Ιστορικά η Αμερική έχει αποτελέσει το λίκνο προοδευτικών ιδεών και πρακτικών. Εκεί γεννήθηκαν και άνθησαν τα κινήματα πολιτικής ανυπακοής (civil disobedience), καθώς και μεγάλα κινήματα μη βίας. Για παράδειγμα, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αξιοποίησε τόσο την παράδοση των δράσεων πολιτικής ανυπακοής όσο και την παράδοση της μη βίας που εμπνεύστηκε από τον Μαχάτμα Γκάντι.
Από την άλλη, στις ΗΠΑ υπάρχει και μια μεγάλη παράδοση βίας, που έχει στερήσει τη ζωή ακόμα και σε Αμερικανούς προέδρους. Το δικαίωμα της οπλοκατοχής είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Και όσες προσπάθειες ή εκστρατείες έχουν γίνει απέβησαν άκαρπες. Ο Μπάρακ Ομπάμα το είχε υποσχεθεί, αλλά βρήκε απέναντί του το ελεγχόμενο από τους Ρεπουμπλικανούς Κογκρέσο.
Το ζήτημα επανήλθε πρόσφατα, μετά τη μαζική εν ψυχρώ δολοφονία στο Ορλάντο. Δεδομένου ότι ως παραστρατιωτική οργάνωση λειτουργεί ένα κοινοβουλευτικό κόμμα στη χώρα μας, το ζήτημα δεν πρέπει να μας είναι αδιάφορο.
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, πάνω από 500.000 ανθρώπους τον χρόνο σκοτώνουν τα μικρά όπλα. Τεράστια είναι τα κέρδη από το παράνομο εμπόριο που ανθεί παγκοσμίως. Ως «μικρά όπλα» («small arms») ορίζονται από τον ΟΗΕ αυτά που «μπορούν να χρησιμοποιηθούν, να κατέχονται και να μεταφέρονται από ένα άτομο». Η αναγνώριση της σοβαρότητας του προβλήματος οδήγησε στη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης, πριν από 15 χρόνια, που είχε ως αποτέλεσμα την υπογραφή διεθνούς σύμβασης για τον έλεγχο του παράνομου εμπορίου και της διασποράς των μικρών όπλων.
Η συγκεκριμένη σύμβαση πολεμήθηκε από την τότε κυβέρνηση των ΗΠΑ, που είχε αρνηθεί την υπογραφή της, επικαλούμενη το αμερικανικό σύνταγμα. Ήταν η πρώτη χρονιά (2001) της θητείας Μπους στο Λευκό Οίκο. Ο τότε «πλανητάρχης» είχε τορπιλίσει και άλλες παρόμοιες συμφωνίες.
Σύμφωνα με άρθρο στη New York Times (6/9/2006), παγκοσμίως κυκλοφορούσαν 640 εκατομμύρια μικρά και ελαφρά όπλα, από τα οποία 286 εκατομμύρια στις ΗΠΑ (δηλαδή, αναλογούσε περίπου ένα όπλο σε κάθε Αμερικανό κάθε ηλικίας), ενώ 107 εκατομμύρια στη συνήθη ύποπτη για πόλεμο, Μ. Ανατολή. Σε ποσοστό 59% τα όπλα αυτά κατέχονταν τότε, από πολίτες, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά.
Επομένως, δεν στερείται πολιτικών μηνυμάτων η τραγωδία στο Ορλάντο, ούτε είναι ιδεολογικά ουδέτερη η οπλοκατοχή, η οποία παραπέμπει στην αντίληψη της ασφάλειας μέσω των όπλων και της βίας, ατομικής ή συλλογικής. Ως Αριστερά οφείλουμε να εργαστούμε ώστε ο αμοιβαίος φόβος και η κουλτούρα της βίας να μην επικρατούν ούτε να διαιωνίζονται.
Δυστυχώς, ο μιλιταρισμός αποτελεί χαρακτηριστικό της σημερινής διεθνούς τάξης, όπου την πρωτοκαθεδρία έχουν οι ΗΠΑ. Στην περιοχή των Βαλκανίων επίσης (π.χ. Κόσοβο) δεν είναι άγνωστο το παράνομο εμπόριο μικρών και ελαφρών όπλων. Πρόσφατα αποκαλύφθηκε σχετικό κύκλωμα στην Κρήτη. Το σημαντικότερο, λοιπόν, είναι να καταπολεμηθεί η κουλτούρα της βίας, που καλλιεργείται και μέσω του διαδικτύου λειτουργώντας καταστροφικά για νέες και νέους που «αιχμαλωτίζονται» από εθνικιστικά και ρατσιστικά κηρύγματα. Η απάντηση είναι η προώθηση μιας Κουλτούρας Ειρήνης και Μη Βίας, ιδιαίτερα μέσω της εκπαίδευσης, σύμφωνα και με προγράμματα της UNESCO.
* Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της Κ.Ε και συντονιστής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ
