέπει να είναι ανοιχτό στους νέους.
* Έχετε ασχοληθεί εκτενώς και δημοσιογραφικά, αλλά και με πολιτικές παρεμβάσεις σας με το θέμα της Τουρκίας. Πώς θεωρείτε πως θα επηρεάσουν οι τελευταίες εξελίξεις στη γείτονα το προσφυγικό και την περιοχή μας;
Η πολιτική Ερντογάν στη Μέση Ανατολή απέτυχε παταγωδώς κι αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την πρόσφατη επιχείρηση του τουρκικού στρατού στη Συρία. Αντί να αποτελέσει ηγεμονική δύναμη στην περιοχή, να ανατρέψει το καθεστώς Άσαντ και να ελέγχει τις συριακές πολιτικές εξελίξεις, ο Ερντογάν προσπαθεί όπως-όπως να περιορίσει την εξάπλωση της κουρδικής επιρροής, εισβάλλοντας στρατιωτικά στη Συρία. Αλλά, όπως συμβαίνει συχνά, είναι εύκολο να μπεις σε πόλεμο, αλλά πιο δύσκολο να βγεις, ενώ η άμεση στρατιωτική εισβολή φέρνει αναπόφευκτα απώλειες στρατιωτών - οι πρώτες σημειώθηκαν ήδη. Αντί να "τουρκοποιηθεί" η Συρία, "συριοποιήθηκε" η Τουρκία. Η χώρα διολισθαίνει ταχύτατα προς ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς, ενώ το κυνήγι των μαγισσών μετά το πραξικόπημα αποδιοργανώνει την κρατική μηχανή και χωρίζει στα δύο την τουρκική κοινωνία. Σημειώνονται βομβιστικές επιθέσεις, ακόμη και εναντίον του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και έχει ξεκινήσει ένας χαμηλής έντασης εμφύλιος πόλεμος στις κουρδικές περιοχές. Το παράλληλο ξήλωμα του κεμαλισμού και η αποτυχία του "πολιτικού Ισλάμ", δηλαδή της συνύπαρξης του Ισλάμ με μια Δημοκρατία δυτικού τύπου, συνιστούν στρατηγική και υπαρξιακή κρίση και μετατρέπουν την Τουρκία, αντί για παράγοντα σταθερότητας, σε πηγή αστάθειας για όλη την περιοχή. Η Ελλάδα θα χρειαζόταν έναν σταθερό γείτονα και για την από κοινού διαχείριση του προσφυγικού, που δυστυχώς δεν υπάρχει. Το μόνο θετικό σε όλα αυτά είναι ότι ο Ερντογάν δεν δείχνει να είναι αντίθετος στην επίλυση του Κυπριακού.
* Έχει ανοίξει ο δρόμος προς ένα κοινό μέτωπο του Νότου με δεδομένη τη σύνοδο που θα πραγματοποιηθεί με πρωτοβουλία Τσίπρα στις 9 Σεπτεμβρίου. To γεγονός ότι στον Νότο υπάρχουν συντηρητικές κυβερνήσεις θα αποτελέσει τροχοπέδη;
Είναι πολύ σημαντική η πρωτοβουλία Τσίπρα και επίσης απόδειξη ότι η εικόνα της χώρας βελτιώνεται. Ασφαλώς, θα ήταν καλύτερα αν στην Ισπανία υπήρχε κυβέρνηση της Αριστεράς αλλά και μόνο το γεγονός ότι ο συντηρητικός Ραχόι παίρνει μέρος δείχνει πόσο η συνεργασία των χωρών του Νότου ήταν αναγκαία από την αρχή της οικονομικής κρίσης. Αναρωτιέται κανείς γιατί δεν την προσπάθησαν οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις. Και φυσικά, θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τι θέση θα πάρει η αντιπολίτευση στην Ελλάδα.
* Με την Ευρώπη φοβισμένη από τα τρομοκρατικά χτυπήματα, με σπασμωδικές κινήσεις, όπως οι διώξεις των γυναικών που φορούν μπουρκίνι στις παραλίες της Γαλλίας, που ανεστάλησαν από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, είστε αισιόδοξος για το ευρωπαϊκό μέλλον;
Το φιάσκο του μπουρκίνι είναι ακόμη ένα δείγμα των υπαρξιακών προβλημάτων της Ευρώπης, που μεγεθύνονται λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων και των πολιτικών λιτότητας. Αυτές τρέφουν με τη σειρά τους τον ευρωσκεπτικισμό και την άνοδο της Ακροδεξιάς. Δυστυχώς, η ηγεσία που κινεί τα νήματα είναι κατώτερη των περιστάσεων, χώρια του ότι έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο τόσο στη Γαλλία όσο και στη Γερμανία. Από τη φύση μου είμαι αισιόδοξος, αλλά τώρα είμαι ένας αισιόδοξος σε απόγνωση.
* Ως δημοσιογράφος, πώς κρίνετε τον διαγωνισμό αδειοδότησης για τις τηλεοπτικές άδειες; Ως ευρωβουλευτής, πώς κρίνετε τις ενστάσεις της αντιπολίτευσης, ιδίως όταν επικαλούνται την επιστολή του κοινοτικού επιτρόπου Έτινγκερ και ποια είναι τελικά η στάση της Κομισιόν απέναντι στο θέμα;
Πίσω από αυτές οι παρεμβάσεις της Κομισιόν, όπως ήταν και αυτή για την ΕΛΣΤΑΤ, υπάρχει ελληνικός δάκτυλος: τα στρατηγικά αδιέξοδα της αντιπολίτευσης την έχουν οδηγήσει σε πρακτικές που θυμίζουν την εποχή της ξενοκρατίας τον 19ο αιώνα. Τότε είχαμε το βρετανικό, το γαλλικό και το ρωσικό κόμμα, τώρα έχουμε το Λαϊκό Κόμμα της Μέρκελ και του Βέμπερ από το Μόναχο, του Φέρχοφστατ και δεν συμμαζεύεται.
Τώρα, στη συζήτηση για τον διαγωνισμό, αυτό που προκαλεί και πάλι μεγάλη εντύπωση είναι ότι από την πλευρά της αντιπολίτευσης δεν έχει ακουστεί ούτε μία κουβέντα αυτοκριτικής για την τηλεοπτική ζούγκλα που επικρατούσε τα προηγούμενα τριάντα χρόνια, όπου ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε, κανείς δεν πλήρωνε για τη χρήση δημόσιων αγαθών και δεν έδινε πουθενά λογαριασμό. Η αντιπολίτευση θέλει να έρθει στην εξουσία για να επαναφέρει το παλιό καθεστώς που έφερε τη χώρα στο σημείο αυτό.
Βεβαίως, αυτή η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν πολύ ξεχωριστή, αλλά πήρε αυτά τα χαρακτηριστικά γιατί πήγε να λύσει μια ανώμαλη κατάσταση και όχι μια συνηθισμένη, όπως συμβαίνει στις Δημοκρατίες. Φυσικά, τώρα που τελείωσε ο διαγωνισμός, χρειάζεται και εμείς ως δημοσιογράφοι, όπως επίσης η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα, να συζητήσουμε σοβαρά και για την ποιότητα της ενημέρωσης. Να κοιτάξουμε να υπάρξουν ρυθμιστικοί κανόνες που να εξασφαλίζουν την προστασία των πολιτών από μεγάλα, συχνά σκοτεινά οικονομικά συμφέροντα και να διασφαλίζουν πλουραλιστική ενημέρωση αλλά και ένα κάποιο επίπεδο στην ψυχαγωγία. Εδώ το ΕΣΡ καλείται να παίξει έναν πολύ σημαντικό ρόλο, αλλά δυστυχώς η αξιωματική αντιπολίτευση παρεμποδίζει τη λειτουργία του. Ελπίζω να αλλάξει στάση τώρα που το κλείσιμο του ματιού στους καναλάρχες χάνει το νόημά του.
* Mας χωρίζει ένας μήνας και κάτι από το δεύτερο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Τι κόμμα χρειαζόμαστε;
Ένα κόμμα ανοιχτό στη κοινωνία, σύγχρονο και προσιτό στους νέους που και πλήττονται περισσότερο από την κρίση, και αποτελούν το αύριο της Αριστεράς και της χώρας. Χρειαζόμαστε ένα συνέδριο που δεν θυμίζει αυτά των προηγούμενων δεκαετιών με "ολίγη Ίντερνετ". Αλλά μια τελείως διαφορετική διαδικασία, που να αξιοποιεί τις πρόσφατες σχετικές εμπειρίες του Podemos και του Σάντερς στις ΗΠΑ, που κατάφεραν να ξεκινήσουν μικρές επαναστάσεις με όπλο το Ίντερνετ, τα social media και τη συμμετοχή των πολιτών και ιδίως των νέων. Μια τέτοια μικρή, σύγχρονη επανάσταση θα έπρεπε να επικύρωνε ένα Συνέδριο της Αριστεράς.
