ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Κάνουμε ένα διάλειμμα από τη "βαριά πολιτική" και τα οικονομικά προβλήματα που βασανίζουν εκατομμύρια συμπολίτες μας, αναμένοντας τις αποφάσεις της κυβέρνησης και το κοινωνικό πρόσημο που υποσχέθηκε, ότι αυτές οι αποφάσεις θα περιέχουν. Αφορμή για το σημερινό θέμα, δύο περιστατικά που μου διηγήθηκαν δύο φίλοι. Ο πρώτος πάντρεψε πρόσφατα την κόρη του. Δεν είχε την οικονομική άνεση για πολυτέλειες, αλλά, όλοι οι Έλληνες στον γάμο και στις βαφτίσεις θέλουμε να είμαστε αξιοπρεπείς.
ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ λοιπόν για το κόστος της τελετής στην εκκλησία και τον τιμοκατάλογο για το οποίο ενημερώθηκε. Τόσο κοστίζει εξτρά η τελετή με αναμμένο τον ένα πολυέλαιο, τόσο κοστίζει και με τον άλλο και πάει λέγοντας. Αφελής ερώτηση: Δεν είναι υποχρέωση της ελληνορθοδόξου εκκλησίας η παροχή του ναού και οι υπηρεσίες των ιερέων για μια τόσο σημαντική θρησκευτική τελετή; Ξέρει κανείς αν υπάρχει διαφάνεια στη διαχείριση χρήματος και μάλιστα χωρίς την παροχή αποδείξεων; Πρόκειται για μπαχτσίσι προς τους ιερείς και το βοηθητικό προσωπικό της εκκλησίας; Πρόκειται για ενίσχυση του ανθρωπιστικού έργου που οι περισσότεροι ναοί έχουν; Περί τίνος πρόκειται;
ΣΕ ΤΟΣΟ δύσκολες εποχές, ο άτυπος -φυσικά- τιμοκατάλογος που πολλοί ιερείς ανακοινώνουν στους μελλονύμφους και τις οικογένειές τους καλό θα είναι να καταργηθεί. Τόσο η ιεραρχία της εκκλησίας όσο και παπάδες οφείλουν να δείξουν τη μεγαλοπρέπεια των αρχών που υπηρετούν και να σκεφτούν πως είναι δημόσιοι υπάλληλοι και αμείβονται από τους Έλληνες φορολογούμενους για όλες τις υπηρεσίες τους, οι οποίες σε σχέση με τον μέσο όρο των εργαζομένων είναι πολυτελούς ωραρίου και συνθηκών.
ΔΕΝ ΘΕΛΩ να υπονομεύσω και να μηδενίσω το έργο της ελληνικής Εκκλησίας, που πράγματι είναι πολυσχιδές και πολύτιμο για τους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας. Απλώς θέλω με την ευκαιρία του παραπόνου, και δεδομένου ότι σίγουρα όλοι είστε μάρτυρες σε ανάλογες περιπτώσεις και περιστατικά, να κάνω νύξη στους μητροπολίτες και τον αρχιεπίσκοπο για την αναβάθμιση του ήθους των θρησκευτικών λειτουργών. Διανύουμε μια εθνική περίοδο μεγάλου πόνου, όπου η αλληλεγγύη και το παράδειγμα μπορούν να μας κρατήσουν όρθιους.
ΠΕΡΝΑΜΕ τώρα στο δεύτερο περιστατικό. Πηγαίνει κάποιος πολίτης σε μια πολεοδομία και αιτείται κάποια έγγραφα. Του δίνουν την έντυπη αίτηση να συμπληρώσει και όταν την παραδίδει στο πρωτόκολλο, του ζητούν ένα μηχανόσημο αξίας τριών ευρώ. Ο φίλος μου δεν το είχε, διότι ήξερε ότι όλα τα χαρτόσημα έχουν καταργηθεί από τις συναλλαγές στον δημόσιο τομέα. Σκέφτηκε ότι αυτό μπορεί να αποτελεί εξαίρεση στη συγκεκριμένη δημόσια υπηρεσία και ρώτησε από πού μπορεί να προμηθευτεί το συγκεκριμένο ένσημο. Του υπέδειξαν ένα ψιλικατζίδικο κάτω από το κτήριο, όπου πήγε και το προσκόμισε στον υπάλληλο.
ΠΡΟΣΕΞΤΕ τη συνέχεια. Ο υπάλληλος πήρε το χαρτόσημο και το καρφίτσωσε με βελόνα πάνω στην αίτηση. Το γεγονός αυτό έκανε εντύπωση στον μάρτυρά μου, ο οποίος με διακριτικό τρόπο περίμενε να δει τι θα συμβεί με τον επόμενο αιτούντα. Φυσικά ο υπάλληλος, όταν έφτασε η σειρά του επόμενου, ζήτησε πάλι το μηχανόσημο των τριών ευρώ. Όταν ο πολίτης ρώτησε από πού πρέπει να το προμηθευτεί, ο υπάλληλος είπε. Α, να, έχω εδώ ένα κατά τύχη! Το ένα κατά τύχη, ήταν το χαρτόσημο που ξεκαρφώθηκε από τη αίτηση του φίλου για να ξανακαρφιτσωθεί στον επόμενο και πάει λέγοντας. Υπολογίστε ότι ο συγκεκριμένος υπάλληλος εξυπηρετεί τουλάχιστον 50 πολίτες την ημέρα. Κάνουμε τον λογαριασμό 50Χ3 ευρώ, μας κάνει ένα ωραιότατο αφορολόγητο ημερομίσθιο των 150 ευρώ!
Ο ΦΙΛΟΣ μου με παρακάλεσε να το γράψω, μετανιωμένος για την έλλειψη θάρρους να αντιμετωπίσει επί τόπου το περιστατικό. Υποθέτω πως ακόμα, παρά τα βήματα προόδου, υπάρχουν ανεπτυγμένοι θύλακες διαφθοράς σε όλες τις βαθμίδες. Υποθέτω επίσης πως δεν είναι εύκολο πράγμα να την ξεριζώσεις. Όπως υποθέτω -βασίμως- πως είναι λυτρωτική εξέλιξη στις συναλλαγές με το Δημόσιο η ολοσχερής κατάργηση της άμεσης επαφής με τους πολίτες και η υποχρέωση των συναλλαγών αποκλειστικά μέσω Διαδικτύου και πλαστικού χρήματος. Θέλω μόνο να επισημάνω πως όλοι μας έχουμε την υποχρέωση να γίνουμε αυστηροί και απαιτητικοί στις συναλλαγές μας και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, που δείλιασε πρόσφατα να ζητήσει την απόδειξη που δεν του έφεραν από ταβέρνα φιλικής οικογενείας.
