Με αφορμή τον νέο σεισμό στην Ιταλία ζούμε ξανά τις νύχτες του δικού μας σεισμού, τότε που ο ήχος του γειτονικού μετρό ακουγόταν ήχος ελπίδας, σαν τον σφυγμό τον τακτικό στις φλέβες του ετοιμοθάνατου, όταν ολάκερη η ύπαρξή μ' ανοιχτούς όλους τους πόρους αφουγκράζεται και το παραμικρό τρέμουλο. Τουρκία, Ιράν, Κίνα, Ιταλία, Ελλάδα, οι σεισμοί μας γεφυρώνουν. Ζούμε ξανά τις νύχτες των περασμένων σεισμών που οι προβολείς του ουρανού φωτίζουν τρομαχτικά το μεγάλο θάμα: τη Γη να ξαναγεννιέται, να κοιλοπονά, να ζει ανεξάρτητη, αδιάφορη για τα σκουλήκια που στεγάζει. Ποια λογική προσμένεις απ' τη μητέρα γη, ποια σπλαχνιά για τα παιδιά της; Η ζωοδότρα μας κουράστηκε, επαναστάτησε η τακτική μας δουλεύτρα. Ώς εδώ πια.
Και μελετάμε τις κινήσεις του πολυέλαιου με θαυμασμό πιότερο απ' όσο ο Κοπέρνικος σαν ανακάλυψε το εκκρεμές. Και ψηλαφούμε τους τοίχους και τα τραπέζια αμφισβητώντας την αλήθεια των ίδιων μας των αισθήσεων. Ήταν ή μου φάνηκε; Οι σεισμογράφοι μιλούν για χίλιες δονήσεις, τις μετρούν σχολαστικά, σχολιάζουν τις πιο ισχυρές, ανάβουν και κάποιο λαμπάκι ειδοποιώντας τα διεθνή κέντρα. Βορράς, Νότος κουνιούνται σου λένε όλα. Συγκρούονται οι ήπειροι, λένε. Μέχρι κι οι ήπειροι έμαθαν να διεκδικούν. Ποια να 'ναι η πιο δυνατή; Ποια θα κερδίσει περισσότερο χώρο; Η Αφρική μας πλησιάζει. Το απόδειξαν οι σοφοί εγκέφαλοι της επιστήμης. Ζεσταίνεται ίσως στον νοτιά. Σκουντά βάναυσα τη γειτόνισσά της κι αυτή υποχωρεί τρομαγμένη. Σαν τ' αυγό που τσακίζει σ' άπειρα κομμάτια.
Ποιος νοιάζεται για τ' ανθρωπάκια της φλούδας, που -δραπετεύοντας από τον πόλεμο και τη φτώχεια- σκυλοπνίγονται στο κατώφλι της αδιάφορης ευημερίας; Στο βάθος υπάρχει πετρέλαιο. Στην κορφή βαθμοί Ρίχτερ. Στο μεταξύ, κάποιοι από μας τους τυχερούς της Δύσης πεθαίνουν από τρόμο -ποια φρικτότερη απειλή από το να βρεθείς θαμμένος ζωντανός;-, άλλοι πηδούν απ’ το μπαλκόνι πάνω στον πανικό κι άλλοι γκρεμοτσακίζονται στη βιάση της φυγής σ’ έναν σεισμό που μόλις μετράει σε Ρίχτερ. Αυτοί μετρούν περισσότερο από τους άλλους, στα δελτία ειδήσεων, όμως, συνηθίσαμε να μετράμε άδικα τις ανθρώπινες ζωές. Άλλο το βάρος των νεκρών από το τρομοκρατικό χτύπημα στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ κι άλλο για κείνους στην Υεμένη ή στο Ιράκ, όπως άλλη η φροντίδα για την επιβίωση κάποιου επώνυμου και άλλη για του όποιου άστεγου ή τριτοκοσμικού.
Και οι μηχανικοί βγάζουν χρησμούς σαν τις Πυθίες. Το κτήριο είναι εντάξει, όμως δεν ξέρουμε πώς θα συμπεριφερθεί σε περίπτωση σεισμού. Τώρα λοιπόν "συμπεριφέρονται" και τα κτήρια. Κι ευτυχώς που σε μας, αντίθετα με την Ιταλία τα περισσότερα έδειξαν καλή συμπεριφορά στον πρόσφατο χορό της Κεφαλονιάς, καμαρώνουμε. Όμως ποιος ξέρει τι θα κάνουν σ' έναν καινούργιο γύρο;
Και το μόνο βέβαιο είναι ότι οι σεισμοί θα υπάρχουν και μετά την εξαφάνιση της ανθρωπότητας. "Εμνήσθην ότι χους εσμέν" ξανά. Εμείς που τόσο ανόητα αλληλοσπαραζόμαστε στη φλούδα της Γης. Εμείς που την τρυπάμε, τη μελετάμε, την πελεκάμε, την πουλάμε και την αγοράζουμε για να την εγκαταλείψουμε κατά τα κελεύσματα της κερδοσκοπίας. Εμείς, τα παιδιά της, όχι αύριο, μα ίσως σε λίγο θα κοιμόμαστε στη σάρκα της.
