Ο λόγος γι' αυτόν. Τα λόγια περιττά. Τι να πει κανείς γι' αυτόν τον στυλοβάτη του πολιτικού μας συστήματος, γι' αυτόν τον ογκόλιθο της σκέψης, της φιλοσοφίας, της ρητορικής και της πολιτικής συλλήβδην. Γι' αυτόν που άφησε καριέρα πίσω του για να ασχοληθεί με εμάς τους πληβείους. Ναι, μιλάμε γι' αυτόν τον επάξια επονομαζόμενο από τον γράφοντα ως "σύγχρονο Κατιλίνα": μιλάμε για τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Μα, καλά, ζει άραγε (πολιτικά πάντα); Όχι μόνο ζει, αλλά και στη Βουλή έρχεται, και κοινωνός των πολιτικών αποφάσεων γίνεται καθημερινά (όπως το ίνδαλμα του, ο original Κατιλίνας) και δημοσίως παρεμβαίνει προφορικά και γραπτά με περίσσιο θράσος. Η τελευταία του παρέμβαση - άρθρο έγινε στον προσωπικό του ιστότοπο με τίτλο "Πόσο πρωτογενές πλεόνασμα μνήμης χρειάζεται;".
Ας δώσουμε, λοιπόν, τη δέουσα σημασία σε αυτόν τον στοχαστή του καιρού μας. Μιλάει για το πρωτογενές πλεόνασμα της οικονομίας που έχει νόημα μόνο όταν συνδυάζεται με την ανάπτυξη. Μα η ύφεση δεν είναι αποτέλεσμα των δικών τους πολιτικών (για τις οποίες βγήκε σθεναρά μπροστά); Ξεχνάει άραγε ότι στα σκοτεινά (αλλά πρόσφατα) χρόνια της διακυβέρνησής τους η Ελλάδα απώλεσε το 25% του ΑΕΠ; Για ποια ανάπτυξη μιλάει εν έτει 2016 ο -μόνιμος- αντιπρόεδρος (έως τον Δεκέμβριο τού '14) των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων της κρίσης; Τότε ο συνδυασμός πλεονασμάτων και ανάπτυξης δεν ήταν αναγκαίος; Τότε που η εξάτμιση του ΑΕΠ λάμβανε χώρα, ο στοχασμός του δεν είχε φτάσει στα επίπεδα που βρίσκεται σήμερα; Και ευθαρσώς, με αφορμή αυτή του τη διατύπωση, συμπληρώνει στο άρθρο του πως απαιτείται σήμερα ένα πλεόνασμα μνήμης για την περίοδο του τάχα αντιμνημονιακού λαϊκισμού της περιόδου 2010-2015.
Ω καιροί, ω ήθη! Τι αναγκαζόμαστε οι ταλαίπωροι να ακούμε από αυτόν τον άνθρωπο; Μιλάει για ανάγκη πλεονάσματος μνήμης αυτός που έχει προσωπικό μερίδιο ευθύνης για την αιμορραγία αυτού του τόπου, αυτού του λαού. Τα "Έργα και Ημέραι" του (και τους) γνωστά: η κατιλινικής φύσεως (sic) συνωμοσία του μαζί με τον Σαμαρά, ώστε να ανατραπεί ο Γ. Παπανδρεου το 2011, να έλθει ένας εγκάθετος πρωθυπουργός (ανεξαρτήτως από τις όποιες και πάμπολλες διαφωνίες με την κυβέρνηση Παπανδρέου, δεν πρέπει να λησμονούμε πως αυτή ήταν η εκλεγμένη κυβέρνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας) και να γίνει ο Σαμαράς στο μέλλον πρωθυπουργός και εκείνος ο ες αεί αντιπρόεδρος. Επίσης, το εγκληματικής φύσεως PSI, του οποίου ο κ. Βενιζέλος υπήρξε αρχιτέκτονας και ένθερμος υποστηρικτής. Ναι! Αυτού του εκτρώματος, που αποψίλωσε τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων (και κατηγορούν από πάνω την Αριστερά για την κατάντια του ασφαλιστικού συστήματος), των νοσοκομείων, των πανεπιστημίων. Ποιος μιλάει; Αυτός που ήταν το πλέον υψηλόβαθμο μέλος των κυβερνήσεων που ευθύνονται 100% για τη μεθόδευση διάλυσης τού κοινωνικού κράτους και κάθε είδους παροχής: της Υγείας (πρωτοβάθμιας, αλλά και εν συνόλω), της Παιδείας (η ντροπιαστική υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων -αν έχει κανείς τον Θεό του- είναι μόνο ένα ενδεικτικό παράδειγμα), της Δημόσιας Διοίκησης κ.ά.
Μιλάει αυτός, ο ένθερμος, μαζί με τα υπόλοιπα γαλαζοπράσινα παιδιά, υποστηρικτής τού πινοσετικής οσμής νεοφιλελεύθερου σοκ που συνοψίζεται στο τετριμμένο (αφού το ακούσαμε τουλάχιστον 1.000.000 φορές από τον Άδωνι): "να τρέξουν γρήγορα οι ιδιωτικοποιήσεις" ή σε ελεύθερη πλην όμως διαφωτιστική μετάφραση "κάτω το δημόσιο σύμφερον". Ναι, αυτός, ο αρχιτέκτονας, ως υπουργός Οικονομικών τότε, του οικοδομήματος που ονομάζεται ΤΑΙΠΕΔ, του οποίου η κατασκευή έγινε τόσο κακή τη πίστει, που την πληρώνουμε σήμερα με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Ποιος μιλάει; Ο υπεύθυνος -πάντα με τη γνωστή παρέα- για τη σημερινή ανεργία σε νούμερα επιπέδου Τζόκερ και κατ' επέκταση για την ανθρωπιστική κρίση, τη δυστυχία, τη μιζέρια, την έλλειψη ελπίδας, τη φτώχεια ενός φτωχοποιημένου λαού. Γιατί είναι γεγονός πως αυτός ο λαός φτωχοποιήθηκε.
Πόσο πλεόνασμα μνήμης, λοιπόν, απαιτείται; Πάρα πολύ! Τόσο πολύ, ώστε να μην ξεχάσει ποτέ ο ελληνικός λαός αυτά τα "έργα και ημέραι". Και αν ορισμένοι, όχι κακοπροαίρετα, τείνουν να τα ξεχάσουν, είναι ηθική υποχρέωση όλων μας, που δεν τα έχουμε ξεχάσει και δεν θα τα ξεχάσουμε ποτέ, να τους τα θυμίζουμε. Σε αυτή τη περίπτωση και μόνο μπορεί να μιλήσει κανείς για ανάγκη πλεονάσματος μνήμης. Όσο για τον σύγχρονο Κατιλίνα, δεν του αξίζει μία τετοια απάντηση, αλλά περισσότερο αυτή που έδωσε ο Κικέρωνας στο ίνδαλμα τοθ στοχαστή του καιρού μας πριν από 2.079 χρόνια: "Ώς πότε, Κατιλίνα (εδώ: Βενιζέλε), θα κάνεις κατάχρηση της υπομονής μας;".
Δυστυχώς, θα κάνει για πολύ καιρό ακόμα. Αλλά, δεν μας πτοεί αυτό, γιατί, όπως λέει και ο Παύλος Πολάκης (που είναι καθημερινά το πρώτο θέμα στα δελτία τής "μαχόμενης και ανεξάρτητης - αντικειμενικής δημοσιογραφίας"), "και μπορούμε, και θα νικήσουμε!". Άλλωστε, ποτέ διαχρονικά οι συνωμότες δεν είχαν στο τέλος την κατάληξη που ονειρεύονταν...
Γιάννης Καρμανίδης, προπτυχιακός Φοιτητής Φιλολογίας (Κλασική Φιλολογία) της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών
