Του Δημήτρη Σεβαστάκη
Ο κ. Μεϊμαράκης είναι η πατρική φιγούρα αξιόπιστης άμυνας και ανασυγκρότησης της παράταξης. Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο πλέον ευκρινής ιδεολογικά, με αρκετά συνεκτική ταυτότητα. Ο κ. Τζιτζικώστας είναι ο λιγότερο εξαντλημένος, πιο αχνός και αποτελεί επιλογή αυτού που θέλει να κάνει πολιτικό ζάπινγκ. Ο κ. Γεωργιάδης είναι αυτός που έχει τη μεγαλύτερη αίσθηση της πιάτσας, την παιδεία ενός πολεμικού εμπειρισμού.
Περίπου έτσι θα μπορούσαν να οριστούν οι φυσιογνωμίες και άρα να οριστούν τα χαρακτηριστικά του κομματικού κοινού στο οποίο απευθύνονται οι υποψήφιοι. Εν τούτοις μια τέτοια κατηγοριοποίηση, αν και αντιστοιχεί σε κάποια προφανή χαρακτηριστικά τους, υστερεί. Η νέα πολιτική συνθήκη απαιτεί εξαιρετικά ευπροσάρμοστη εκφραστικότητα, γλώσσα, κώδικες και κυρίως παραχωρεί μικρό ρόλο στο πολιτικό προσωπικό της χώρας μας.
Άρα οι εικόνες και οι κατηγορίες των υποψηφίων της Νέας Δημοκρατίας είναι υπό αίρεση, λόγω της πλαστικότητας της ίδιας της πολιτικής συγκυρίας. Όλα ανακαθορίζονται κάθε στιγμή, αφού οι όροι τίθενται από τη δομική αδυναμία της χώρας μας. (Προλαβαίνω: Και η αποδώ πλευρά έχει μετακινηθεί, αλλά σήμερα δεν είναι αυτό το θέμα μου).
Είναι εντυπωσιακό λοιπόν. Πού κρύφτηκε η συνεργατική ηδύτητα της προεκλογικής περιόδου; Άφαντη. Οι εκκλήσεις, οι ήπιες προτάσεις, το «γενικό καλό της χώρας» πού ακριβώς κατοικούν; Πού τρύπωσαν μετά τις εκλογές; Η αντιστροφή της στάσης των κομμάτων της αντιπολίτευσης ως προς τις συνεργασίες, δείχνει πόσο ρηχά αντιμετωπίζεται, ίσως, το σημαντικότερο επιχειρησιακό εργαλείο.
Αλλά, πέρα από την αλλαγή κλίμακας μετά την ήττα ή τις γκρίνιες για την επικοινωνιακή αφλογιστία το ενδιαφέρον είναι το γιατί κρίνεται (από τους επιτελείς και στόλαρχους) ως αναγκαία για την απεύθυνση στο εσωκομματικό ακροατήριο η τραχύτητα, ο τσαμπουκάς και οι λαϊκιστικοί αρχαϊσμοί; Είναι αναγκαία η επιθετική πλατφόρμα για να κοινωνηθεί το μήνυμα προς τον κομματικό; Συσπειρώνονται τα μέλη και ο σκληρός πυρήνας των οπαδών; Γιατί αυτοί χρειάζονται τις ρητορικές απλουστεύσεις και την επιθετικότητα; Είναι προ-πεισμένοι τόσο ώστε να τους φαίνεται περιττή πολυτέλεια μια συνεργατική φιλολογία;
Πιθανόν να υπάρχει ένα αίσθημα μυστικής εκδικητικότητας στον οπαδό. Συνήθως είναι στρατευμένος με υπολογισμό ή πάσχει από ιδρυματικό εθισμό. Και η επανάληψη της απώλειας της εξουσίας τού επιβεβαιώνει τις ματαιώσεις. Αλλά γιατί οι ηγεσίες πρέπει να του κολακεύσουν την υπόγεια ανάγκη για ρεβάνς;
"Άσεμνο είναι εκείνο που εξαφανίζει το βλέμμα, την εικόνα και κάθε αναπαράσταση» λέει ο Jean Baudrillard. Η απόλυτη διαθεσιμότητα της εικονογραφικής ευκολίας, η κατάχρηση κάθε εικονογραφικού εργαλείου, ακινητοποιεί το κριτικό βλέμμα, δηλαδή καταστρέφει την πολιτική του μεροληψία. Οι τύποι αρχηγού που πλάθονται μιντιακά είναι βαθύτατα εικονογραφικοί, ασύμμετροι, παραπληρωματικοί. Οι σύμβουλοι επικοινωνίας θέλουν ένα πεδίο όπου ο δικός τους θα πουλάει αυτό που δεν διαθέτει ο άλλος (ο συνυποψήφιος).
«Η οργανωμένη αμνησία της σημερινής πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι πολύ πρόσφατη εξέλιξη» λέει ο George Steiner στον "Πύργο του Κυανοπώγωνα". Παραφράζοντας θα μίλαγα για «οργανωμένη αντιληπτική αμνησία». Αυτή η εσωτερική και πλατιά λαϊκή μάλιστα αμνησία μπορεί να επινοήσει φαντασιακά οποιοδήποτε μοντέλο ηγέτη ή χειρότερα ενός διηγέτη, ενός πολυπρόσωπου, πολυειδούς, πολύγλωσσου, λαστιχένιου ηγέτη, ενός ηγέτη ευκαμψίας που να καλύπτει εύκολα όλα τα γούστα και τις προβολές του λαού και μάλιστα του ειδικού, εσωκομματικού λαού. Τα είδη ηγετών σιγά - σιγά γίνονται οι σχολές σκέψης των επικοινωνιολόγων και οι παραγγελίες των κομματικών.
