Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν ήταν γνωστό εάν ο αξιολογότατος αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γ. Μουζάλας, παρέμενε ακόμη στη θέση του ή εάν η κυβέρνηση ήταν φτωχότερη. Ωστόσο, με αφορμή το θέμα που δημιουργήθηκε, τις θέσεις που πήραν επ' αυτού τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα "επιχειρήματα" που ακούστηκαν στον δημόσιο διάλογο, το συμπέρασμα προκύπτει, δυστυχώς, αβίαστα: Σε ό,τι αφορά στο Μακεδονικό, έπειτα από 23 χρόνια, δεν άλλαξε τίποτα. Η χώρα δεν έμαθε από τα λάθη της. Το πολιτικό σύστημα παραμένει "κολλημένο" στις ταμπέλες και κάπως έτσι το Μακεδονικό παραμένει άλλη μία "ιστορία χαμένων ευκαιριών", μετά τα όσα έκανε το '93 ο "νεκροθάφτης" της σύνθετης ονομασίας και της ευκαιρίας Πινέιρο Αντ. Σαμαράς.
Τότε, το πολιτικό σύστημα είπε, στεντορεία τη φωνή, το περίφημο "όχι", με συλλαλητήρια και κόντρα συλλαλητήρια - ακόμη και με βιβλία ειλικρινούς μεταμέλειας από την "πεφωτισμένη" Αριστερά. Τα χρόνια πέρασαν, το εμπάργκο επιβλήθηκε -στην αρχή ατύπως και μετά επισήμως- και μετά ήρθη, η ΠΓΔΜ μπήκε στην "κανονικότητα" των διεθνών συσχετισμών, έγινε κανονικό κράτος και πλέον σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου αναφέρονται στην χώρα αυτή με το όνομα "Μακεδονία" - αναγνωρίζοντας, αυτονοήτως, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, αλλά και τιμωρώντας, επίσης αυτονοήτως, την ανικανότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος να καταλάβει πως όταν κρύβεις μια εκκρεμή υπόθεση εξωτερικής πολιτικής κάτω από το χαλί, κάποια στιγμή το χαλί θα "φουσκώσει" και θα την βρεις μπροστά σου σαν "βουνό".
Κοντολογίς: Το status quo έχει προ πολλού ξεπεράσει τα δυσνόητα αρκτικόλεξα τύπου ΠΓΔΜ ή FYROM της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (που η Ελλάδα παραβίασε με το βέτο του Βουκουρεστίου...), η απόφαση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών του '92 είναι παρωχημένη και αντί να χαραχτεί νέα εθνική γραμμή που να λαμβάνει υπόψη τη... διεθνή πραγματικότητα, η ελληνική πολιτική σκηνή δίνει μάχη με τους ανεμόμυλους του χθες.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΛΙΓΓΩΝΗΣ
