Του Γιάννη Κουτσοκώστα
Εδώ που τα λέμε, σε όποιο θέμα κι αν ζητούσε συναίνεση ο Αλέξης Τσίπρας αυτή την περίοδο, δύσκολα θα την έβρισκε. Δύο από τους πυλώνες του πολιτικού συστήματος, η Ν.Δ. και το ΚΚΕ, για τους δικούς τους λόγους, δεν θα συμφωνούσαν. Όπερ και εγένετο. Το ΚΚΕ δεν πάει καν στη συνάντηση των αρχηγών στο Προεδρικό Μέγαρο. Έκλεισε πρώτο την πόρτα για οποιαδήποτε συνεννόηση, γιατί απλά έχει επενδύσει την ύπαρξή του στην αντιπαράθεσή του με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η Ν.Δ. πήγε, είδε και απήλθε, γιατί απλά αυτή την περίοδο ασχολείται με άλλα. Εκλέγει αρχηγό. Μπορεί η πρώτη απόπειρα να κατέληξε στο απερίγραπτο φιάσκο της περασμένης Κυριακής, αλλά πού θα πάει; Θα τον βρει τον στόχο. Τώρα που... πλάκωσε και ο Πλακιωτάκης, τώρα που... θορυβηθήκαν οι βαρόνοι και... βαράνε το χέρι στο τραπέζι, τώρα που έμεινε στη θέση του ο πανταχού παρών... Παπαμιμίκος, όλα θα πάρουν τον δρόμο τους. Θα βρούνε μια νέα εταιρεία και σε μια νέα ημερομηνία θα εκλέξουν τον νέο αρχηγό. Τώρα αν θα βρουν και πρόθυμους ψηφοφόρους, πέραν των κομματικών, για μια αξιοπρεπή συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, που θα προσθέσει κύρος στον νέο αρχηγό, λίγη σημασία φαίνεται να έχει για τον «γαλάζιο» μικρόκοσμο.
Έτσι κι αλλιώς, ο νέος ηγέτης της Ν.Δ., όποιος κι αν είναι αυτός, μοιάζει ήδη «καμένος». Υπονομεύτηκε όχι μόνο από το φιάσκο της περασμένης Κυριακής, αλλά και από όλη τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για την εκλογή του. Από τη στιγμή της ήττας στο δημοψήφισμα του Ιουλίου και την παραίτηση Σαμαρά. Τότε, ουδείς από τα ποικιλώνυμα «τζάκια», τους βαρόνους και τις κοντέσες δέχθηκε να βγει στο προσκήνιο. Έμειναν στο παρασκήνιο να ποδηγετούν τη διαδικασία στη βάση προσωπικών υπολογισμών και επιδιώξεων. Κάθε «τζάκι»... ζέσταινε τον δικό του υποψήφιο και όλα μαζί... έκαιγαν τον νέο αρχηγό πριν ακόμα εκλεγεί. Είδαν τη διαδικασία ως μια «δουλειά» που δεν ήθελαν να κάνουν οι ίδιοι και αναζήτησαν όχι έναν ηγέτη, αλλά ένα... αυτοφωράκια, που θα έλεγε κι ο Βαγγέλας. Έναν απλό... διαχειριστή στη «γαλάζια πολυκατοικία», ο οποίος -απλά- θα αναλάμβανε, ελλείψει άλλου, να μαζεύει τα κοινόχρηστα.
Οι βαρόνοι και ο... Παπαμιμίκος
Όλοι κρύφτηκαν. Ο αποκαλούμενος και «Βούδας της Ραφήνας» Κώστας Καραμανλής κρύφτηκε πίσω από τον... καλό στρατιώτη Μεϊμαράκη, ο Σαμαράς πίσω από τον Βορίδη κι αυτός πίσω από τον νεαρό Τζιτζικώστα. Η Ντόρα κρύφτηκε από τον αδελφό της Κυριάκο και στηρίζει διακριτικά τον Μεϊμαράκη, αλλά καρφώνει και τον Σαμαρά για νοθεία στις εσωκομματικές εκλογές του 2009. Και όταν αποκαλύφθηκε το μπάχαλο της περασμένης Κυριακής, όλοι μαζί έτρεξαν να κρυφθούν πίσω από τον Παπαμιμίκο, την εταιρεία και τα πτωχά λογισμικά της.
Κρύφτηκαν για να κρύψουν ότι η στην ουσία η Ν.Δ. είναι κόμμα σε άτακτη χρεοκοπία. Όχι μόνο οικονομική -χρωστά ως γνωστόν εκατοντάδες εκατομμύρια στις τράπεζες-, αλλά κυρίως πολιτική και ιδεολογική. Η κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ στην Αριστερά και στο λεγόμενο κέντρο έχει αφαιρέσει ζωτικό χώρο από τη Ν.Δ. και την έχει στριμώξει στο δεξιό άκρο του πολιτικού συστήματος, το οποίο δεν συγκροτεί πλειοψηφίες. Και αυτή η εξέλιξη επιτείνει το στρατηγικό αδιέξοδο της Ν.Δ., η οποία είναι αλλά και φαίνεται διχασμένη. Βολοδέρνει χωρίς πυξίδα, ανάμεσα στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό και στον δεξιό ή ακόμα και ακροδεξιό σκοταδισμό. Είναι και φαίνεται «κουρασμένη», χωρίς σαφείς κοινωνικές αναφορές, με απολιθωμένες φεουδαρχικές κομματικές δομές και με έναν πολιτικό λόγο όπου δεν κυριαρχεί η μετριοπάθεια και ο διάλογος, αλλά οι σκληρές δεξιές και ακροδεξιές κορώνες.
Αναζητώντας τον «γαλάζιο» Αλέξη
Φάνηκε αυτό στα χρόνια της κρίσης, η οποία απειλεί να σαρώσει και τη Ν.Δ. όπως σάρωσε το ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται και στην εσωκομματική σύγκρουση για τον νέο αρχηγό. Σε αυτό το δίμηνο είδαμε και ακούσαμε σχεδόν τα πάντα, εκτός από τα βασικά: μια σοβαρή ανάλυση της πραγματικότητας στη χώρα, μια ανοιχτή πολιτική και ιδεολογική συζήτηση για τη φυσιογνωμία και τη στρατηγική της Ν.Δ. ή έστω μια σοβαρή πρόταση των επίδοξων ηγετών της Ν.Δ. για τα τρέχοντα: τα Μνημόνια, το χρέος, τη φτώχεια, τη διαφθορά. Τίποτα από όλα αυτά δεν ακούσαμε. Αντίθετα, κυριάρχησε το παρασκήνιο, οι κραυγές και οι ψίθυροι, τα εμφύλια μαχαιρώματα και βεβαίως ο διαγκωνισμός μεταξύ των υποψηφίων για το ποιος θα μπορούσε να είναι ο... γαλάζιος Τσίπρας.
Είδαμε τον Μεϊμαράκη, που θεωρείται και φαβορί, να χάνει έδαφος καθώς επέλεξε να δώσει τη μάχη με τον... δικό του τρόπο. Χωρίς πολλά - πολλά για ιδέες, προγράμματα και προτάσεις, αλλά με πολλά - πολλά μάγκικα και καραμπουζουκλίδικα, με φρασεολογία καφενείου, που δείχνει λαϊκότητα, αλλά μόνο λαϊκή δεν είναι.
Είδαμε τον νεαρό Τζιτζικώστα να συμμαχεί με Βορίδη και Μπαλτάκο, να αλληθωρίζει προς την Ακροδεξιά, να κάνει φασαρία χωρίς να λέει τίποτα πέραν του ότι είναι νέος.
Είδαμε τον συνήθη Άδωνι Γεωργιάδη στα όρια της συνήθους υστερίας του να δηλώνει θαυμαστής του Σαμαρά, οπαδός του Σαρκοζί και φανατικός Τσιπροφάγος. Πέραν τούτου ουδέν.
Και είδαμε και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ίσως τον πιο μετριοπαθή και πιο μελετημένο από τους τέσσερις. Με λόγο συγκροτημένο, σαφή και προπαντός νεοφιλελεύθερο. Και αυτό, μαζί με το «βαρύ» του όνομα, περιορίζει αισθητά το ακροατήριό του.
Όποιος κι αν είναι ο νέος αρχηγός, το ερώτημα παραμένει. Μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Έχει η Ν.Δ. τα πολιτικά, ιδεολογικά και ηθικά «καύσιμα» για να αποφύγει τα χειρότερα και να ξεκινήσει από μια νέα αφετηρία; Δύσκολο. Γιατί ούτε το κόμμα ούτε οι επίδοξοι ηγέτες του μπορούν να το εγγυηθούν. Το σίγουρο είναι ότι η συντηρητική παράταξη δεν θα εξαφανιστεί. Για τη Ν.Δ. ουδείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος.
