Του Κλέαρχου Τσαουσίδη
Τα τελευταία 50 χρόνια δεν έχω ακούσει άλλον Ελληνα πρωθυπουργό να αποδέχεται δημοσίως και λάθη, και παραλείψεις, παρά τον Αλέξη Τσίπρα. Μόνη εξαίρεση το «mea culpa» του Αντρέα Παπανδρέου το 1988 και το «ουδείς αναμάρτητος» του Αντώνη Σαμαρά το 2012.
Το «mea culpa» του Αντρέα Παπανδρέου ειπώθηκε τον Ιούνιο του 1988, στη Βουλή, για τη συμφωνία «μη πολέμου» που συνήψε τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου, στο... Νταβός της Ελβετίας, με τον Τουργκούτ Οζάλ, πρωθυπουργό τότε της Τουρκίας. Και έμεινε εκεί. Στα λατινικά.
Ο κ. Σαμαράς είπε το «ουδείς αναμάρτητος» στη Γερμανία, το 2012, αφού ανέλαβε πρωθυπουργός, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για το πού έκρυψε το αντιμνημονιακό του λάβαρο όταν συνάντησε την κ. Μέρκελ. Κι αυτός καθάρισε με δυο λέξεις.
Τώρα, οι θλιβεροί επίγονοι των παραπάνω ηγετών προσπαθούν να εντάξουν σε ένα ανάλογο πλαίσιο την πρόσφατη δήλωση - απάντηση προς τον κ. Κ. Μητσοτάκη του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή:
«Γίνεται μια προσπάθεια να δημιουργήσετε την εντύπωση ότι δεν λέμε την αλήθεια, προφανώς γιατί συγκρίνετε την προεκλογική περίοδο του 2015, όταν ζητήσαμε εντολή για σκληρή διαπραγμάτευση. Μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες, όχι ότι δεν τηρήσαμε την εντολή και είπαμε ψέματα».
Αξιοπρέπεια VS χυδαιότητα
Αν οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκαν και σε πολιτικές που απέρρεαν από άτομα που σήμερα τον πολεμούν χειρότερα και από τη Δεξιά (εξαιρούνται κάποιοι για λόγους αυστηρά επιστημονικούς), αυτό ο πρωθυπουργός το αφήνει στην άκρη, μην απαντώντας στα περί προδοσίας και άλλα χυδαία. Παίρνει όλη την ευθύνη και απολογείται στο κόμμα, στον λαό, στην κοινωνία.
Όμως ποιοι είναι αυτοί που κατηγορούν έναν πολιτικό για τον οποίο μιλάει η Ευρώπη και κάποιες δυνάμεις της εμπνέονται από τις κινήσεις του;
Είναι τα ρετάλια του παλιού δικομματισμού, τα τραγικά συνονθυλεύματα στα οποία τα οδηγούν οι νέες προσωρινές ηγεσίες τους και τα γεννήματα των ιδιοκτητών των συστημικών ΜΜΕ, τα οποία δημιουργήθηκαν ακριβώς για να κόψουν ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Διότι τι να πει ένα κόμμα που η νέα ηγεσία του αγωνίζεται να διασωθεί και πάλι μέσα από τις διαψευδόμενες παγίως στις εκλογές δημοσκοπήσεις του κομμουνιστοφάγου καθηγητή Μαραντζίδη; Τι να πει ένα κόμμα που κάνει συνέδριο αφού διαγράφει εκ των προτέρων ολόκληρη την ενοχλητική νεολαία και τον ηγέτη της που ο ίδιος ο νέος πρόεδρος διόρισε; Τι να πει ένα κόμμα που τόσο η παλιά όσο και η νέα ηγεσία είχαν σχέσεις με τον γνωστό κ. Παπασταύρου αλλά αδυνατούν να βρουν μια λέξη να τις χαρακτηρίσουν; Και τι να πει όταν ο κ. Μητσοτάκης στους κορυφαίους χουντόφιλους συνεργάτες του προσθέτει τον ανανήψαντα κνίτη Τ. Θεοδωρικάκο; Προφανώς για να ξεπεράσει σε κυνισμό τον Αντώνη Σαμαρά που είχε τον ανανήψαντα «Ρηγά» του Χρ. Λαζαρίδη...
Οι πρόσφατες ταυτόχρονες, αλλά χωριστές συναπαντήσεις των στελεχών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (ΠΑΣΟΚ, το μισό του μισού της ΔΗΜ.ΑΡ. και διάφορα πρόσωπα) από τη μία και της πολιτικά ανύπαρκτης Δράσης στην οποία έσπευσαν να παραστούν οι κ. Μητσοτάκης και Θεοδωράκης και να βγουν φωτογραφίες δίπλα στον κ. Μάνο και την κ. Διαμαντοπούλου (!), εκλιπαρώντας για συμπόρευση με τον κ. Σκυλακάκη (!), ήταν θαρρώ η πιο ξεκάθαρη εικόνα της νέας φάσης των αντιπολιτευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.
Τρεις λαλούν...
Στη μεν «Αριστερά», την ορθόδοξη, τη γνήσια, τη θυμωμένη ή την τραμπούκικη, οι τελευταίες διαδηλώσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις κατέδειξαν ότι η σύμπτωση απόψεων με το κίνημα π.χ. της γραβάτας ή με τους κρατικοδίαιτους, η στήριξη των πυλώνων του βαθέος κράτους και η μη στήριξη φιλολαϊκών, έστω και μειωμένης έκτασης, μέτρων την κρατούν προσκολλημένη στα βαθιά νερά του εκλογικού σώματος.
Στη Δεξιά, πέρα από τα διάφορα νεοφασιστικά σχήματα που προσπαθούν να διεμβολίσουν τον ανύπαρκτο χώρο μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και Χρυσής Αυγής (διότι αυτά είναι τα συγκοινωνούντα δοχεία, το δείχνουν ακόμη κι οι δικές τους δημοσκοπήσεις), προστίθεται ό,τι απομείνει από το υπό διάλυση Ποτάμι και τα μορφώματα τύπου Δράσης.
Στον χώρο που θέλει να λέγεται και κεντρώος και κεντροαριστερός, η αδυναμία της κ. Γεννηματά να συμπαρασύρει στα δικά της νερά το Ποτάμι, το ΚΙΔΗΣΟ του Γ. Παπανδρέου και την Ένωση Κεντρώων προοιωνίζεται και το εκλογικό της μέλλον, μια που, αντί για ενίσχυση, μάλλον θα ελαφρύνει η Δημοκρατική Συμπαράταξη όταν η σταδιακή διολίσθηση του κ. Βενιζέλου προς τη Ν.Δ. (και τις σωτήριες λίστες της) ενδεχομένως να συντελέσει και σε άλλες φυγόκεντρες κινήσεις. Δεν είναι τυχαία η απομόνωσή της από μεγάλα τμήματα της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.
Τέλος, ερώτημα παραμένει αν θα αποτελέσει και πάλι το καταφύγιο των λούμπεν καφενειακών αγορητών η κορυφαία ψευδεπίγραφη, η Ένωση Κεντρώων, που κινείται συνήθως δεξιότερα και από τη Νέα Δημοκρατία. Θα αργήσουμε να το δούμε όμως.
