Ο ΣΕΒ μάς έχει συνηθίσει στις πολιτικές παρεμβάσεις. Χθες, όμως, με αφορμή το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος και το συνακόλουθο Brexit -"ανυπολόγιστα βαρύ πλήγμα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση", όπως επισημαίνει- οι βιομήχανοι προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα στέλνοντας βαθιά διχαστικό μήνυμα για τα ελληνικά πράγματα.
Την ίδια ώρα που, μέσω του εβδομαδιαίου δελτίου για την ελληνική οικονομία, εκτιμούν ότι "η Ε.Ε. θα πρέπει να ενσκήψει με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στα θέματα κοινωνικής συνοχής και να δημιουργήσει ένα περιβάλλον μεγαλύτερης ασφάλειας για τους πολίτες της και ιδιαίτερα τους πιο ευάλωτους, χωρίς να υπονομεύσει τις αρχές της ανοιχτής κοινωνίας και οικονομίας", όπως συμπληρώνουν, σπεύδουν να προσθέσουν πως απαιτείται προσήλωση στην επίτευξη των στόχων του Μνημονίου και αμέσως μετά γράφουν, επί λέξει: "Η καταγραφή της φτώχειας και ειδικά της υλικής στέρησης επιβεβαιώνει για το 2015 το δυσανάλογο βάρος που σηκώνουν οι οικογένειες με παιδιά, γεγονός που απορρέει από την επιλογή πολιτικής επιμερισμού των βαρών της κρίσης στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα και η σχετική προστασία που διασφαλίζεται για τους συνταξιούχους. Η παράλληλη εκκόλαψη ακραίων κοινωνικών φαινομένων, όπως η μαζική πλέον παρουσία αστέγων σε αστικά κέντρα, επιβάλλει την πιο αποτελεσματική χρήση των φόρων που πληρώνει ο ιδιωτικός τομέας για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Η μεγαλύτερη διαφάνεια σε ό,τι αφορά τη χρήση των πόρων αυτών είναι ως εκ τούτου επιβεβλημένη".
Οι βιομήχανοι επιχειρούν να διχάσουν την κοινωνία σε δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, κατασκευάζοντας μάλιστα τον μύθο των φόρων που πληρώνουν οι δεύτεροι έναντι των πρώτων, ενώ συνδέουν ούτε λίγο ούτε πολύ τις πολιτικές προστασίας των συνταξιούχων με τη φτώχεια! Αν όλο αυτό δεν είναι ιδεοληψία -ιδεοληπτικός λαϊκισμός, για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία Μητσοτάκη-, τότε οι λέξεις χάνουν το νόημά τους.
