Του Κώστα Παπαγιάννη
Οι αντιδράσεις για την καταβολή αναδρομικών σε συνταξιούχους βουλευτές μετά από τελεσίδικη δικαστική απόφαση, άμεσα εκτελεστή μάλιστα, είναι ενδεικτικές όλου του προβληματικού τρόπου με τον οποίο λειτούργησαν η διοίκηση αλλά και ο δημόσιος διάλογος στη Μεταπολίτευση. Ας ξεκινήσουμε από το παράδοξο οι δικαστές να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις απολαβές τους μέσω δικαστικών αποφάσεων, αποφάσεις που στη συνέχεια καλείται να εφαρμόσει η εκάστοτε κυβέρνηση.
Άρνηση εφαρμογής δικαστικών αποφάσεων σε συνθήκες Δημοκρατίας προφανώς δεν νοείται, αλλά το δημοσιονομικό κόστος των αποφάσεων των δικαστών το χρεώνεται η κυβέρνηση "κόβοντας" από κάπου αλλού. Ενδιαφέρουσα παράμετρος είναι και αυτή της λογοδοσίας. Οι δικαστές δεν εκλέγονται, κάτι που δεν συμβαίνει και με τους βουλευτές, οι οποίοι θα δώσουν λόγο στους πολίτες για τις επιπτώσεις και αυτής της απόφασης, ακόμα κι αν δεν την πήραν οι ίδιοι.
Συνεχίζουμε με τη βολική για το πολιτικό σύστημα σύνδεση των δικών του απολαβών με αυτές των δικαστών. Έτσι οι αντιδράσεις μειώνονται, καθώς κάθε αύξηση στους μισθούς των δικαστών φέρνει και αντίστοιχες αυξήσεις στα εισοδήματα των βουλευτών, όπως συνέβη και στη συγκεκριμένη περίπτωση με τους συνταξιούχους βουλευτές, οι οποίοι ζητούσαν αναδρομικά από το 2008.
Τέλος, έχουμε τον δημόσιο διάλογο, με τα κόμματα και αρκετές φορές και τα ΜΜΕ να κατηγορούν την κυβέρνηση γιατί δίνει αυξήσεις στους δικούς της. Ισχυρισμοί με έντονο λαϊκίστικο τόνο, καθώς αυτές οι υπέρμετρες αυξήσεις σε καιρούς διαπραγματεύσεων για νέες περικοπές κύριων και επικουρικών συντάξεων δικαίως προκαλούν την λαϊκή οργή, αλλά ενέχουν και μια δόση υποκρισίας. Κανείς δεν ζητά να μην εφαρμοστούν οι δικαστικές αποφάσεις, ούτε όμως ακούγονται και φωνές κριτικής προς τη μεριά της Δικαιοσύνης.
Παράλληλα, από όσους αντιδρούν δεν επισημαίνεται ότι οι πρώην βουλευτές που προσέφυγαν για τα αναδρομικά τους ήταν στο σύνολό τους σχεδόν στελέχη του δικομματισμού, με τη σημερινή κυβέρνηση να πρέπει να βρει λύση και σε αυτό το πρόβλημα που δημιούργησαν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Η ρύθμιση του υπουργείου Οικονομικών σε υπό κατάθεση νομοσχέδιο που ουσιαστικά αποσκοπεί στη σταδιακή καταβολή των ποσών αυτών δίνει μια λύση, αν και δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα ποσά θα καταβληθούν εκτός κι αν κάποιοι, υπό την πίεση της κατακραυγής, παραιτηθούν από τις διεκδικήσεις.
Εκτός από μια αρνητική εικόνα για το πολιτικό σύστημα, η εν λόγω υπόθεση πρέπει να μας οδηγήσει και σε κάποια συμπεράσματα. Οι δομές του κράτους δεν μπορεί να μην ελέγχονται και οι αποφάσεις τους να μην κρίνονται. Τα πρόσκαιρα κέρδη για το πολιτικό σύστημα συνήθως συνοδεύονται από πιο μακροχρόνιες επιπτώσεις στο κύρος του συνολικά και άρα και στη Δημοκρατία. Και τέλος, ότι είναι εύκολη η γκρίνια για τις επιπτώσεις του λαϊκισμού, λίγοι είναι όμως αυτοί που απέφυγαν να υποκύψουν στον πειρασμό του.
