ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ - ΦΟΙΒΟΣ ΚΛΑΥΔΙΑΝΟΣ
Στην, σε κόκκινο φόντο, αφίσα της αποψινής ομιλίας του πρωθυπουργού και προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει μία μόνο λέξη σε μπλε φόντο: «Προχωράμε».
Ίσως γιατί η αποψινή εκδήλωση δεν προσφέρεται, στην πραγματικότητα, για επετειακά αφιερώματα. Αλλά μόνο ως εφαλτήριο για την από εδώ και πέρα ακόμη πιο σκληρή προσπάθεια με στόχο την οριστική έξοδο του λαού και της χώρας από την κρίση. Σε μια πραγματικά δύσκολη συγκυρία, με την κυβέρνηση να καλείται αφενός να πείσει τους πολίτες ότι η πρότασή της για το ασφαλιστικό διέπεται από την αρχή της κοινωνικής δικαιοσύνης, αφετέρου να διαπραγματευθεί ξανά με τους θεσμούς πείθοντας για το δίκαιο των ελληνικών θέσεων.
Οι τρεις άξονες της ομιλίας Τσίπρα
«Ένας χρόνος Αριστερά, ένας χρόνος μάχη» αναγράφει η αφίσα, με την οποία προσκαλούνται οι Αθηναίοι/ες στην ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, στις 6.30 μ.μ., στο γήπεδο Τάε Κβον Ντο. Μια ομιλία, η οποία, κατά πληροφορίες, θα κινείται σε τρία επίπεδα:
- Στον προηγηθέντα ένα χρόνο, εκεί όπου η κυβέρνηση, αναμένεται να πει ο πρωθυπουργός, έδωσε μια σκληρή και άνιση μάχη, πετυχαίνοντας εν τέλει μια συμφωνία στην οποία εγγράφεται η αντίσταση του ελληνικού λαού.
- Στο παρόν, έτσι όπως καθορίζεται από τους «κόμπους» που καλούνται να λύσουν η κυβέρνηση και τα δύο κόμματα που την στηρίζουν. Αναπόφευκτα όμως, η σημερινή συγκυρία έχει χρωματισθεί διαφορετικά από την ανάδειξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Ν.Δ. Μάλιστα, στο σημείο αυτό ο Αλέξης Τσίπρας αναμένεται να εξαπολύσει σφοδρή επίθεση κατά του αντιπάλου του, θέτοντας την ίδια στιγμή συγκεκριμένα διλήμματα προς τους πολίτες και δη εκείνους που ασκούν κριτική την περίοδο αυτή στην κυβερνητική πολιτική. Το δίλημμα Αριστερά - Δεξιά γίνεται πιο καθαρό με την εκλογή Μητσοτάκη.
Αυτός ο ...«Μεσσίας» της πολιτικής ζωής, που ασφαλώς και δεν προήλθε από παρθενογένεση, αντιθέτως έχει συγκεκριμένες δεσμεύσεις, που θα αναδειχθούν ακόμη πιο έντονα προσεχώς, είναι ένας πολιτικός που κινείται ανάμεσα στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό και την Ακροδεξιά, θα καταγγείλει, σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός. Ισχυρισμός που επιβεβαιώνεται και από τα πολιτικά... δεκανίκια, στα οποία στήριξε την εκλογή του και αντάμειψε πλουσιοπάροχα με το μοίρασμα κομματικών οφικίων.
- Ο τρίτος άξονας της πρωθυπουργικής ομιλίας θα εστιαστεί στα από εδώ και πέρα διακυβεύματα και πώς «όλα δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να ανακάμψει, αρκεί να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος», όπως δήλωνε από το Νταβός ο Αλ. Τσίπρας στη "Huff. Post Greece". Πώς δηλαδή τώρα θα κριθεί αν θα μπουν οι βάσεις για την Ελλάδα της ισονομίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, μιαν Ελλάδα στην οποία οι ολιγάρχες και οι ισχυροί δεν θα είναι περισσότερο ισχυροί από τους υπολοίπους.
Το σχέδιο «αριστερή παρένθεση»
Ανατρέχοντας όμως στο πώς φθάσαμε ως εδώ, αυτός ο πρώτος χρόνος αριστερής κυβέρνησης δεν ήταν ένας χρόνος ανέφελος, το αντίθετο. Οι εκβιασμοί, που είχαν πετύχει τον στόχο τους στις εκλογές του 2012, τούτη τη φορά, ακριβώς ένα χρόνο πριν, νικήθηκαν από την ελπίδα. Αλλά και όταν η κυβέρνηση Τσίπρα, με κύριο κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, ανέλαβε τη διακυβέρνηση, τότε «το τρίγωνο της αμαρτίας» (οικονομικά - πολιτικά - μιντιακά κέντρα) άλλαξε... σκοπό: αριστερή παρένθεση. Αυτή έγινε η αγαπημένη τους λέξη, που έφερναν στην επιφάνεια συχνά - πυκνά. Όταν ο Αντώνης Σαμαράς δεν παρέδιδε τα «κλειδιά» του Μεγάρου Μαξίμου στον Αλέξη Τσίπρα, τότε όλοι πιστέψαμε ότι δεν το έκανε για λόγους προσωπικού εγωισμού. Αποδείχθηκε όμως ότι δεν ήταν αυτό μόνον.
Ο πρώην πρωθυπουργός - αρχηγός της Ν.Δ., και πίσω του ένας ολόκληρος κόσμος, δεν παρέδιδε τα «κλειδιά» της εξουσίας με την προσδοκία ότι ο Αλ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του θα αποδεικνύονταν προσωρινοί. «Δεν θα βγάλουν καλοκαίρι», έλεγαν τότε προσδοκώντας τη βίαιη πτώση του αντιπάλου. Βέβαια, τότε, δεν υπήρχαν κοινωνικές αντιδράσεις -αντιθέτως, η προσδοκία των πολιτών για αλλαγή ήταν υψηλότατη-, υπήρχε όμως η αφόρητη πίεση της τρόικας απέναντι σε μια κυβέρνηση που αν πετύχαινε στον δικό της, εναλλακτικό δρόμο, θα αποτελούσε κακό παράδειγμα για την υπόλοιπη Ευρώπη.
Και, λίγο μετά, το Eurogroup στα τέλη του χειμώνα, που ολοκληρώθηκε χωρίς απόφαση. Νέα σενάρια για αριστερή παρένθεση, αφού εκείνοι που δεν είχαν εμπειρία από την άσκηση της εξουσίας δεν θα άντεχαν για πολύ ακόμη, προέβλεπαν και ήλπιζαν όλοι εκείνοι που ως τότε είχαν συνηθίσει να νέμονται τον πλούτο της χώρας.
Οι μήνες περνούν και όλοι συνειδητοποιούν πως αν έχει αλλάξει κάτι, είναι ότι η Ελλάδα έχει αποκτήσει, για πρώτη φορά μετά το 2010, κυβέρνηση που διαπραγματεύεται. Τότε είναι που έρχονται τα δραματικά γεγονότα του καλοκαιριού: η μη συμφωνία, η κορύφωση των εκβιασμών από εγχώρια και εξωχώρια κέντρα, το δημοψήφισμα και το περήφανο «Όχι» του ελληνικού λαού. Και πώς, με το «όπλο» αυτό στα χέρια του, ο πρωθυπουργός παίρνει την καλύτερη δυνατή συμφωνία, που πόρρω απέχει ωστόσο από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο λαός εν τούτοις επιβραβεύει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου και πάλι τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, ως αναγνώριση των προσπαθειών τους αλλά και ως αναγνώριση ότι μόνο αυτοί μπορούν να αλλάξουν τη σελίδα για τον τόπο. Οι εμπνευστές της θεωρίας της αριστερής παρένθεσης δεν... κουράζονται ποτέ ωστόσο.
Η σημασία της εκλογής Μητσοτάκη
Νά, όμως, που ενώ προωθούσαν εσχάτως την... ιδέα μιας οικουμενικής κυβέρνησης (με τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή), τις τελευταίες δύο εβδομάδες, με την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, τα σενάρια αυτά εγκαταλείπονται. Τα κανάλια που, είκοσι πέντε χρόνια τώρα, αλλά ακόμη πιο πολύ την τελευταία εξαετία, «κατακρεουργούσαν» τα κοινωνικά δικαιώματα, φίμωναν τη φωνή κάθε πολίτη που επιχειρούσε να αμφισβητήσει την ακολουθούμενη πολιτική, τώρα, αίφνης,... ανακάλυψαν τους αγρότες, τους νέους επιστήμονες με τις γλίσχρες αμοιβές - λες και δεν ήταν αυτό το «τρίγωνο της αμαρτίας», μαζί με την τρόικα, που έφερε εδώ όλους αυτούς...
Με μπροστάρη της προσπάθειας, τον νέο (;) ηγέτη της Ν.Δ., ο οποίος, υπακούοντας στα κελεύσματα όσων κρύβονται πίσω του, εγκατέλειψε, από την πρώτη κιόλας εβδομάδα, την «υπεύθυνη αντιπολίτευση» για να μεταβεί στο μοντέλο της αντιπολίτευσης «όχι σε όλα». Όχι στην ψήφιση μεμονωμένων έστω διατάξεων του ασφαλιστικού, όχι στο ΕΣΡ σε μια πρωτοφανή «αβάντα» των καναλαρχών. Τα γραμμάτια είναι γραμμάτια όμως...
Και από κοντά εκείνοι στους οποίους έδωσε «σύνταξη» ο ελληνικός λαός, οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος (όχι η Φώφη Γεννηματά, που δήλωσε πως την χωρίζει άβυσσος από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης). Μαζί τους και το εκδοτικό - επιχειρηματικό κατεστημένο, επιπροσθέτως όλοι οι ισχυροί που κρύβονται πίσω από κωδικούς, πίσω από τις λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς.
Όλοι αυτοί μαζί, στην τελευταία ίσως μάχη για την «επιβίωσή» τους - (και) αυτό είναι το νόημα της σημερινής επετείου.
