Του Γιάννη Κουτσοκώστα
Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά εκεί στη Συγγρού είναι μια... ωραία ατμόσφαιρα, που θα έλεγε και ο Ηλιόπουλος. Από την ημέρα που άνοιξε και επίσημα η κούρσα για την ανάδειξη του νέου αρχηγού, είδαμε σχεδόν τα πάντα εκτός από το βασικό: τη σοβαρή πολιτική και ιδεολογική συζήτηση για την ταυτότητα και τη στρατηγική του κόμματος, την ανανέωση της ηγεσίας με πολιτικά και όχι αμιγώς ηλικιακά κριτήρια, την αυτοκριτική για τα πραγματικά αίτια της παρατεταμένης συρρίκνωσης και απαξίας. Ουδείς ασχολήθηκε με την πολιτική πρόταση της Ν.Δ. και τα σχέδια των επίδοξων ηγετών της για τα τρέχοντα: το Μνημόνιο, την οικονομία, το χρέος, την ανεργία, το ασφαλιστικό, τη φτώχεια, τη διαπλοκή, τη διαφθορά.
Αντί για όλα αυτά, μέχρι τώρα τουλάχιστον, είδαμε μια ατέρμονη διελκυστίνδα για τη διαδικασία, γίναμε μάρτυρες μιας απίθανης κλωτσοπατινάδας για το ποιος θα πάρει τη... δουλειά, πού θα στηθούν οι κάλπες, ποιοι θα είναι οι εκλογείς και ποιο θα είναι το αντίτιμο της συμμετοχής στην ψηφοφορία. Είδαμε τέσσερις υποψηφίους να διαγκωνίζονται σε ρόλους αντι-Τσίπρα και να ξετυλίγουν την προεκλογική τους εκστρατεία με όρους μάρκετινγκ και πασαρέλας. Ο καθείς με τα όπλα του. Είδαμε τον Μεϊμαράκη να «απειλεί» να... καρυδώσει τον Παπαμιμίκο και τον... νεοφιλελευθερισμό, τον Κ. Μητσοτάκη να ξορκίζει τις απολύσεις στο Δημόσιο και να εξηγεί πώς έσωσε τον... γάμο του, τον Άδωνι να περιοδεύει -α λα Ομπάμα- στην Ελλάδα με το πούλμαν της... χαράς και τον νεαρό Τζιτζικώστα να... κοκορεύεται κάθε τρεις και λίγο ότι αυτός είναι ο... Αλέξης της Ν.Δ.
Το παρασκήνιο και τα... τζάκια
Αυτά στο προσκήνιο, γιατί στο παρασκήνιο τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά. Εκεί... παίζουν μπάλα τα παλιά και νέα «γαλάζια» τζάκια, που κινούν τα νήματα της εκλογής και επιχειρούν να ποδηγετήσουν τη διαδικασία στη βάση προσωπικών υπολογισμών και επιδιώξεων. Κάθε «τζάκι»... ζεσταίνει τον δικό του υποψήφιο σε βάρος των υπολοίπων και όλα μαζί υπονομεύουν τον όποιο νέο αρχηγό και απειλούν να τον... κάψουν, πριν ακόμα εκλεγεί.
Οι Καραμανλικοί βγάζουν... σπυράκια στο ενδεχόμενο να γίνει αρχηγός στο κόμμα των Καραμανλήδων ο Άδωνις Γεωργιάδης και στηρίζουν αναφανδόν τον Β. Μεϊμαράκη, τον οποίο όμως δεν θέλει ούτε ζωγραφιστό ο Αν. Σαμαράς, ο οποίος ρίχνει το βάρος του υπέρ του Απ. Τζιτζικώστα για να μην περάσει το κόμμα σε γόνο της οικογένειας Μητσοτάκη. Μπερδευτήκατε; Υπομονή, γιατί υπάρχει και συνέχεια. Η Ντόρα Μπακογιάννη στηρίζει Μεϊμαράκη, όχι γιατί δεν αγαπά τον αδελφό της Κυριάκο, ούτε γιατί αντιπαθεί τον Τζιτζικώστα ή τον Άδωνι. Αλλά γιατί θεωρεί τον Βαγγέλα έτσι κι αλλιώς προσωρινή λύση η οποία θα δώσει τον απαραίτητο χρόνο έτσι ώστε να ετοιμαστεί για την ηγεσία ο γιος της Κώστας Μπακογιάννης.
Θα πείτε: Μα έτσι γινόταν πάντα στο βασικό κόμμα της συντηρητικής παράταξης. Πάντα η Ν.Δ. λειτουργούσε και διχαζόταν ανάμεσα σε «ιδιοκτήτες» και «ενοικιαστές». Έτσι ήταν αλλά τώρα υπάρχει μια διαφορά, που την καθορίζει η κρίση αλλά και η εξουσία. Στο παρελθόν η Ν.Δ. άλλαζε ηγεσίες όντας η ίδια στην κυβέρνηση ή μετά από μια εκλογική ήττα. Πάντοτε όμως ήταν ή στην εξουσία ή στον προθάλαμο της εξουσίας.
Το κάρο μπροστά από το άλογο
Τώρα η εκλογή του νέου αρχηγού γίνεται σε συνθήκες βαθιάς κρίσης, που απειλεί να σαρώσει και τη Ν.Δ., όπως σάρωσε και το ΠΑΣΟΚ. Γίνεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Ν.Δ. είναι, αλλά και φαίνεται, «κουρασμένη». Είναι, αλλά και φαίνεται, διχασμένη, να βολοδέρνει χωρίς πυξίδα, ανάμεσα στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό και στον δεξιό ή ακόμα και ακροδεξιό σκοταδισμό. Χωρίς τις κοινωνικές αναφορές και τα ερείσματα του παρελθόντος στη λεγόμενη μεσαία τάξη, τη νεολαία και στην ευρύτερη κοινωνία των εργαζομένων. Με απαρχαιωμένες κομματικές δομές, όπου κυριαρχούν οι φατρίες, οι «γαλάζιες συνιστώσες» και τα τζάκια. Και με έναν πολιτικό λόγο όπου τον τόνο δίνουν, όχι η μετριοπάθεια, αλλά οι σκληρές δεξιές και ακροδεξιές κορώνες. Και όλα αυτά έφεραν τη φθορά, την πολιτική απαξίωση, τις απανωτές ήττες, το αδιέξοδο.
Θα μπορέσει ο νέος αρχηγός να άρει το αδιέξοδο; Έχει η Ν.Δ. τα πολιτικά, ιδεολογικά και ηθικά αποθέματα για να ξεκινήσει από αφετηρία; Δύσκολο, γιατί ούτε οι υποψήφιοι ούτε ο τρόπος που πολιτεύονται είναι σε θέση να εγγυηθούν μια νέα πορεία. Αλλά και γιατί η Ν.Δ. ξεκίνησε ανάποδα. Έβαλε το κάρο μπροστά από το άλογο. Αντί να συζητήσει πρώτα για τα στρατηγικά της προτάγματα και να επανακαθορίσει την πολιτική και τη φυσιογνωμία της, επέλεξε να εκλέξει πρώτα το νέο αρχηγό και μετά να αναζητήσει τον νέο της βηματισμό. Δικαίωμά της. Άλλωστε η συντηρητική παράταξη δεν θα εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Για τη Ν.Δ. όμως κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος.
