ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Όποιος παρακολουθεί τακτικά τη δημοσιογραφική ύλη της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Παραπολιτικά», εύκολα μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το μέλος της κυβέρνησης που έχει δεχθεί τις περισσότερες επιθέσεις είναι ο Γιάννης Δραγασάκης.
Σε κάποια φύλλα του, μάλιστα, υπάρχουν τρεις και τέσσερις αναφορές στο πρόσωπο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, είτε στο κύριο σώμα της εφημερίδας είτε στο «αποκαλυπτικό» ένθετο ("Secret") είτε στο οικονομικό ένθετο είτε, φυσικά, στην αρθρογραφία της.
Έχει όμως εξήγηση αυτή η τακτική... ενασχόληση της εφημερίδας με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης; Η εξήγηση ανάγεται μάλλον σε ένα δημοσίευμα του Σεπτεμβρίου του 2012 (29.9.12). Με αυτό και άλλα αντίστοιχα την ίδια περίοδο η νέα, τότε, εφημερίδα προσπαθούσε να καλλιεργήσει προφίλ μαχητικού - αποκαλυπτικού εντύπου.
Με πρωτοσέλιδο τίτλο «Υπόθεση Δραγασάκη - Η εταιρεία που ίδρυσε χρωστά στο Δημόσιο 6,1 εκατομμύρια ευρώ». Και φωτογραφία του Γιάννη Δραγασάκη με τον Αλέξη Τσίπρα, αφού άλλωστε ο πρώτος είναι το «πολιτικό alter ego» του δεύτερου, όπως σημείωνε η εφημερίδα στο πρωτοσέλιδό της. (Η «αποκάλυψη - βόμβα», κατά την εφημερίδα, απλωνόταν σε δισέλιδο, υπογραφόταν δε από «ειδικό συνεργάτη»).
Η στόχευση σαφής: Να αφήσει «σκιά» ότι η εταιρεία του κορυφαίου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ αφήνει χρέη προς το Δημόσιο, αναζητώντας ταυτοχρόνως «παραθυράκια» για την εξυπηρέτησή του, εκμεταλλευόμενη φυσικά τις γνωριμίες του Γ. Δραγασάκη στις τράπεζες κ.ά. Και εν κατακλείδι, να διαμορφώσουν οι πολίτες την άποψη «όλοι το ίδιο είναι», επίσης «να βλάψει το κόμμα όπου ανήκω, και εμένα προσωπικά, και τον πρόεδρο κ. Τσίπρα» υποστήριζε ο μηνυτής στην πρώτη δίκη, στο ΣΤ' Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών (αφού αυτονόητα ο τότε αντιπρόεδρος της Βουλής και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ προσέφυγε στη Δικαιοσύνη). Και όλα αυτά σε μια εποχή κατά την οποία στην επικαιρότητα κυριαρχούσαν οι αποκαλύψεις για τις λίστες της φοροδιαφυγής, όπως παραδέχθηκε και το στέλεχος της εφημερίδας που κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης.
Η ουσία της διαμάχης έγκειται στο ότι, ενώ ο Γ. Δραγασάκης συμμετείχε στο ξεκίνημα της επίμαχης εταιρείας («Γιουροντιβέλοπ Α.Ε.» τον Ιούνιο του 1992, αποχώρησε από αυτήν τον Οκτώβριο του 1993, με τη μετοχική σχέση να λύεται τον επόμενο χρόνο. Με άλλα λόγια, όταν αποχώρησε, δεν υπήρχαν χρέη στην εταιρεία. Ο Γ. Δραγασάκης επικαλέστηκε όμως το γεγονός ότι το έντυπο δεν διασταύρωσε, επικοινωνώντας μαζί του, όσα έγραψε, ενώ δεν κοίταξε καν τις δηλώσεις πόθεν έσχες του βουλευτή, από όπου «θα μπορούσε να μάθει η εφημερίδα αν είχα μετοχές». Ενώ και η Νομαρχία Πειραιά, περιοχή στην οποία έχει άριστη πρόσβαση το έντυπο, δημοσίευσε πρακτικό του Δ.Σ. της εταιρείας, σύμφωνα με το οποίο ο Γ. Δραγασάκης υπέβαλε την παραίτησή του την 1η Οκτωβρίου 1993 και στη θέση του εξελέγη νέο μέλος.
Το δημοσίευμα γρήγορα εξάλλου εξελίχθηκε σε αμιγώς πολιτικό, όταν ο βουλευτής της Ν.Δ. -νυν αντιπρόεδρος- Άδωνις Γεωργιάδης ανέλαβε να καταθέσει ερώτηση στη Βουλή. Ίσως τα στοιχεία να τα είχε πάρει από τον πολιτικό «αδελφό» του και συνήγορο των «Παραπολιτικών» Μάκη Βορίδη...
Τούτων δοθέντων, η καταδίκη του διευθυντή της εφημερίδας για δυσφήμηση, πρώτα από το ΣΤ' Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών και, εν συνεχεία, από το Β' Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών σε οκτάμηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή, απόφαση που πρόσφατα επικύρωσε ο Άρειος Πάγος, ήταν απλώς μονόδρομος.
