της Αγγελικής Καμπούρη*
Είναι εξωφρενικό εν έτει 2016 να ξεχωρίζουμε ακόμη ταξικά ανθρώπους από το επάγγελμά τους, να περιφρονούμε ορισμένα επαγγέλματα, να θεωρούμε μη αξιοπρεπή τη χειρωνακτική εργασία, να υποτιμούμε την όποια μόρφωση κατόρθωσε ν' αποκτήσει κάποιος, να θεωρούμε «ανώτερους» αυτούς που έχουν γερό πορτοφόλι και πληρώνουν για να σπουδάσουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα πανεπιστήμια, ανεξάρτητα εάν έχουν τις ικανότητες ή όχι, και να ανεχόμαστε τη χυδαιότητα ορισμένων μεγαλοσχημόνων.
Πρόσφατα, σύσσωμη η αντιπολίτευση στηλιτεύει τον πρωθυπουργό για την επιλογή ορισμένων ατόμων ως συμβούλων ή μετακλητών στο γραφείο του. Ασφαλώς οι προσλήψεις αυτές δεν τους αφορούν. Κρίνουν δε εντελώς επιπόλαια τα εν λόγω άτομα, δεν λαμβάνουν υπόψη τις ικανότητες και την εν γένει προσφορά τους, αλλά το τι επάγγελμα εξασκούσαν για την επιβίωσή τους. Επειδή αδυνατούν να βρουν κάτι σημαντικό να κατηγορήσουν την κυβέρνηση, πιάνονται απ' όπου βρουν και το αναγάγουν σε μέγα σκάνδαλο αναξιοκρατίας.
Πριν διηγηθώ μια προσωπική μου εμπειρία, θα ήθελα να σημειώσω πως ο Τζον Στάινμπεκ, πριν γίνει διάσημος συγγραφέας, δούλεψε σαν μπογιατζής, επιστάτης και φρουτοσυλλέκτης! Ο δε Στίβεν Κίνγκ εργαζόταν σαν καθαριστής σε λύκειο!
Ακόμη, ο Χάρι Σ. Τρούμαν, πρόεδρος των ΗΠΑ, ήταν γεωργός και κτηνοτρόφος πριν ασχοληθεί με την πολιτική. Ο Τζέιμς Κάρτερ, επίσης πρόεδρος των ΗΠΑ, καλλιεργούσε φυστικόδεντρα στο αγρόκτημά του πριν ενδιαφερθεί για την πολιτική. Ο δε πρόεδρος Άντριου Τζόνσον ήταν ράφτης πριν γίνει μέλος του Κογκρέσου.
Σε ποια εποχή ζουν οι της αντιπολίτευσης; Μειώθηκε το κύρος της κυβέρνησης επειδή ο Καρανίκας δεν εργαζόταν ως εκπαιδευτικός αλλά ως σερβιτόρος; Ο Σαμαράς δεν ήταν «πιτσαδόρος» (κατά την ελληνοαγγλική διάλεκτο!) όταν ήταν στην Αμερική; Θίχτηκε η οικογένειά του; Έτριξαν τα κόκαλα της προγιαγιάς του;
Και τώρα η προσωπική μου εμπειρία. Πριν δεκαετίες στη Θεσσαλονίκη. Έχω επιτύχει στις εισαγωγικές εξετάσεις για τη Φιλοσοφική του ΑΠΘ και περιμένω στην ουρά να καταθέσω τα χαρτιά μου στη Γραμματεία της Σχολής. Προηγείται η Νένα Κ., συμμαθήτριά μου από το Αμερικανικό Κολλέγιο Ανατόλια, και η Καίτη Σ., απόφοιτη δημόσιου γυμνασίου (λυκείου). Πίσω μου η Λίτσα Σ., επίσης απόφοιτη δημόσιου σχολείου. Όλες κρατούμε το απολυτήριο και άλλα χαρτιά. Στο απολυτήριο είναι γραμμένο και το «επάγγελμα πατρός». Η υπάλληλος της Γραμματείας παίρνει το απολυτήριο της Νένας, το κοιτάζει με θαυμασμό, βλέπει «Επάγγελμα πατρός: Βιομήχανος» και, ευγενέστατη, της μιλάει στον πληθυντικό. Κατόπιν έρχεται η Καίτη. Η υπάλληλος βλέπει το απολυτήριο δημοσίου σχολείου και το «Επάγγελμα πατρός: Εργάτης», της μιλάει με αγένεια και ούτε καν την κοιτάζει. Ακολουθώ εγώ με απολυτήριο Ανατόλια και «Επάγγελμα πατρός: Επιχειρηματίας». Η ευγένεια της υπαλλήλου υποδειγματική! Η Λίτσα, όμως, μετά από μένα είχε την τύχη της Καίτης!
Άραγε, θα ξεφύγουμε ποτέ απ' αυτή την αρρώστια, από το να μετράμε τους ανθρώπους από το πορτοφόλι ή το επάγγελμά τους και όχι από την αξία και την προσωπικότητά τους;
*Η Αγγελική Καμπούρη είναι εκπαιδευτικός, φιλόλογος, γλωσσολόγος
