Στην εκτίμηση ότι «σταθερή επιδίωξη των αντιπάλων μας, μέσα στην Ελλάδα και έξω από αυτήν, είναι είτε να ανατραπεί η κυβέρνηση είτε να προσαρμοστεί ο ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό πλαίσιο, να γίνει ένα κόμμα σαν τα άλλα” προχωρά η Επιτροπή Θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνοντας ότι “αυτή η προσπάθεια θα συνεχιστεί με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά και το πρόγραμμα του κόμματος χρειάζεται (να) δίνει στα μέλη, στις οργανώσεις μας, αλλά και στην ηγεσία του κόμματος τα αναγκαία εφόδια για να την αντιπαλέψουν”.
Επίσης στην πρόταση Θέσεων της αρμόδιας επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος περιλαμβάνεται η ρητή στόχευση στην απλή αναλογική, για την οποία επισημαίνεται:
“Σταθερός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι να θεσμοθετηθεί για όλα τα αιρετά όργανα του κράτους, το Κοινοβούλιο, τα Περιφερειακά και τα Δημοτικά Συμβούλια, το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής. Πρόκειται για μια διαδικασία που, όσον αφορά το κόμμα μας, περιέχει, εκτός από νομοθετικές παρεμβάσεις, και την προετοιμασία για πολιτικές συνεργασίες.
Η απλή αναλογική -περισσότερο από κάθε άλλο σύστημα- προϋποθέτει τη σοβαρή και έγκαιρη επεξεργασία μιας πολιτικής συμμαχιών άξιας του ονόματός της και όχι της τελευταίας στιγμής. Αυτό είναι ανεξάρτητο από την αυτονόητη επιδίωξη του μεγαλύτερου δυνατού εκλογικού ποσοστού μέχρι την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή, αλλά και την επιδίωξη της μεγαλύτερης δυνατής συσπείρωσης κοινωνικών δυνάμεων γύρω από το πρόγραμμα της Αριστεράς”.
Σε ό,τι αφορά το θέμα των συνεργασιών οι συντάκτες υπογραμμίζουν πως στον ΣΥΡΙΖΑ “επιδιώκουμε τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων για προγραμματικές συμφωνίες και για συμπόρευση με όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς”, καθώς και “συμμαχίες και συμπόρευση με κόμματα και κινήσεις που αναφέρονται στη Σοσιαλδημοκρατία, εφόσον απαλλάσσονται από δεσμεύσεις απέναντι στο παλιό κομματικό σύστημα και τον νεοφιλελευθερισμό, καθώς και με πολιτικές εκφράσεις του οικολογικού κινήματος, πρώτα από όλα με το κόμμα των Πρασίνων”.
Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως “νέου ηγεμονικού πόλου”
Ειδικό κεφάλαιο υπάρχει στις Θέσεις για τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, για την οποία αναφέρεται ότι “ήταν προδιαγεγραμμένη”. Ωστόσο, γίνεται αυτοκριτική σχετικά με το ότι “η έκταση των αποστρατεύσεων, όμως, θα μπορούσε να μειωθεί, εφόσον η ηγεσία του κόμματος επιδείκνυε την ετοιμότητα να οργανώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα την εσωκομματική συζήτηση που χρειαζόταν”.
“Η απόφαση για σύγκληση έκτακτου συνεδρίου και η ακύρωσή του μετά, εξαιτίας της οπωσδήποτε αναγκαίας προκήρυξης εκλογών, απομάκρυναν από τις γραμμές μας ανθρώπους που μπορούσαν και θα έπρεπε να είναι μαζί μας, ακόμα και μετά την απογοήτευση που προκάλεσε η συμφωνία του Ιουλίου” αναφέρεται χαρακτηριστικά.
Σχετικά με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου τονίζεται ότι η προκήρυξή τους “ήταν αναγκαία διότι, πρώτον, η κυβέρνηση είχε υποχρεωθεί να αναδιπλωθεί και να αναπροσαρμόσει την πολιτική της και επομένως έπρεπε, όπως είχε δεσμευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά, να ρωτήσει εκ νέου τον λαό και, δεύτερον, επειδή, μετά την άρνηση ψήφου σημαντικού μέρους των βουλευτών, δεν είχε κοινοβουλευτική πλειοψηφία”.
Επιπλέον οι συντάκτες των Θέσεων επισημαίνουν ότι με τη λαϊκή ετυμηγορία του Σεπτεμβρίου “ο ΣΥΡΙΖΑ εδραιώνεται ως κυρίαρχη δύναμη στα πολιτικά πράγματα της χώρας και ως νέος ηγεμονικός πόλος στο υπό διαμόρφωση εγχώριο και ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό” και “επιτάχυνε την αποσύνθεση του παλιού πολιτικού συστήματος και πυροδότησε διαδικασίες και διεργασίες ανασύνθεσης και αναδιάταξης του πολιτικού χάρτη της χώρας, συμπιέζοντας ιδίως τις δυνάμεις του λεγόμενου Κέντρου και της Σοσιαλδημοκρατίας (υπαρξιακή κρίση ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ, τριχοτόμηση της ΔΗΜ.ΑΡ., συρρίκνωση της απήχησης του Ποταμιού, ατελέσφορη έως τώρα αναζήτηση πολιτικής, ιδεολογικής και προγραμματικής φυσιογνωμίας της Ν.Δ. υπό τη νέα της ηγεσία).
Κατέρριψε τον μύθο της δήθεν τυχαίας ή συγκυριακής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Ιανουάριο στην κυβερνητική εξουσία. Έδειξε ότι η ενίσχυση των δυνάμεων της Αριστεράς στην Ελλάδα δεν ήταν ένα μεμονωμένο ή ευκαιριακό γεγονός, αλλά μέρος μιας ευρύτερης κοινωνικής δυναμικής ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας, της εσωτερικής υποτίμησης και της σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής.
Αυτή η κοινωνική δυναμική ωθεί σε μια σειρά προοδευτικών μετατοπίσεων και αλλαγών και αλλού στην Ευρώπη (νέα κυβέρνηση με τη στήριξη αριστερών δυνάμεων στην Πορτογαλία, κρίση του δικομματισμού μετά τη μεγάλη εκλογική επιτυχία των Podemos και την υποχώρηση των συντηρητικών δυνάμεων στην Ισπανία, ήττα της δεξιάς κυβέρνησης στην Ιρλανδία, ριζοσπαστικοποίηση του Εργατικού Κόμματος υπό τον Κόρμπιν στη Βρετανία, κ.λπ.)".
"Η συμφωνία δεν εξαντλεί το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ"
Σε ό,τι αφορά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου υπογραμμίζεται ότι “επέτρεψε μια τριετούς διάρκειας συμφωνία με κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας και δέσμευση για ρύθμιση του χρέους σε προσδιορισμένο χρόνο και με σχετικά ορισμένο περιεχόμενο".
Ωστόσο ξεκαθαρίζεται ότι “είναι γεγονός πως δεν καταφέραμε να εξασφαλίσουμε τη συμφωνία που επιθυμούσαμε" και πως “η συμφωνία δεν εξέφραζε την κυβέρνηση", αλλά “σφραγίστηκε επίσης από τη βούληση της ελληνικής κυβέρνησης να αντισταθεί σε αυτή την προοπτική και να εξασφαλίσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα υπό τις δεδομένες συνθήκες".
"Το δίλημμα εξάλλου που μας τέθηκε δεν ήταν 'Μνημόνιο ή δραχμή', αλλά 'Μνημόνιο, είτε με ευρώ είτε με δραχμή, ή άτακτη χρεοκοπία'. Απορρίπτοντας τόσο την τυφλή ρήξη όσο και την άνευ όρων υποταγή, προτιμήσαμε την υποχώρηση και τακτική αναδίπλωση προκειμένου να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας και να προχωρήσουμε διατηρώντας την ελπίδα κατίσχυσης, σε έναν άνισο αγώνα που συνεχίζεται" αναφέρεται χαρακτηριστικά.
"Οπωσδήποτε, όμως, η συμφωνία δεν εξαντλεί το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ήδη αναπτύσσονται πρωτοβουλίες ενός «Παράλληλου Προγράμματος» στην Παιδεία, την Υγεία, την Αλληλεγγύη, προσανατολισμένου στις λαϊκές ανάγκες" τονίζουν οι συντάκτες των Θέσεων συμπληρώνοντας:
“Το έργο της κυβέρνησης είναι εξαιρετικά δύσκολο και απαιτητικό, αφού προϋποθέτει την εφαρμογή των συμφωνηθέντων με τρόπο που να ελαχιστοποιεί ή να αντισταθμίζει τις αρνητικές τους επιπτώσεις με μια σειρά από συγκεκριμένες παρεμβάσεις εντός του προβλεπόμενου δημοσιονομικού πλαισίου.
Συγχρόνως απαιτεί διαρκή εγρήγορση και επιμονή, προκειμένου τα μέτρα που προβλέπει η συμφωνία να ενταχθούν στο πλαίσιο ενός ευρύτερου προγράμματος ριζοσπαστικών αλλαγών που θα θέτουν τις βάσεις για το νέα αναπτυξιακό και παραγωγικό υπόδειγμα που χρειάζεται η Ελλάδα υπερβαίνοντας το ασφυκτικό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο".
Τέλος, στις Θέσεις κατατίθενται 26 προτάσεις προγραμματικών τομών χωρισμένες σε τέσσερις κατηγορίες:
Α. Μετασχηματισμός του κράτους
1. Δημοκρατική επαναθέσμιση του πολιτικού συστήματος
2. Δίκαιο εκλογικό σύστημα και ενίσχυση του ρόλου του Κοινοβουλίου
3. Μεταρρύθμιση της Δημόσιας Διοίκησης - μια νέα δημοκρατική αποτελεσματικότητα
4. Τοπική Αυτοδιοίκηση συμμετοχική, με αρμοδιότητες και πόρους
5. Ασυμβίβαστοι ενάντια στη διαπλοκή και τη διαφθορά
6. Αστυνομία με τον πολίτη, όχι απέναντί του
Β. Κοινωνία και δικαιώματα απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό
7. Προστασία της εργασίας και ενίσχυση της απασχόλησης
8. Καθολική πρόσβαση σε ένα αναβαθμισμένο δημόσιο σύστημα Υγείας
9. Ανθρώπινα δικαιώματα για πρόσφυγες και μετανάστες
10. Για την πολιτική αλληλεγγύης και πρόνοιας
11. Άρση των διακρίσεων φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού
12. Εκπαίδευση με επίκεντρο τον άνθρωπο
13. Πολιτισμός, τέχνες και δημιουργία
Γ. Παραγωγική ανασυγκρότηση, με επίκεντρο τον άνθρωπο και το περιβάλλον
14. Τραπεζικό σύστημα στην υπηρεσία της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας
15. Ενίσχυση της Κοινωνικής Οικονομίας
16. Στήριξη νέων μικρομεσαίων επιχειρήσεων
17. Για ένα αξιόπιστο πλαίσιο προστασίας του περιβάλλοντος και χωρικού σχεδιασμού
18. Ριζοσπαστική πολιτική για την έρευνα, την καινοτομία και τις νέες τεχνολογίες
19. Αγροτική παραγωγή και κτηνοτροφία με στόχο τη διατροφική επάρκεια
20. Ένα νέο ενεργειακό υπόδειγμα με προτεραιότητα στις κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανάγκες
21. Ένα σύγχρονο μοντέλο για την ανάπτυξη της βιομηχανίας και μεταποίησης στη χώρα
22. Κατασκευές, υποδομές και μεταφορές για το δημόσιο συμφέρον
23. Βιώσιμος τουρισμός προς όφελος των τοπικών κοινωνιών και της οικονομίας
Δ. Για την εξωτερική και ευρωπαϊκή πολιτική και άμυνα της χώρας
24. Ανεξάρτητη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική για την ειρήνη
25. Μια νέα θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη
26. Δημοκρατική ανασυγκρότηση των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ολόκληρη η πρόταση της Επιτροπής Θέσεων προς την Κεντρική Επιτροπή στη διεύθυνση: /article/6640595/i-protasi-epitropis-theseon-pros-tin-k-e-tou-suriza
