ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΤΣΗ
Μαθαίνουμε ότι η διαπραγμάτευση για τον ΑΔΜΗΕ είναι σε καλό δρόμο και ότι σκαλώνει στο μάνατζμεντ, στη διοίκηση δηλαδή. Χοντρικά οι δανειστές θέλουν ιδιωτικό μάνατζμεντ και η κυβέρνηση δημόσιο. Έχει σημασία η επιμονή της κυβέρνησης. Με βάση τα στερεότυπα, το ιδιωτικό μάνατζμεντ είναι καλύτερο γιατί κάνει τις επιχειρήσεις κερδοφόρες, σε αντίθεση με το δημόσιο. Το στερεότυπο ενισχύεται και από την επίσης στερεοτυπική ταύτιση του δημόσιου με το πελατειακό.
Θα πει κανείς ότι στην Ελλάδα, με την Energa και την Hellas Power, το επιχείρημα γίνεται αστείο, αλλά ας είναι. Το επιχείρημα, λοιπόν, υπέρ του ιδιωτικού μάνατζμεντ είναι ότι "θα κάνει καλό στην αγορά ενέργειας". Να δούμε εάν το "θα κάνει καλό στην αγορά" ταυτίζεται ή αντιστρατεύεται το "καλό στους καταναλωτές" ή επειδή, εν προκειμένω, μιλάμε για ενέργεια, που είναι μείζον αγαθό, αν θα είναι για το "καλό του κοινωνικού συνόλου".
Τα τρία αυτά είναι απολύτως προφανές ότι δεν ταυτίζονται, παρά σπάνια. Ένα παράδειγμα in extremis: Εάν μπορούσαμε να αγοράζουμε αντιβιοτικά χωρίς συνταγή γιατρού, αυτό θα έκανε καλό στην αγορά των αντιβιοτικών και ισόποσο, αν όχι μεγαλύτερο, κακό στους καταναλωτές και στη δημόσια υγεία.
Στο παράδειγμα της ενέργειας κατ' αναλογίαν: Εάν εγώ παράγω ή μεταφέρω (όπως εν προκειμένω) ενέργεια, με συμφέρει να είναι φθηνή -άρα "βρόμικη" ενδεχομένως-, να καταναλώνεται σε τεράστιες ποσότητες και να τροφοδοτώ αυτούς που έχουν να πληρώσουν για να επιτυγχάνω κέρδη. Έτσι θα σκεφτώ ως ιδιώτης. Εάν είμαι το κράτος, όμως, θα σκεφθώ ότι θέλω καθαρή ενέργεια, που ίσως να είναι ακριβότερη, θέλω να καλύπτονται οι ανάγκες των ανθρώπων ακόμη και αν δεν έχουν να πληρώσουν, ακόμη κι αν είναι ένας απομονωμένος οικισμός με πέντε σπίτια, γιατί στον 21ο αιώνα στην Ευρώπη δεν δικαιολογείται τρωγλοδυτισμός.
Με ενδιαφέρει οι ανάγκες σε κατανάλωση ενέργειας να είναι περιορισμένες για λόγους περιβαλλοντικούς και στρατηγικούς, ώστε να μην εξαντλώ τους πόρους μου, να προσανατολίσω π.χ. την οικοδομή στην εξοικονόμηση ενέργειας, ή οτιδήποτε άλλο. Έχουμε, δηλαδή, σε μερικές περιπτώσεις πλήρη αντίθεση ιδιωτικού και δημόσιου, "ατομικού" και συλλογικού συμφέροντος. Συνεπώς η μάχη που δίνει ο Σκουρλέτης για το μάνατζμεντ είναι ουσιώδης.
