Του Γιώργου Κυρίτση
"Έλα παιχταρά μου, μπράβο ρε μαν, έτσι, όχι ρε πουλημένε, κρέας, άμπαλε, ναι, ναι, ααααχ, άντε γαμήσου γελοίε, πόσα πήρες ρεεε!". Όποιος έχει πάει γήπεδο ή παρακολουθεί μπάλα με παρέα σίγουρα θα έχει πέσει πάνω σε μια τέτοια αλληλοδιαδοχή συναισθημάτων και αντιδράσεων. Οι πιο οργανωμένοι οπαδοί, πάλι, θα 'χουν τύχει σε φάση "χάσανε οι προδότες, ήταν στημένο, πάμε στο αεροδρόμιο ή στο προπονητικό κέντρο να τους κάψουμε τα αμάξια".
Μια ευθεία αναγωγή της οπαδικής συμπεριφοράς στα πολιτικά πράγματα είναι η αντίδραση διαφόρων αριστερών με διαδρομή ή κατά δήλωσίν τους αριστερών ή ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ για την πορεία της κυβέρνησης μετά το καλοκαίρι. Πρόκειται, όμως, για το ακροδεξιάς κοπής σχήμα του "Εφιάλτη", ο οποίος, σαν από μηχανής... δαίμων, προτείνεται ως απλουστευτική ερμηνεία που θα ικανοποιήσει το σιχτίρισμα του κοινού. Θα πει κανείς: "Μα δεν στήνονται αγώνες;". Φυσικά. Αλλά δεν είναι όλοι στημένοι. Ένας σοφός αφορισμός λέει ότι σε κάθε σύνθετο πρόβλημα υπάρχει μία απλή ερμηνεία, η οποία είναι κατά κανόνα λανθασμένη.
Η ίδια νοοτροπία υπάρχει και σε πιο κοινωνική και ανατολίτικη εκδοχή: Για τον βιασμό φταίει το θύμα, το οποίο, μάλιστα, άπαξ και εβιάσθη, είναι στο εξής πουτάνα και προσβάλλει την τιμή της οικογενείας, άρα ο πατέρας ή ο μεγάλος αδερφός πρέπει να ξεπλύνουν την ντροπή. Και, όπως ξέρουμε, δεν στρέφονται κατά του βιαστή, αλλά κατά του θύματος. Στην παραδοσιακή μας διαπαιδαγώγηση, τέλος, υπάρχει πάντα η απειλή των γονέων: "Αν πέσεις και χτυπήσεις, θα φας ξύλο"...
Υπάρχει και μία άλλη εκδοχή στην περίπτωσή μας, αυτή της ματαίωσης προσδοκιών, οι οποίες ωστόσο δεν δικαιολογούνταν εκτός αν είχαν καλλιεργηθεί. Αν κάποιος ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ για να απαλλαγεί από το Μνημόνιο, έχει κάθε δίκιο να είναι απογοητευμένος, αλλά θα πρέπει να κρίνει αν δόθηκε και δίνεται μάχη ή όχι.
Αν πάλι κάποιος ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ μόνο για να απαλλαγεί από τον ΕΝΦΙΑ, θα είχε δίκιο να αισθάνεται ριγμένος, ιδίως αν δεν είχε άλλη επαφή με τα πολύ βασικά της Αριστεράς, όπως το ότι δεν είναι υπέρ των λιγότερων φόρων και του μικρού κράτους, αλλά υπέρ των περισσότερων φόρων, με επιβάρυνση των πιο ευκατάστατων για λόγους αναδιανομής. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι, αν η παρούσα κυβέρνηση δεν είχε υποχρεωθεί να συνομολογήσει Μνημόνιο, οι φόροι θα ήταν περισσότεροι, αλλά πιο δίκαια κατανεμημένοι.
Γενικά η φάση θέλει γερό στομάχι και υπομονή.
